میلاد اسوه بصیرت، امام صادق(ع) مبارک

سرویس فرهنگ و هنر برنا/ امام جعفر صادق(ع) در شرایطی رهبری مسلمانان را عهده‌دار شد که خطر نابودی اسلام و معارف حقه آنرا تهدید می‌کرد، اما امام مقتدرانه و با بصیرت دقیق، چون گذشتگان خود با هوشیاری و منطق قوی برای حفظ اسلام و ارزشهای آن همت گماشت.

حضرت صادق تا سن 12 سالگی معاصر جد بزرگوارش حضرت سجاد بود و تربیت اولیه او تحت نظر آن بزرگوار صورت گرفت و امام(ع) از خرمن دانش جدش خوشه چینی کرد.

پس از رحلت امام چهارم، مدت 19 سال نیز در خدمت پدر بزرگوارش امام محمد باقر(ع) زندگی کرد و با این ترتیب 31 سال از دوران عمر خود را در خدمت جد و پدر بزرگوار خود که هریک از آنان در زمان خویش حجت خدا بودند و از مبداء فیض کسب نور می‌کردند، گذراند.

پس از درگذشت پدر بزرگوارش 34 سال دوره امامت او بود که در این مدت "مکتب جعفری " را پایه ریزی کرد و موجب بازسازی و زنده نگهداشتن شریعت محمدی شد. 

دوران امام صادق(ع) دورانی طوفانی در تاریخ اسلام است که از طرفی اغتشاش‌ها و انقلاب‌های پیاپی گروه‌های مختلف رخ می‌داد که انقلاب "ابو سلمه " در کوفه و "ابو مسلم " در خراسان و ایران از مهمترین آنها بوده است. همین انقلاب سرانجام حکومت شوم بنی‌امیه را برانداخت، اما سرانجام بنی‌عباس با توطئه، به ناحق از انقلاب بهره گرفته و حکومت و خلافت را تصاحب کردند.

امام با منطق آگاهانه، به احیا و بازسازی معارف اسلامی همت گماشت و مکتب علمی عظیمی پایه ریزی کرد. به وجود آمدن چنین نهضت علمی در محیط آشفته آن زمان، کار بزرگ و عظیمی بود که هر کس نمی توانست از عهده آن برآمده، به شایستگی امور را پیش ببرد.

از آثار مکتوب امام صادق(ع) رساله به عبدالله نجاشی (غیر از نجاشی رجالی) است. نجاشی صاحب رجال بر آن است که تنها تصنیفی که امام به دست خود نوشته‌اند همین اثر است. رساله‌ای که شیخ صدوق در خصال از حضرت روایت کرده شامل مباحث فقه و کلام است.

کتاب معروف به توحید مفضل، در مباحث خداشناسی و رد دهریه که املای امام(ع) و کتاب مفضل بن عمر جعفی است.

کتاب الاهلیلجه که آن نیز روایت مفضل بن عمر است و همانند توحید مفضل در خداشناسی و اثبات صانع است و تماما در بحارالانوار مندرج است.

بعضی رسائل که جابربن حیان کوفی از امام (ع) نقل کرده است. کلمات القصار است که بعدها به آن نثرالدرد نام داده‌اند که تماما در تحف العقول آمده است.