ضرورت گسترش عمق ورزش ایران

مصادیق متعددی را می‌توان در این زمینه برشمرد؛ از جمله آنچه سال گذشته در رقابت‌های وزنه‌برداری جهان رخ داد؛ جایی که ایران در بخش امتیازی به عنوان قهرمانی جهان دست یافت، اما وزیر ورزش و جوانان تأکید داشت که نباید از این واقعیت غافل شد که در بخش مدالی، نتوانستیم هم‌سطح موفقیت امتیازی ظاهر شویم. بر همین اساس، سرفصل انتظارات از این رشته، به سمت دستیابی به مدال‌های بیشتر و خوش‌رنگ‌تر سوق داده شد.

در همین رشته، وزنه‌برداری ایران در رقابت‌های آسیایی سال جاری نیز در عرصه مدالی و رکوردشکنی، درخشش قابل توجهی داشت؛ موفقیتی که تحسین وزیر ورزش و جوانان را در نشست تخصصی مربوطه به همراه داشت. با این حال، همچنان نگاه حاکم بر مدیریت ورزش کشور، رضایت به وضعیت موجود نیست. دنیامالی معتقد است زمانی می‌توان از رسیدن وزنه‌برداری ایران به نقطه اوج سخن گفت که در هر هشت وزن بازی‌های آسیایی ناگویا، ورزشکارانی دارای شانس مدال داشته باشیم؛ تا جایی که انتخاب پنج سهمیه نهایی اعزامی برای هر کشور، با دشواری و تردید همراه شود. این وضعیت، معنای واقعی عمق قهرمانی در ورزش است.

وزیر ورزش و جوانان در خصوص دوومیدانی، به‌عنوان یکی از رشته‌های پرمدال، نیز بر همین باور تأکید دارد. از نگاه او، پذیرفتنی نیست که در میان حدود پنجاه مدال طلای این رشته در بازی‌های آسیایی، سهم ایران به معرفی تنها ۱۳ ورزشکار محدود شود.

برآیند این دیدگاه، با واقعیات ورزش قهرمانی جهان همخوانی دارد. در حقیقت، بهترین‌ها از میان بیشترین‌ها انتخاب می‌شوند و شاید یکی از مهم‌ترین مزیت‌های ورزش چین نیز همین باشد که تعداد ورزشکاران سطح اول آن، متناسب با جمعیت و ظرفیت‌های موجود، بسیار گسترده است؛ موضوعی که این کشور را به یکی از قدرت‌های بلامنازع بازی‌های آسیایی و المپیک تبدیل کرده است.

بر همین اساس، بستر ورزش قهرمانی، به‌ویژه در رشته‌های مدال‌آور، باید فراتر از الگوهای سنتی و محدود گذشته حرکت کند و از شیوه‌های گلخانه‌ای به سمت فرآیندهای علمی، نظام‌مند و پایدار تغییر مسیر دهد؛ فرآیندی که حاصل آن، افزایش تعداد ورزشکارانی خواهد بود که از استانداردهای قهرمانی برخوردارند.

در این میان، بدون تردید آمار چهار میلیون ورزشکار بیمه‌شده، با سطح انتظارات مطرح‌شده از سوی وزیر ورزش و جوانان، ارتباط مستقیم دارد. هنگامی که در جامعه‌ای نزدیک به ۹۰ میلیون نفر، تنها حدود چهار تا پنج درصد جمعیت به‌صورت سازمان‌یافته در ساختار ورزش حضور دارند، طبیعی است که در رشته‌هایی مانند وزنه‌برداری و دوومیدانی، تعداد ورزشکاران مدعی مدال، تمامی اوزان و ماده‌ها را پوشش ندهد.

با این تفاسیر، انتظار افزایش تعداد ورزشکاران شانس مدال و شکل‌گیری رقابت‌های گسترده‌تر و جدی‌تر برای اعزام‌ها، انتظاری منطقی و ضروری به شمار می‌آید؛ مسیری که می‌تواند ورزش ایران را به سمت تحقق این اصل مهم سوق دهد که «بهترین‌ها از میان بیشترین‌ها انتخاب می‌شوند.»

پیش‌نیاز تحقق این هدف را باید در برنامه‌ریزی گسترده‌تر، علمی‌تر و مبتنی بر فناوری‌های نوین، از جمله هوش مصنوعی، جست‌وجو کرد؛ رویکردی که هم زمینه گرایش بیشتر جامعه به ورزش را فراهم می‌کند و هم فرآیند آموزش و استعدادیابی را با استانداردهای روز جهان همسو می‌سازد.

انتهای پیام/