برای علم آموزی فقط باید عاشق بود

"دکتر کیومرث حبیبی" پژوهشگر برتر یازدهمین جشنواره تجلیل از پژوهشگران و فناوران برتر کشور در حوزه هنر، متولد 1357 در شهر سنندج و ساکن تهران است. مدرک کارشناسی‌ را در رشته جغرافی انسانی از دانشگاه تهران و مدارک کارشناسی ارشد و دکترای خود را در رشته برنامه‌ریزی شهری از دانشگاه تهران اخذ کرده است. همچنین اولین و تنها فردی در ایران است که در حال گذراندن مدرک فوق دکترا در رشته مهندسی شهرسازی در دانشگاه علم و صنعت است.

حبیبی، عضو بنیاد ملی نخبگان ایران، عضو هیات علمی دانشگاه کردستان و مدرس دانشگاه‌های هنر تبریز و علم و صنعت است. تا به حال نیز 13 مقاله ISI، 16 مقاله علمی و پژوهشی و 50 مقاله در کنفرانس‌های بین‌المللی ارائه داده است. 5 عنوان کتاب تالیف و 3 کتاب ترجمه کرده و در انجام 40 طرح اجرایی و پروژه شهرسازی و معماری همکاری داشته است. از افتخاراتی که تا به حال کسب کرده موارد زیر را می‌شمرد: سال 81 پژوهشگر برتر کشور، سال 84 دانشجوی نمونه دانشگاه تهران، پژوهشگر نمونه دانشگاه تهران در سال 83، سال 84 به عنوان مولف نمونه کشوری و در سال 87 نگارنده پایان‌نامه نمونه کشوری شده‌ام.

تا به حال بیش از هزار و پانصد مهندس تحویل جامعه داده‌ و در سال تحصیلی جدید بیش از 200 دانشجو را در مقاطع مختلف تحصیلی دارد.

به گفته او، مدلی برای تعیین آسیب پذیری شهری با استفاده از GIS ارائه داده‌ که می‌توان بحران‌های شهری را به ویژه در مورد زلزله پیش‌بینی کرد. این طرح را در دانشگاه امام حسین (ع) که در آن دوران سربازی‌اش را گذرانده، اجرا و در هفته‌های اخیر این طرح را به صورت کتابی تحت عنوان «آسیب پذیری شهری و GIS» به بازار عرضه کرده است.


خودش می‌گوید شغل‌های زیادی دارد و ادامه می‌دهد: حدود چهار ماه قبل، به عنوان مشاور رییس مسکن و شهرسازی استان تهران بودم و در تمام عرصه ساخت و ساز استان تهران و مدیریت شهری و منطقه‌ای تهران مشاوره می‌دادم، همراه با این کار، طرح‌های اجرایی نیز انجام می‌دادم؛ برای مثال مدیر اجرایی طرح تفصیلی شهر رفسنجان نیز بودم و همزمان دو طرح پژوهشی ملی را برای وزارت مسکن و شهرسازی آماده و به صورت همزمان در سه دانشگاه کردستان، علم و صنعت و هنر تبریز تدریس هم می‌کردم. او همچنین معتقد است که کمی تند پیش رفته و همیشه آهسته رفتن خیلی بهتر از تند رفتن است.

او دلیل این‌که رشته‌اش جزیی از حوزه هنر شمرده شده را توضیح می‌دهد: برنامه‌ریزی شهری زیر شاخه‌ای از رشته شهرسازی و شهرسازی نیز زیر مجموعه‌ای از رشته هنر است. با فعالیت در رشته شهرسازی، محیطی را برای زیست مناسب انسان آماده می‌کنیم و در ارتقای کیفیت زندگی انسان‌ها می‌کوشیم.

این پژوهشگر جوان کشور درباره علاقه‌مندی‌اش به رشته شهرسازی می‌گوید: از مقطع لیسانس به شدت علاقه‌مند به این رشته شدم، رشته‌ای که به دنبال سازماندهی انسان و فعالیت‌های انسانی است. چون همزمان با تحصیل در این رشته، کار اجرایی را به صورت تخصصی در این زمینه در وزارتخانه‌ها و جامعه مهندسین مشاور و شهرساز آغاز کردم و به جرات می‌گویم که هم اکنون نیز شب و روزم را بر روی این کار گذاشته‌ام.

کیومرث حبیبی در تشریح فعالیت مشاوره‌اش بیان می‌کند: به عنوان مثال، مسکن مهر که محوری‌ترین سیاست فعلی کشور است و دولت مبلغی بالغ بر 40 هزار میلیارد تومان در این خصوص سرمایه‌گذاری کرده است. قرار بود که بیش از دو میلیون واحد مسکونی برای اقشار پایین دست جامعه ساخته شود. در کمیته تخصصی ناظر بر این طرح‌ها در استان تهران عضو بودم و به عبارتی نقشه و پلان‌های تمام آن چیزی که مهم‌ترین سیاست کشور شمرده می‌شود، از زیر دستم گذشته است. همچنین در تهیه طرح‌های جامع و تفصیلی شهرهای مختلف استان‌ تهران و در طرح‌های حوزه و ناحیه تهران به عنوان مشاور و به صورت همزمان نیز ممکن است داور طرح توسعه مصلای تهران باشم. علاوه بر این‌ها، مدیریت طرح کاربرد GIS در بهسازی و نوسازی که طرحی ملی شمرده می‌شود و در وزارت مسکن و شهرسازی تهیه می‌شد، بر عهده داشتم.


این عضو بنیاد ملی نخبگان با اشاره به این‌که کار پژوهشی سختی‌های مخصوص به خودش را دارد، اظهار می‌کند:کسی که عاشق و دلباخته دنیای علم باشد، قاعدتا تمام سختی‌های کار را تحمل می‌کند. در فعالیت‌های علمی فقط باید عاشق بود، چرا که پای پولی در میان نیست، ممکن است شهرتی در کار باشد ولی عالم واقعی به دنبال رضایت وجدان و خدمت خالصانه است.

سختی کارم بسیار زیاد بوده و در این مورد، خانواده‌ام بسیار محنت کشیده‌اند؛ چرا که از مقطعی که برای اخذ مدرک دکترا وارد شدم تا به الان، روزانه 16 ساعت درگیر کار حرفه‌ای و فنی و امورات دانشجویانم بودم.

در پایان خطاب به جوانان می‌گوید: به جوانان توصیه می‌کنم که در درجه اول خالصانه جلو بروند و در راه خدمت به خلق وارد کاری شوند، توقع مادی نداشته باشند، به علاوه وقتی در این راه قرار می‌گیرند، فداکار باشند و از زیر سوال رفتن و نقد کردن نترسند و خودشان را برای تمام قضایای پیش‌بینی نشده آماده کنند. به نظرم موفقیت این نیست که چه چیزی به دست آوردیم، بلکه موفقیت آن تلاشی است که در حد امکان انجام دادیم و به دست آوردیم.





***