دختران دانشجو با مدرک تحصیلی خود را بیمه میکنند/نمیدانم چرا دانشگاه میروم
این روزهایی که می گذرانیم بحث انتخاب رشته برای کنکوری ها و خانواده هایشان به بزرگترین دغدغه تبدیل شده است. با قوانینی که از دیرباز در کشورمان اتخاذ شده، ظاهراً وضعیت تحصیلی و اشتغالی دانش آموزان این مرز و بوم قرار است تنها در همین یک هفته برای او و خانواده اش خلاصه شود. تصمیمی که اگر درست باشد می تواند علاوه بر تضمین آینده شغلی او ، رضایت قلبی اش را هم به همراه داشته باشد و اگر اشتباه باشد تا آخر عمر به پاشنه آشیل او مبدل خواهد شد.
خبرنگار سرویس دختران و زنان خبرگزاری برنا، در گفتگو با تنی چند از دختران دانشجوی فعلی کشور از آنها در مورد رضایت از رشته ای که می خوانند و مشکلات شان در این زمینه پرسیده است تا شاید بتوان کمکی هر چند اندک ، به کنکوری هایی که هم اکنون قصد انتخاب رشته را دارند شود.
به خاطر نگرانی از پیدا نکردن شغل، از علاقه قلبی ام دست کشیدم
نفیسه دختری است که در تبریز رشته جدید و تازه تاسیس شهرسازی را در دانشگاه می خواند. وی در خصوص رشته ای که می خواند افزود: این رشته آن چیزی که من می خواستم نیست، اما شهرسازی در ایران آینده خوبی دارد و من هم فقط بخاطر همین آینده خوبش است که این رشته را می خوانم. علاقه قلبی ام عکاسی است اما فکر می کردم اگر عکاسی بخوانم ممکن است بعدها از لحاظ شغلی آینده خوبی نداشته باشم.
وی ادامه داد: از وضعیت کنونی ام نا امید نیستم، نهایتش این است که لیسانس این رشته را می گیرم و سپس اگر خواستم در مقطع فوق لیسانس به سراغ علاقه قلبی ام می روم. هرچند که هنر مقوله ای است که در کنار تحصیل در دانشگاه می شود در آموزشگاه ها هم آن را آموخت.
ناهماهنگی های آموزشی من را از رشته ای که خوانده ام پشیمان کرد
ندا دختر 25 ساله دیگری است که در دانشگاه فنی و حرفه ای شریعتی تهران کاردانی کامپیوتر را اخذ کرده است. او که به شدت از رشته ای که خوانده پشیمان است و قصد تغییر رشته دارد. وی در این خصوص می گوید: تصمیم گرفته ام برای کارشناسی رشته ادبیات بخوانم، ادبیات علاقه بچگی من بوده و در حال حاضر ترجیحم آن است که به سراغ همان علاقه قبلی ام بروم.
وی دلیل این کارش را چنین بیان کرد: زمانی که سراغ کامپیوتر رفتم، این علم به شدت در ایران تازه پا بود و ذوق و شوق عجیبی برای آموختن این دانش نوین داشتم. برای آموختن تخصصی کامپیوتر باید سراغ هنرستان ها می رفتم و از بین هنرستان های فنی و حرفه ای و کارودانش یکی را انتخاب می کردم. از آنجایی که هنرستان فنی و حرفه ای به خانه من دور بود ، هنرستان کارودانش را برگزیدم و در آنجا رشته گرافیک کامپیوتری را خواندم. اما به نظر من واقعاً بزرگترین اشتباهم رفتن به هنرستان کارودانش بود. چون برای مقطع کاردانی باید سراغ دانشگاه فنی و حرفه ای می رفتم و وقتی ترم اول دانشگاه را می خواندم همزمان مجبور شدم کتاب های هنرستان فنی و حرفه ای را هم مطالعه کنم. یعنی عملاً هر آن چیزی که در هنرستان کارودانش آموخته بودم در دانشگاه به کار من نیامد.
وی سپس افزود: از آنجایی که گرافیک کامپیوتری مقطع کاردانی ندارد، مجبور شدم برای کاردانی برنامه نویسی کامپیوتر بخوانم که با روحیات من 180 درجه متفاوت بود. دانشگاه فنی و حرفه ای شریعتی اولین دانشگاه فنی و حرفه ای دخترانه ایران است که سطح بسیار بالایی هم دارد. اما از طرفی به شدت مهمانپذیر است و خیلی از افرادی که به صورت مهمان به این دانشگاه می آیند واقعاً سطح سوادشان بسیار پایین است و کشش فعالیت هایی که اساتید برجسته این دانشگاه از آنها می خواهند را ندارند. این مسائل باعث شد که به شدت احساس افسردگی کنم و پس از پایان مقطع کاردانی برای 2 سال از درس خواندن دوری کنم و حالا بعد از دو سال تصمیم گرفته ام کلاً سراغ ادبیات بروم. اعتقاد دارم که عدم هماهنگی بین سیستم های آموزشی مختلفی که در این کشور وجود دارد باعث این سرخوردگی من در تحصیل و درس خواندن شد.
از تفاوت نحوه آموزش رشته ام در دانشگاه های پیام نور و آزاد ناراحتم
زیبا دیگر دختری بود که می گفت در دانشگاه پیام نور واحد تهران مرکز روزنامه نگاری می خواند. وی که این رشته جزو اولین انتخاب زندگی اش بوده ادامه داد: از همان زمانی که در دبیرستان رشته علوم انسانی را می خواندم هدف خود را روی رشته روزنامه نگاری متمرکز کرده بودم. نه تنها این علاقه خودم بود بلکه خانواده ام هم به شدت مرا برای این رشته تشویق کردند و من در واحد تهران مرکز دانشگاه پیام نور قبول شدم و این رشته را می خوانم. اما از سیستم آموزشی این دانشگاه گلایه دارم.
او می گوید: دانشگاه پیام نور دو نوع آموزش برای درس های خود دارد، یک نوع خودخوان است و دیگری حضوری. در نوع حضوری دانشجو سر کلاس می رود و با حضور استاد درس را می آموزد ، در صورتی که در نوع خودخوان من باید خودم تمام آن کتابی را که معرفی می کنند بخوانم و در نهایت تنها برای امتحان دادنش به دانشگاه مراجعه کنم. خیلی از درس های تخصصی رشته ام هم خودخوان است. این در حالیست که دانشجویی که در دانشگاه آزاد روزنامه نگاری می خواند ممکن است همان درس تخصصی را با استادی بخواند که آن استاد به جای کتاب جزوه ای تقدیمش کرده و کاملاً چیزی که می آموزد با من متفاوت باشد. این نوع تفاوت ها مرا آزار می دهد.
وی سپس به کسانی که می خواهند رشته روزنامه نگاری را در دانشگاه ها بخوانند توصیه کرد: روزنامه نگاری به شدت با نوشتن در ارتباط است. کسی که حتی در زندگی اش توانایی نوشتن یک نامه را هم ندارد ، خواندن این رشته برایش بسیار اشتباه است. خاطرم هست که روزی استادم در دانشگاه پروژه ای را به ما داد و آن هم مقایسه نوع بیان دکتر روحانی با احمدی نژاد بود. بسیاری از همکلاسی هایم در میانه راه از انجام این پروژه انصراف دادند و آن را کاری سخت می دانستند. در صورتی که به نظر من این پروژه یکی از اصلی ترین کارهایی است که یک روزنامه نگار باید قادر به انجامش باشد. در نتیجه کسی که می خواهد روزنامه نگاری بخواند باید قدرت خوبی در نوشتن داشته باشد.
بازار کار در رشته من با میزان دانشجویان تناسبی ندارد
فائقه دختری 22 ساله است که به عنوان آخرین نمونه از جامعه آماری مان در خصوص رشته تحصیلی اش با ما حرف زد. وی که در یکی از واحدهای دانشگاه آزاد رشته صنایع را می خواند با بیان اینکه رشته اش را دوست دارد می گوید: من هنگامی که کنکور دادم در دانشگاه سراسری هم لیسانس ریاضی قبول شدم اما چون دوستش نداشتم ترجیح دادم به دانشگاه آزاد بروم. از آنجایی که من در یکی از بهترین دبیرستان های شهرم درس می خواندم خدا را شکر از مشاوره های خوبی برای انتخاب رشته برخوردار بودم و به خوبی از رشته های دانشگاهی اطلاع داشتم. خدا را شکر در حال حاضر هم هیچگاه احساس پشیمانی از رشته ای که خوانده ام نکرده ام و علی رغم شهریه بالایی که دانشگاه آزاد دارد اما با رضایت تمام هر ترم شهریه ام را داده ام و مشغول تحصیل هستم. تنها مشکلی که من دارم در بازار کار است. بسیاری از کارخانجات و شرکت ها برای استانداردسازی فعالیت های خود به مهندسین صنایع نیازمندند اما متاسفانه صاحبان کار کمتر حاضر می شوند از دختران تحصیلکرده این حوزه استفاده کنند و ترجیحشان استفاده از پسران است و این ما را آزار می دهد.
