«اگر امروز کوروش زنده بود در برابر متجاوز چه می کرد؟»

به گزارش خبرگزاری برنا از قزوین؛ ولی اله حسین زاده خبرنگار آزاد در یادداشتی با عنوان«اگر امروز کوروش زنده بود در برابر متجاوز چه می کرد؟» دیدگاه خود در خصوص اهمیت دفاع از میهن منعکس کرده است.

در این یادداشت آمده است: کوروش، نمادِ وطن‌دوستی و اقتدارِ مشروع بود. رویکردِ او به حاکمیت، مبتنی بر خدمت به ملت و پاسداری از تمامیتِ ارضیِ کشور بود. او ایران را نه صرفاً یک قلمرو جغرافیایی، بلکه ارزشی حیاتی می‌دانست که حفظِ یکپارچگی و سربلندیِ آن، اولویتِ اصلیِ او بود. این روحیه، در طولِ تاریخِ ایران، توسطِ بسیاری از میهن‌پرستانِ دیگر نیز تداعی شده و در لحظاتِ حساس بویژه در نظام جمهوری اسلامی از جمله هشت سال دفاع مقدس و جنگ دوازده روزه موجباتِ دفاعِ قاطع از استقلال و تمامیتِ ارضیِ کشور را فراهم آورده است.

کوروش در دوران زمامداری خود به هیچ عنوان  اجازه تعرض و دست اندازی به وجبی از خاک ایران را به بیگانه نداد و ایران را چون جان شیرین خود دوست می داشت و برای عظمت ، اقتدار و ماندگاری آن حاضر بود جان را تقدیم کند .

اما پرسش این است در هنگامه‌ای که ایران عزیز از سوی دو دولت متجاوز ، مستکبر و جنایت کار آمریکا و اسرائیل در کمتر از یکسال ناجوانمردانه برای دومین بار مورد تجاوز قرار گرفته است؛  اگر کوروش زنده بود در برابر متجاوزان چه می‌کرد و چه می گفت؟

آیا او، با همه گلایه‌هایی که شاید از حاکمان داشت، آرام می‌نشست و نظاره‌گر هجوم بیگانه می‌شد؟ آیا برای آسیب دیدن خاکِ آریایی، هورا می‌کشید و دست دوستی به دشمن دراز می‌کرد؟ آیا او در مقابل به خون غلطیدن هزاران ایرانی شادی می کرد ؟ ، آیا از مرگِ دانش‌آموزانِ معصوم مدرسه میناب و دیگر  کودکانِ و مادران روزه‌دار، که در ناجوانمردانه‌ترین حملات، پرپر شدند، شادی می‌کرد؟  آیا او گوش خود  را در برابر ناله های  جانسوز مادران و پدران فرزند از دست داده  و یا کودکان یتیم شده می بست ؟ ؛ آیا او چشم خود را در حمله به بیمارستان ها از جمله بیمارستان کودکان گاندی می بست؟ آیا در برابر رنج و خون هم‌میهنانش، خاموش می‌ماند؟ خیر، هرگز.

یقین دارم که اگر کوروش اکنون زنده بود نخستین کسی بود که با سینه‌ای ستبر و روحی آتشین، در صفِ نخستِ دفاع از وطن و مردمانش می‌ایستاد و پنجه در پنجه اجنبی می گذاشت وبه او اجازه دست اندازی مجدد به ایران را نمی داد.
بی تردید اگر امروز کوروش  زنده بود هرگز با افرادی که با دشمن و بیگانه برای ویران کردن وطن و به خاک و خون کشیدن مردمان سرزمین همدست و همراه می شوند هیچ ارتباطی نداشت.

کوروش اگر زنده بود با رگه های برافروخته فریاد می زد «ای ایرانیان! امروز، روزِ حساب‌کشی از گله‌ها نیست، روزِ تثبیتِ هویتِ ایران است! زیرا اگر ایران نباشد، حتی فرصتِ شکوه کردن نیز نخواهیم داشت. پس ایران را در صدرِ دغدغه‌هایتان قرار دهید!»

اما شگفتا که برخی امروز خود را از دودمانِ کوروش می‌دانند، اما از جاریِ شدن خون هم وطنان و ویرانه شدن ایران شادمان هستند  و با هویت اصیل ایرانِی، بیگانه شده‌اند! به راستی چگونه می‌توان ریشه‌ی ایرانی داشت  و به ویرانیِ این خاک  به اجنبی یاری رساند؟
موضع‌گیریِ روشنِ کوروش در برابرِ کسانی که منافعِ خود را بر منافعِ ملی ترجیح می‌دهند و در جهتِ تضعیفِ کشور گام برمی‌دارند، نیز قابلِ پیش‌بینی بود. کوروش، وفاداری به وطن را اصلی غیرقابلِ مذاکره می‌دانست و هرگونه خیانت به منافعِ ملی را با هر عنوان و بهانه محکوم می‌کرد 

سخن پایانی اینکه همواره در طول تاریخ بیگانه گان و متجاوزان بسیاری اراده کرده و خواسته اند که کلید ایران را در اختیار داشته باشند اما هرگز موفق نشده اند و قطعا علی رغم تمام درد ها و رنج ها و هزینه های که به پیکر مجروح وطن وارد آمده است رهروان راستین کوروش که امروز جانانه و مردانه  و مقتدرانه در مقابل بیگانه صف آرایی کرده اند اجازه نخواهند داد که ترامپ و نتانیاهو نیز کلید ایران را به دست گیرند چرا که ایرانیان عصر حاضر ثابت کرده اند  همانگونه که  در دفاع مقدس هشت ساله حتی یک وجب از خاک میهن را به دشمن نداد امروز نیز اجازه تصرف و یا تجزیه ایران را به بیگانه نخواهد داد.

یادداشت: ولی الله حسین زاده

انتهای پیام