قاب روز

مکزیک چند دقیقه ای با خلق شگفتی فاصله داشت. آزتک ها فکر همه جا را کرده بودند الا آن استند و کاغذ و قلم آقای فن خال. استندی که گویی راز پیروزی روی آن نوشته شده بود. مربی کارکشته هلندی که در طول 90 دقیقه با آن استند مرموزش در لب خط می ایستد، نکته برداری می کند و آنگاه همانند یک معلم این نکته ها را به شاگردانش می آموزد. فن خال این بار هم تردستی دیگری از این یادداشت ها بیرون آورد. تردستی او یان کلاوس هونته‌لار بود. مهاجم ذخیره نارنجی ها که از روی نیمکت بلند شد، به زمین رفت و با یک پاس گل و یک گل تعویض طلایی تمیش لقب گرفت. در آن دقایق دلهره آور که هلند از مکزیک عقب بود و برای گل زدن تقلا می کرد و البته به جایی نمی رسید، بیرون کشیدن روبین فن پرسی کاپیتان و کلیدی ترین مهاجم هلند یک تصمیم شجاعانه بود. تصمیمی که تنها از مردی چون فن خال برمی آمد. این که او در آن دقایق جهنمی کلیدی ترین عنصر تهاجمی تیمش را بیرون بکشد و به جای او به بازیکنی میدان بفرستد که هیچکس به او فکر نمی کرد. یک تصمیم جنون آور، جنونی که فقط مختص مردان بزرگی چون فن خال است. جنونی که هلند را از لبه جهنم حذف به بهشت صعود رساند. هلند این موفقیت را با یک مشت ستاره بی ادعا مدیون فن خال و انگاره های نویش است. بله، آقای فن خال!