میلاد کیایی: خوانندهای پرقابلیتتر از «اکبر گلپایگانی» ندیدم
به گزارش خبرنگار گروه فرهنگ و هنر برنا؛ ۱۳آبان «اکبر گلپایگانی» یکی از خوانندهها و اسطورههای آواز ایران را در سن ۸۹ از دست دادیم. «میلاد کیایی» نوازندهی سنتور و آهنگساز که از دوستان قدیمی اکبر گلپایگانی محسوب میشود و سالها با او در کنسرتهای ایران و خارج از کشور همکاری داشته است دربارهی این خواننده تازه درگذشته گفت: من با اکبر گلپایگانی اسطورهی آواز ایران بیش از نیم قرن همکاری و دوستی داشتم. مدتی بود که ایشان از نظر جسمی در وضعیت مطلوبی به سر نمیبردند و در یک ماه گذشته به گونهای بود که فقط میتوانستند نفس بکشند.
کیایی ادامه داد: ما بسیار دعا کردیم اما به دلیل بیماری و سنی، ایشان دار فانی را وداع گفتند. البته بگویم که امثال اکبر گلپایگانیها رفتنی نیستند. نام آنها برای همیشه در تاریخ میماند.
او در خصوص همکاری با گلپایگانی بیان کرد: من تقریبا با اکثر خوانندگان ایران چه در محفل و مجلس چه روی صحنه همکاری داشتهام؛ اما باید واقعیتی را بگویم که در این سالها خوانندهای پُرقابلیتتر از اکبر گلپایگانی وجود نداشته است. البته بیان این حرف به آن معنا نیست که خوانندههای دیگر کمقابلیت هستند، منظورم از این سخن آن است که گلپايگانی از جهت صحنهآرایی و انتخاب شعر فوقالعاده بود. او به درستی میدانست مخاطب چه میخواهد و اجرای او به نوعی واریته بود؛ یعنی شنونده را به هیچوجه خسته نمیکرد. برای مثال بخشهای تکراری یک تصنیف را که پنج_شش دقیقه طول میکشید حذف میکرد. همان اوورتورش را که میخواند با آواز ادامه میداد.
این آهنگساز در خصوص آخرین اجرای مشترکش با اکبر گلپایگانی عنوان کرد: آخرین اجرای مشترک ما حدود هشت سال پیش در رویال آلبرت هال لندن بود. از این اجرا بسیار استقبال شد. ما ارکستر نداشتیم فقط من و گلپایگانی بودیم. دعوتکنندهی ما به این برنامه جمشید رضایی بود که خودش هم از شاگردان خوب آقای گلپایگانی محسوب میشد.
کیایی دربارهی اجراهای اخیرش با گلپا توضیح داد: به هر حال گلپایگانی در سن و سالی بود که امکان داشت نکتهای را پس و پیش بکنند. به همین دلیل من مراقب بودم که اگر شعر از خاطرشان رفت یا اتفاقی پیش آمد کار را به درستی پیش ببرم که اجرای ما افت نداشته باشد. من به گلپایگانی پیشنهاد دادم که شما به مردم بگویید ما برای کنسرت نیامدهایم، ما برای دیدن شما و شما برای بازدید از ما آمدهاید. این جاذبهی بهتری دارد. ایشان هم همین کار را کردند و خوشبختانه این اجراها بسیار صمیمی شد. از گلپايگانی خاطرات بسیار زیبایی دارم که در کتاب جدیدم حتما به آنها اشاره خواهم کرد.
این نوازنده در پاسخ به این پرسش که چرا در کنسرتهای خارج از کشور گلپایگانی همیشه او را همراهش میبرد، توضیح داد: گلپایگانی هیچوقت به نوازندهاش نگفت که چه بزن، از چه نتی بزن یا از کجا بنواز. در حدود چهل سالی که من با ایشان خارج از ایران کنسرت برگزار میکردیم هنرمندان بزرگ دیگری هم مانند: جلیل شهناز، پرویز یاحقی، روحالله بدیعی، اسدالله ملک و... بودند اما ایشان همیشه با من همکاری میکردند، دلیلش هم این بود که من به درستی جای صدای ایشان را در خوانندگی میدانستم. این مسئله بسیار اهمیت دارد. نوازندگان بسیاری هستند که خوب مینوازند اما بعضی مواقع در آن کوکی که خودشان احساس آرامش میکنند مینوازند اما من شرایط سنی گلپایگانی را همیشه مدنظر قرار میدادم.
او ادامه داد: به یاد دارم اولین بار وقتی دستگاه شور را با ایشان اجرا کردم (شور) را از نت (لا) که (گوشهی حسینی) بود خواندند. انقلاب که شد یک پرده پایین آمدند و شد (سل)، آمریکا که رفتیم از (سل) هم یک پرده پایینتر آمدند و شد (فا)، کانادا رفتیم از (فا) هم یک پرده پایینتر آمدیم و... به هر حال میخواهم بگویم که من تمام این موضوعات را رعایت میکردم و طبیعی است که ایشان اشتیاق داشت که در برنامههای خارج از کشور فقط من همراهشان باشم.
میلاد کیایی در پایان گفت: با دو بیت شعر که در وصف اکبر گلپایگانی است یاد او را جاودانه میکنم. خوشا آنان که با عزت ز گیتی/ بساط عمر برچینند و رفتند/ ز کالاهای این آشفته بازار/ محبت را پسندیدند و رفتند
خبرنگار: تبسمکشاورز
انتهای پیام/
