قاب روز

رافائل کاستلو نامی است که این روزها در ورزش ایران و هدنبال همه جا به گوش می رسد. مردی که در سکوت و بی خبری به ایران آمد تا روی نیمکت تیم ملی هندبال بنشیند اما فدراسیون به اندازه‌ای بی پول بود که برای تامین دستمزد سرمربی‌اش مجبور شد او را به یک باشگاه لیگ برتری قرض دهد. مردی که در با حداقل امکانات و مشکلات مالی بی پایان در سکوت و بی خبری مطلق تیمش را برای بزرگترین تورنمنت هندبال آسیا آماده کرد. اما همه این مشکلات کوچک و بزرگ سد راه کاستلو نشد. تساوی برابر مدعیان بزرگی چون کره جنوبی و عربستان و میزبان کثیفی چون بحرین که برای صعود به هر ترفندی متوسل شد اما به جایی نرسید، سبب شده تا نگاه‌ها خیره به رافائل کاستلو و پسران جوانش شود. مردی که شاید به اندازه خولیو ولاسکو و مهمد بچیروویچ دو همتای دیگرش در رشته‌های همسنگ یعنی والیبال و بسکتبال سرشناس و پرآوازه نباشد اما همانند هر مربی کاربلد دیگری رمز و راز موفقیت را می‌داند. مرد متفکری که در پشت چهره خونسردش و آرامش دیوانه وارش می‌توان موفقیت را لمس کرد. کاستلو همان مسیری را رفت که هندبال برای موفقیت به آن نیاز داشت. او بود که پوستین کهنه و قدیمی هندبال را پاره کرد و تیم ملی را از قید و بند انحصار نام‌های تکراری و کلیشه‌ای رهانید و به جوانان جویای نامی اعتماد کرد که برای موفقیت حریص بودند و نتیجه این اعتماد را به بهترین شکل ممکن گرفت. پنجه‌هایی که در یک اتفاق تاریخی بلیت قطر را OK کردند تا هندبال هم از پی فوتبال، والیبال و بسکتبال طعم جهانی شدن را بچشد. حالا هندبال هم جهانی شده دستاورد بزرگی که حاصله انگاره های مربی بی ادعایی چون کاستلو است.