تربیت فرزند باعث لطافت روح و باطن است

به گزارش خبرگزاری برنا از مشهد به نقل از پایگاه اطلاع‌رسانی آستان قدس رضوی، حجت‌الاسلام و‌المسلمین محمدجواد نظافت در ویژه برنامه نهج البلاغه و زندگی که با حضور نهج‌البلاغه پژوهان در مركز نمایشگاه‌ها و همایش‌های آستان قدس رضوی برگزار شد، به ادامه تبیین حکمت های 93 و 94 نهج‌البلاغه پرداخت و اظهار کرد: امیرالمومنین(ع) در حكمت 93 می‌فرمایند: فردى از شما نگوید: خدایا از آزمایش به تو پناه مى‏برم، زیرا کسى نیست که در آزمایش الهی نباشد، لکن آن‌که مى‏خواهد به خدا پناه ببرد، از آزمایش‏هاى گمراه کننده پناه ببرد.
 
این كارشناس دینی با اشاره به اینكه همه انسانها آزمایش می‌شوند، ابراز داشت: گرچه خداوند به روحیات بندگانش از خودشان آگاه تر است، ولی آنها را امتحان می کند تا کارهای خوب و بد که معیار پاداش و کیفر است از آنها ظاهر شود.

وی افزود: صفات درونی انسان به تنهایی نمی‌تواند معیاری برای ثواب و عقاب شود، مگر آن زمانی که در لابلای اعمال انسان آشكار شود، خداوند بندگان را می‌آزماید تا آن چه در درون دارند در عمل آشکار کنند و مستحق پاداش و کیفر او شوند. 

نظافت با بیان اینكه هرگز نباید وسعت روزى را دلیل بر سعادت و تنگى روزى را دلیل بر شقاوت شمرد، تاكید كرد: امتحانات الهى همیشه به وسیله حوادث سخت و ناگوار نیست بلکه گاه خدا بندگانش را با وفور نعمت آزمایش مى‌کند چنانکه قرآن مى گوید: «و نبلوکم بالشر و الخیر فتنة؛ ما شما را به وسیله بدی ها و خوبی ها امتحان مى کنیم.» (انبیاء/ 35)

مدیر حوزه علمیه حضرت مهدی(عج) با بیان اینكه مال و فرزند نیز وسیله امتحان الهی هستند، گفت: خداوند به مؤمنان هشدار می‌دهد كه آنان را از طریق مال و فرزند می‌آزماید و در حقیقت مال و فرزند اهل ایمان، خود ابزاری برای آزمایش آنها از جانب خداوند است از آن جایی كه مال و فرزند برای هر كسی در دنیا عزیز است، پیروزی و موفقیت در این آزمون ‌ها بسیار مشكل و به همان اندازه ارزشمند است. 
 
وی در پاسخ به این سؤال كه با توجه به آگاهی خدا، چرا خداوند بندگان خویش را امتحان می‌كند، اظهار داشت: آزمایش الهی وسیله‌ی رشد انسان‌ها است، خداوند علم دارد كه انسان با انتخاب خودش چه مسیری را می‌رود، آزمایش الهی چیزی به علم خدا نمی‌افزاید و منظور از كسب علم در آیات كه به خدا نسبت داده شده، این است كه اعمال بندگان تحقق خارجی پیدا كند، لذا منظور از علم، تحقق خارجی است.
 
این استاد حوزه و دانشگاه افزود: خدای متعال با خلقت حضرت آدم(س) می‌دانست، ‌شیطان سجده نمی‌كند اما حضرت آدم(س) را خلق كرد تا شیطان مورد آزمایش قرار گیرد و تكبر و عدم سجده آن تحقق خارجی پیدا كند.

وی در ادامه تصریح كرد: تعیین پسر و دختر بودن فرزند، بدست خداوند است، در آیات قرآن آمده كه این مشیت الهی نیز آزمایش به حساب می‌آید، در زمان جاهلیت دختران را زنده به گور می‌كردند و به پسر چون اسباب قدرت و درآمد بودند افتخار می‌كردند اما حضرت رسول ختمی مرتبت(ص) با این تعصب مبارزه كرده و فرهنگ تجلیل و عزت دختران را جایگزین کرد.
 
نظافت اذعان کرد: كسانی كه می‌گویند یك فرزند كافی است با مشیت الهی مقابله كرده و خود را از ثواب فرزند، آزمایش الهی و تربیت فرزند محروم كرده‌اند، ضعف ایمان، عدم اعتقاد به رازق هستی و خوش‌گزرانی‌های والدین باعث ترویج تفكرِ باطلِ «فرزند كم» شده است.

این نهج البلاغه پژوه با بیان اینكه دین آمده تا تمام ابعاد وجودی انسان را به كمال برساند گفت: تربیت فرزند باعث لطافت روح و باطن است، در این راه مشقت و ناگواریهایی نیز وجود دارد كه لذت بخش و شیرین محسوب می‌شود.

راضی به رضای خدا بودن آرامش آفرین است این استاد حوزه و دانشگاه با استناد به سخن امام علی(ع) افزود: دنیا دارِ «فناء»، «رنج»، «تحولات» و «عبرت‌ها» است و لازمه آن فقط راضی به رضای خدا بودن است تا آرامش روحی و روانی شامل حالمان شود.

وی با اشاره به سیره اهل بیت(ع) گفت: مصیبت ابا‌عبدالله‌الحسین(ع) برای اهل بیت(ع) و عاشقان آن حضرت سنگترین و عظیم‌ترین بلاها ومصیبت‌ها بود اما باز هم در پایان زیارت عاشورا می‌خوانیم كه «اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْدَ الشَّاكِرِینَ...» و این یعنی كه خدایا با این همه مصیبت راضی به رضای تو هستیم.

نظافت ابراز کرد: در آزمایش‌های الهی توجه به انبیاء و اهل‌بیت عصمت و طهارت(ع) به مؤمنین آرامش و دلدادگی می‌دهد، انبیاء نیز مستضعف بوده و بسیاری از آنها در سنین كودكی پدر و مادر خویش را از دست داده و مورد آزمایش الهی قرار گرفته‌اند.
 

این نهج‌البلاغه پژوه در تبیین حكمت 94 متذكر شد: فرزند و ثروت زمانی خیر محسوب می‌شود كه در راه خدا به كار گرفته شوند، «افزایش علم»، «بردباری عظیم» و «افتخار به عبادت پروردگار» سه معیار اساسی خیر است.

این كارشناس تربیتی با اشاره به اینكه علم مقدمه «عمل» و «مانع از افراط و تفریط است» ابراز کرد: برای عالِم حلم و بردباری بسیار احتیاج است زیرا عالِم بر نقص و عیب مردم آگاهی دارد، لذا صبر در این مقام لازم و پسندیده است.