بیجار بی جان و تراژدی مهاجرت جوانان/ روند روبه کاهش جمعیت بیجار تاسف بار است
سال هاي مديدي است استان كردستان به ويژه شهرستان بيجار با مهاجرت بي رویه و كاهش جمعيت مواجه است و گویا مسوولان ناقوس حزین مهاجرت را نمی شنوند و راهکاری برای آن جستجو نمی کنند.
به گزارش خبرگزاری برنا از کردستان؛ سال ها است شاهد تراژدی مهاجرت جوانان در برخی از شهرهای کردستان هستیم که در این میان دیار گروس بیش از سایر شهرهای استان؛ جوانانش مجبور به مهاجرت از موطن خود شده اند.
سال های مدیدی است که مهاجرت دغدغه و مساله اول بیجار گروس است؛ و این امر تیتر تمامی خبر های مهم این شهرستان است.
با وجود ظرفیت های گردشگری ؛ صنایع دستی ، معادن، ظرفیت های کشاورزی ، گیاهان دارویی، نیروی انسانی و جوان تحصیل کرده و نخبه؛ به دلیل عدم وجود امکانات ونبود شغل مناسب مجبور به ترک بیجارو مهاجرت به سایر شهرها به ویژه استان تهران شده اند.
قدمت دیرینه دیار گروس با مهاجرت جوانانش هم خوانی ندارد واین روند روبه رشد والبته روند افزایشی کاهش جمعیت بسیار تاسف بار و تهدید جدی برای این شهرستان است.
نیروی جوان دیارگروس عمدتا نیروهای نخبه و فارغ التحصیلان معتبرترین دانشگاه های کشور هستند که همچون سایر جوانان ایران اسلامی با امید های بسیار پا به عرصه علم و دانش نهاده اند؛ که از جمله آرزوهای آنان خدمت در دیار خود است اما صد افسوس که عرصه برای کار جوانان این خطه از ایران زمین تنگ است.
بیکاری مهمترین مشکل و علت اصلی مهاجرت جوانان است. اجبار در ترک موطن و گام نهادن در شهر ودیاری دیگر با هدف یافتن کار و شغل مناسب و ناکامی از آن و روی آوردن به کارهایی که خارج از تخصص جوانان است؛ آن ها را رو به افسردگی و سرخوردگی کشانده است.
جوانان سرمایه های کشور ودارای پتانسیل های عظیم فکری هستند و میتوان آنان را سرمایه های ارزشمند کشور دانست و باید استعدادهای آنان را شکوفا ساخت؛ نه اینکه با بی تفاوتی از کنار کمترین خواسته آنان یعنی ماندن در وطن خود و ایجاد شغلی مناسب گذشت و روز به روز فقط نظاره گر مهاجرت جوانان بود. گویا مسوولان به ویژه در سنوات گذشته آهنگ حزین مهاجرت را نشنیده اند یا خود را به ندانستن و نشنیدن زده و این مهم را نادیده گرفته اند.
نمی دانیم ما چشمانمان زیادی بیناست و اینگونه دردها را مشاهده میکند یا چشم مسوولان از فرط رسیدگی به مشکلات کم سو شده است!یا گوش های ما شنواتر شده و ناقوس دردناک مهاجرت را می شوند اما گویی گوش های مسوولان از فرط بسیار شنیدن مشکلات کم شنوا شده است.!!!!!غم انگیز تر از آن بی تفاوتی به مهاجرت جوانان و کاهش رشد جمعیت بیجار ومنوط ساختن حل این معضل به برگزاری جلسات بدون خروجی و سخنرانی های بی فایده در این باب است.
از علل دیگر مهاجرت میتوان به نبود اماکن ورزشی ؛ نبود پزشکان متخصص در برخی از حوزه ها که برای کوچکترین بیماری مجبورند خطرات جاده را به جان خریده و به دیگر شهر ها عزیمت کنند؛ نبود اماکانات و اماکن ورزشی مناسب؛ دلایل فرهنگی؛ نبود اماکن علمی مناسب کودکان که تضمینی برای آینده شان باشد؛ دلايل فرهنگی و…از جمله دیگر علل مهاجرت مردمان دیار گروس است.
نمیدانم اکنون که تمامی بودجه ها که به میزان جمعیت بستگی دارد کافی نیست تا مسوولان شهرستانی و استانی دلسوزانه تر به این مشکل یعنی پدیده مهاجرت رسیدگی کنند.آیا گاه آن نرسیده بجای بکارگیری نیروی غیر بومی درواحدهای تولیدی ومعادن وبرخی ادارات نیروی بومی بکارگیری کنند؟ آیا وقت آن نرسیده سکان رسیدگی به مشکلات را به خود جوانان واگذارند؛ آنان دردهای خود را بیشتر می شناسند! رهبر معظم انقلاب در ۲۸ اردیبهشت سال ۸۸ طی سفر به بیجار در میان مردم بیجار گروس بیان کردند« اینکه بعضا شنیده می شود مردم از این شهرستان به نقاط دور دست مهاجرت می کنند ؛ این بر خلاف حضور است باشید بمانید و اینجا را آباد کنید»اما سال ها از پی هم گذشت و این مهم بر زمین مانده است؛ اکنون هر چند با تأخیر بسیار اما زمان عملی شدن آن فرا نرسیده؟ یا شاید این مشکل مهم در میان سیل عظیم مشکلات اقتصادی و معیشتی که از مهمترین دلایل مهاجرت است به دست فراموشی سپرده شده است.
یادداشت از شهربانو مرادی
انتهای پیام/
نظر شما
پیشنهاد سردبیر
پرونده ویژه
