دلینگ نفس میکشد، اما آسمان امن نیست/ بازگشت تدریجی زندگی به شهری که در محاصره بود
شهر دلینگ در استان جنوب کردفان صحنه تضادی تلخ و امیدوارکننده است. از یک سو، پس از بیش از دو سال محاصره همهجانبه که راه‹های ورود غذا و دارو را مسدود کرده بود، نیروهای ارتش سودان موفق به شکستن حلقه محاصره شدهاند. از سوی دیگر، آسمان این شهر هنوز امن نیست و ساکنان زیر سایه بمبهای پهپادهایی زندگی میکنند که هر لحظه ممکن است از راه برسند. محاصره دلینگ که از اوایل ۲۰۲۴ توسط نیروهای پشتیبانی سریع (RSF) و متحدانشان در جنبش آزادیبخش خلق سودان-شمال (SPLM-N) اعمال شده بود، این شهر را به یکی از نمادهای بحران انسانی در جنگ داخلی سودان تبدیل کرد.
هشام عویت، خبرنگار الجزیره که از دلینگ گزارش میدهد، تصویری از بهبود تدریجی اما شکننده به دست میدهد. برای اولین بار پس از ماهها، سبزیجات تازه در بازار محلی ظاهر شدهاند. یک بازاری محلی با لهجه سودانی میگوید: "بامیه، سیبزمینی، فلفل و لیمو همه برگشتهاند. بازار به حالت عادی بازگشته است." در نگاه اول، این نشانهها نویدبخش پایان یک دوره سیاه است؛ دورهای که به گفته عویت، "کالاها ناپدید و معیشت مردم به باریکترین سطح ممکن رسیده بود." با این حال، این بهبود اقتصادی سطحی، زخمهای عمیق برجایمانده از محاصره را پنهان نمیکند؛ زخمهایی که در بخش بهداشت و درمان این شهر بیش از هر جای دیگری نمایان است.
وضعیت بیمارستان اصلی دلینگ فاجعهبار است. کمبود شدید تجهیزات و داروهای ضروری، جان بسیاری را به خطر انداخته است. نمونه تلخ آن، سرنوشت عبدالرحمان، یک بیمار دیابتی است. در ماههای محاصره، انسولین به طور کامل نایاب شد. وضعیت او روزبهروز وخیمتر شد و در نهایت، به قطع هر دو پای او انجامید. یکی از بستگانش با بغض به الجزیره گفت: "او به شدت رنج میبرد. انسولین ندارد. غذا کم است. سلامتیاش به شدت تنزل کرده." این داستان، نه یک استثنا، که بازتابی از واقعیت هزاران بیماری است که ماهها بدون دسترسی به درمان اولیه در این شهر محبوس بودهاند. محاصره دلینگ، یادآور تلخ محاصره شهرهای بزرگ در جنگ داخلی سوریه، مانند محاصره شرق حلب (۲۰۱۲-۲۰۱۶) است که در آن، گرسنگی و کمبود دارو به عنوان سلاحی علیه غیرنظامیان به کار گرفته شد .
اما حتی با گشوده شدن راهها، ترس از آسمان، زندگی را در دلینگ فلج کرده. مقامات محلی میگویند این شهر تقریباً روزانه هدف حملات پهپادی نیروهای پشتیبانی سریع و SPLM-N قرار میگیرد. این حملات، زیرساختها و مناطق مسکونی را نشانه میگیرد. مریم، مادری که بارها به خاطر درگیری آواره شده، روایت تلخی از این حملات دارد: "پهپادها ما را بمباران میکنند و تعقیب میکنند. مثل ملخ به جانمان افتادهاند. وقتی میآیند، فرار میکنیم تا پنهان شویم. وقتی بالای سرمان معلق میشوند، سقفهای کاهگلی را آتش میزنند و مجبورت میکنند خانه را ترک کنی." میگوید حتی نمیتواند یک وعده غذایی ساده را بدون ترس تمام کند: "اگر داری غذا میخوری، همین که آنها را ببینی، باید غذا را رها کنی و فرار کنی."
استفاده نیروهای شبهنظامی از پهپادها در جنگ سودان، معادلات نبرد را تغییر داده. این پرندههای بدون سرنشین که از نوع تجاری و اصلاحشده هستند، توانستهاند شکست محاصره زمینی را بیاثر کرده و فشار روانی مستمری بر غیرنظامیان وارد کنند. به گفته هشام عویت، هرچند شکستن محاصره "روزنهای از امید" و اولین گام به سوی بهبودی است، اما چالش دوقلوی بازسازی سیستم بهداشت ویران و مقابله با حملات مداوم هوایی، نشان میدهد مصیبت دلینگ هنوز به پایان نرسیده. شهر نفس میکشد، اما هنوز در شوک به سر میبرد.
انتهای پیام/
