مرگ و میر ناشی از مواد مخدر كمتر از سرطان نیست
یك استاد دانشگاه و روانپزشك با بیان اینكه اعتیاد به مواد مخدر یكی از مهلكترین و كشنده ترین بیماریهای دنیاست، گفت که آمارهای مرگ و میر نشان میدهد كه مرگ و میر ناشی از مواد مخدر كمتر از سرطان نیست.
به گزارش خبرنگار سرویس حوادث خبرگزاری برنا، علی فرهودیان در خصوص افزایش میزان مرگ و میرهای ناشی از مصرف مخدرهای سمی و ناخالص گفت: جامعههایی كه به سمت مصرف مواد مخدر و رفتارهای پرخطر میروند قطعا شاهد افزایش میزان مرگ و میر در آن جامعه خواهیم بود.
وی افزود: برای جلوگیری از خسارتهای ناشی از مصرف مواد مخدر دو مسیر اصلی وجود دارد كه پیشگیری از اعتیاد اولین و مهمترین مسیر است به این معنا كه باید تمام اقدامات لازم برای پیشگیری صورت بگیرد و كاری كنیم تا از ورود افراد به اعتیاد جلوگیری كنیم تا خسارتهای ناشی از مواد مخدر و عوارض اجتماعی آن را كاهش دهیم.
این استاد دانشگاه ادامه داد: در تمام دنیا تحقیقات متعددی صورت گرفته و نتایج نشان میدهد كه پیشگیری تنها كافی نیست و به هر میزان كه اقدامات پیشگیرانه انجام شود متاسفانه درصدی از افراد جامعه به اعتیاد مبتلا میشوند.
فرهودیان تاکید كرد: مسیر دوم، كاهش آسیب های ناشی از مصرف مواد مخدر است در این روش علاوه بر اقدامات پیشگیرانه باید برای مبتلایانی كه به هر دلیلی وارد چرخه اعتیاد میشوند اقداماتی و خدماتی ارائه داد كه خسارتهای كمتری ببیند كه مرگ و میر یكی از این كاهش خسارتهاست كه میتوان با درمان نگهدارنده میزان مرگ و میرها را كاهش داد.
این روانپزشك حوزه خانواده ادامه داد: مثال روشن این كاهش خسارت ناشی از مصرف مواد مخدر افرادی هستند كه به علت مصرف هرویین دچار عفونت یا اور دوز و مسومیت میشوند كه برای كاهش این آسیبها باید مواد خالصی در اختیار آنها قرار بگیرد و فلسفه متادوندرمانی و شربت تریاك كه با نظارت پزشك تجویز میشود یكی از این اقدامات درمان نگهدارنده است.
فرهودیان با بیان اینكه با توجه با افزایش میزان مرگ و میر ناشی از مصرف مواد مخدر به ویژه مخدرهای آغشته به مواد سمی كه عموما كشنده هستند گفت: باید خدمات كاهش آسیب گسترش پیدا كند و به نظر میرسد رویكرد اجتماعی كردن مواد مخدر كه در راس سیاستهای ستاد مبارزه با مواد مخدر قرار گرفته با امر كاهش آسیب در یك راستا قرار دارد.
وی اظهار كرد: تا زمانی انگ و ننگ مواد مخدر كمرنگ نشود افراد تمایلی به مداخله نخواهند داشت چرا كه خانوادهای كه حاضر نیست بپذیرد فرزند وی در معرض خطر است یا افرادی كه فرزند و همسر معتاد خود را از جامعه پنهان میكنند قطعا مداخلهای نخواهند كرد لذا پذیرش و اجتماعی كردن این موضوع گام اولی است كه اگر بدرستی اجرایی شود به عملیاتی شدن برنامههای كاهش آسیب منجر خواهد شد.
این استاد دانشگاه اجتماعی كردن مبارزه با مواد مخدر را به عنوان بهترین راهكار برای باز شدن این موضوع در تمام سطوح جامعه برشمرد و افزود: با این رویكرد به راحتی میتوان اعتیاد را وارد سطوح غیردولتی كرد و NGO درمان اعتیاد براحتی میتوانند به اجرای برنامههای كاهش آسیب بپردازند و این موضوع به نوبه خود امر اجتماعی شدن را به سطوح مختلف جامعه از كف خیابان تا مدارس و مساجد نیز میكشاند به گونهای كه همه جامعه خود را در قبال اعتیاد مسوول میدانند.
این دانشگاه تاكید كرد: باید به شرایطی دست پیدا كنیم كه همه جامعه مبارزه با اعتیاد و پیشگیری از آن را وظیفه ذاتی خود بدانند و همانند برگزاری مراسمهای دینی و مذهبی كه كاملا مردمی و بدون كمك دولت انجام میشود مساله اعتیاد نیز چنین رویكردی را به خود بگیرد هر چند كه اعتیاد باید مسیر علمی خود را طی كند و تمام آن را نمیتوان به مردم سپرد اما میتوان بخش اعظمی از اقدامات را با مشاركتهای مردمی پیش برد.
وی در پایان خاطرنشان كرد: همه والدین معلم نیستند اما همواره به دنبال مهد كودك و مدرسه خوب برای فرزندانشان هستند آنها خودشان اگر زبان انگلیسی هم ندانند اما به دنبال یك كلاس زبان خوب برای فرزندانشان هستند، لذا باید انگیزههای ایجاد این رویكرد ایجاد شود. هرچه سیستم دولتی در موضوع اعتیاد كمرنگ شود نتایج بهتری را شاهد خواهیم بود.
