محراب آسمان خدا رنگ خون گرفته است

امشب، دومین شب از شب های قدر است. شبی که آسمان نیز خون می گرید برای شهادت امام مظلومی که در محراب به خون غلطید.

دستان لرزان و چشمان گریان به سوی آسمان خداست. می گویند که در طول سال،شبى به خوبى‏ و فضلیت آن یافت نمی ‏شود.

خداوندا در این شب عزیز، ببخشای و بیامرز تمام گناهان مان را. ما که ملتمسانه به درگاه تو روی آورده ایم.

می گویند ارزش این ماه از هزاران ماه بهتر است و تقدیرمان در این شب نوشته خواهد شد. دل به لرزه می افتد و فرشتگان به اذن خداوند فرود می آیند.

این شب، جوان و پیر نمی شناسد. همه را در دل خود جای داده است. هر کسی از هر گوشه ای، قرآن به دست می گیرد و در کنجی آرام می نشیند. با خود و با خدای خود، درددل می کند.

شهر سراسر سیاه پوش سوگ شهادت امام مومنان است. حضرت علی(ع) که بزرگی اش بر هیچ کس پوشیده نیست.

درد حضرت علی(ع) دو گونه است؛ یک درد، دردی است که از زخم شمشیر ابن ملجم در فرق سرش حس می کند و درد دیگر، دردی است که او را تنها در نیمه شب های خاموش به دل نخلستان های اطراف مدینه کشانده و به ناله درآورده است.

ما تنها بر دردی می گرییم که از شمشیر ابن ملجم در فرق اش احساس می کند. اما این درد حضرت علی(ع) نیست. دردی که چنان روح بزرگی را به ناله درآورده است، تنهایی است که ما آن را نمی شناسیم. باید این درد را بشناسیم نه آن درد را! که حضرن علی(ع) درد شمشیر را احساس نمی کند. و ما ... درد حضرت علی(ع) را احساس نمی کنیم.

امشب ناله های هر مسلمانی به آسمان می رسد و خدا نیک می داند که این ناله ها، زمزمه های تنهایی انسان زمینی است که قرآن به سر گرفته و منتظر نوشته شدن تقدیرش است.

شهر، سراسر رنگ و بوی استغاثه گرفته است.

شهادت حضرت علی(ع)، امیر مومنان، تسلیت باد!