هزینه استقرار بیسابقه نیروی دریایی آمریکا در خاورمیانه
هزینه سنگین استقرار دو ناوگروه ضربتی در اطراف ایران، پرسشی اساسی مطرح میکند: اگر ترامپ قصد اقدام قریبالوقوق ندارد، چرا باید این میلیاردها را صرف حضور صرفا نمایشی کند؟
برای درک منطق پشت تحرکات بیسابقه دریایی آمریکا در برابر ایران، باید صورتحساب این ماجرا را باز کرد. استقرار همزمان دو ناوگروه ضربتی (Carrier Strike Groups) به همراه هشت فروند ناوشکن کلاس آرلی برک، دهها فروند هواپیمای جنگی و هزاران پرسنل نظامی، هزینهای دارد که از مالیاتدهندگان آمریکایی و بودجه پنتاگون پرداخت میشود. محاسبه دقیق این هزینهها، تصویر روشنی از نیات واشنگتن میدهد.
هزینه روزانه استقرار: بر اساس گزارشهای رسمی دفتر بودجه کنگره آمریکا (CBO) و آمار منتشر شده از سوی نیروی دریایی، هزینه عملیاتی روزانه یک ناوگروه ضربتی شامل ناو هواپیمابر، بالگردان هوایی و ناوشکنهای اسکورت، ۶.۵ تا ۷ میلیون دلار برآورد میشود. این رقم، هزینههای سوخت، جیره غذایی، حقوق پرسنل، نگهداری و تعمیرات روزانه و استهلاک تجهیزات را پوشش میدهد.
برای محاسبه دقیقتر، باید به تفکیک یگانها پیش برویم:
- ناو هواپیمابر کلاس جرالد آر فورد (CVN-78): به دلیل فناوریهای پیشرفته و خدمه کمتر، هزینه روزانه آن حدود ۸ میلیون دلار برآورد میشود.
- ناو هواپیمابر کلاس آبراهام لینکلن (CVN-72): با خدمه بیشتر و سیستمهای قدیمیتر، هزینه روزانه حدود ۷ میلیون دلار.
- ناوشکنهای کلاس آرلی برک: هر فروند ۱.۲ تا ۱.۵ میلیون دلار در روز (۸ فروند معادل ۱۰ تا ۱۲ میلیون دلار روزانه).
- بالگردان هوایی (حدود ۱۵۰ فروند): سوخت، نگهداری و خلبانان، روزانه ۸ تا ۱۰ میلیون دلار.
- کشتیهای پشتیبانی و تدارکاتی: حدود ۳ میلیون دلار روزانه.
- هزینههای اطلاعاتی، مخابراتی و جنگ الکترونیک: حدود ۲ میلیون دلار روزانه.
جمع این ارقام، هزینه روزانه استقرار این نیروی عظیم را به ۴۵ میلیون دلار میرساند. این رقم، بدون احتساب هزینههای استقرار پیشفرض (که قبلا پرداخت شده) و بدون احتساب هزینههای احتمالی درگیری (که فراتر از این ارقام است) محاسبه شد.
سه ماه در آبهای منطقه: ۱۳.۵ میلیارد دلار
اگر این نیروی عظیم، سه ماه (۹۰ روز) (حدودا برابر با مدت آماده باش در اطراف ونزوئلا) در آبهای دریای عرب، خلیج فارس و شرق مدیترانه مستقر بماند، صورتحساب پنتاگون به رقم سنگین ۴.۰۵ میلیارد دلار خواهد رسید. اما این پایان ماجرا نیست. باید هزینههای لجستیک و زنجیره تأمین را نیز افزود:
سوختگیری هوایی: برای پشتیبانی از پروازهای شناسایی و آمادهباش، دهها فروند سوخترسان KC-135 و KC-46 از پایگاههایی مانند العدید (قطر) و اینجرلیک (ترکیه) به پرواز درمیآیند. هزینه روزانه این ناوگان سوخترسان حدود ۲ میلیون دلار است که در سه ماه به ۱۸۰ میلیون دلار میرسد.
هوش مصنوعی و پردازش داده: ماهوارههای جاسوسی سری KH-11 و پهپادهای گلوبال هاوک و ترایتون، حجم عظیمی از دادهها را جمعآوری میکنند که نیازمند پردازش در مراکز زمینی است. هزینه اختصاص یافته به این بخش برای سه ماه، حدود ۳۰۰ میلیون دلار برآورد میشود.
آمادهباش پایگاههای زمینی: پایگاههای آمریکا در منطقه (العدید، الظفره، کمپ السیلیه) در حالت آمادهباش بالا قرار گرفتهاند که هزینههای عملیاتی آنها را ۳۰ تا ۴۰ درصد افزایش میدهد. این افزایش هزینه برای سه ماه، حدود ۲۰۰ میلیون دلار است.
جابجایی مهمات: انتقال مهمات سنگین، بمبهای سنگرشکن و موشکهای کروز به انبارهای منطقه، هزینهای بالغ بر ۱۵۰ میلیون دلار دارد.
با احتساب این موارد، مجموع هزینه سه ماه استقرار به حدود ۱۳.۵ میلیارد دلار میرسد. رقمی معادل بودجه سالانه یک کشور کوچک (این رقم برابر با کمی کمتر از نیمی از بودجع عمومی کشورمان است).
انتهای پیام/
