شکوه ایثار در آستانه قرن؛ روایت «ابابیلهای خدمت» در خیابانهای پایتخت
به گزارش برنا، سید احمد علوی عضو شورای اسلامی شهر تهران و رئیس کمیته مشارکتهای مردمی: نخستین دقایق سال ۱۴۰۵، برای من نه در سکونِ خانگی، که در امتدادِ تپشهای قلبِ تپنده شهر معنا شد. ساعاتی را در کنار گروههای جهادی سپری کردم که با اخلاصِ تمام، تدارکدیدهی «مجاهدانِ جبهه میدان» بودند. در این مسیر، شاهدِ حماسهای بودم که همکارانِ فداکارم در هلالاحمر و آتشنشانی رقم زدند؛ جانبرکفانی که دو هفته است «خیابان» را به جای «خانه» برگزیدهاند تا سایهی آسایش بر سرِ همشهریانشان مستدام بماند.
وقتی به چهرههای مصمم و لبخندهای بیتکلفشان نگریستم، در کمال شگفتی دیدم که نه غبار خستگی بر چهره دارند و نه دلتنگیِ دوری از خانواده، ارادهشان را سست کرده است. این منشِ والا، مصداقِ عینیِ همان کلام الهی است که میفرماید:
«...وَيُؤْثِرُونَ عَلَىٰ أَنْفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ...»
(و دیگران را بر خویشتن مقدم میدارند، هرچند خود به آن نیازمند باشند - سوره حشر، آیه ۹)
از منظر مدیریتِ راهبردی شهر، این روحیه، والاترین «سرمایهی اجتماعی» نظام است. وقتی بدنه اجرایی ما در سختترین شرایط پسا-جنگ، اینگونه آگاهانه و با نشاط در کف میدان حضور دارد، یعنی «مدیریت جهادی» از یک شعار به یک فرهنگِ حیاتبخش تبدیل شده است. به نمایندگی از خود و همهی همکارانم در شورای اسلامی شهر تهران، بر دستانِ مقتدر و گرهگشای این عزیزان بوسه میزنم. شما مایه دلگرمی مردمی هستید که میدان و خیابان را تا پیروزی نهایی رها نخواهند کرد.
در ستایشِ این استقامتِ آزادهوار، کلام حضرت سعدی چه خوش مینشیند:
«رهِ نیکمردان آزاده گیر
چو ایستادهای، دستِ افتاده گیر
بهرهبرداری از زندگانی مکن
به جز خدمتی در معانی مکن»
سال ۱۴۰۵، سالِ تجلیِ همین پیوندِ ناگسستنی میان «مردم، خدمتگزاران و آرمانهای بلند» است. ما ایستادهایم، چون شما ایستادهاید؛ و پیروزیم، چون ارادهی این ملت، به ارادهی حضرت حق گره خورده است.
خداقوت به پاسدارانِ آرامشِ شهر
اول فروردین ۱۴۰۵
انتهای پیام/
