بهترینهای ادبیات نمایشی سال معرفی شدند
به گزارش خبرنگار تئاتر برنا، مراسم معرفی برگزیدگان چهارمین جایزه ادبیات نمایشی ایران دیروز هفتم اسفندماه در سالن شماره یك تماشاخانه ایرانشهر با بینظمی خاصی برگزار شد.
نیمی از صندلیهای سالن برگزاری این مراسم به دلیل اطلاعرسانی ضعیف گردانندگان آن خالی بود و هیچ شور و شوق خاصی در آن دیده نمیشد. این در حالی است که یکی از مهمترین اتفاقات تئاتری کشور انتخاب برگزیدگان ادبیات نمایشی است.
محمد امیریاراحمدی دبیر جایزه انتخاب برگزیدگان ادبیات نمایشی طی سخنانی گفت: انتخاب آثار برتر ادبیات نمایشی ایران، ادای احترام به نمایشنامهنویسانی است که میدانیم برای اینکه در این پیشه بمانند چه رنجها کشیدهاند؛ کسانی چون ساعدی، رادی، بیضایی، نعلبندیان، یلفانی و بزرگان دیگر.
وی افزود: همچنین ادای احترام به آثاری است که بر سینه آنها قفل خورده تا روزگاری برسد و این قفل باز شود و راوی صادق روزگار خود باشند.
در ادامه مراسم بهزاد فراهانی عضو هیات انتخاب این جایزه نیز اظهار کرد: چند ناشر فعال در حوزه نشر وجود دارند که با سختیهای فراوان در حال فعالیت در چاپ نمایشنامهنویسی هستند که جای تقدیر بسیاری دارد هر چند سرعت کند اخذ مجوز و چاپ، گاهی آنها را دچار نابودی کرده است. بر همین اساس هیات مدیره خانه تئاتر از اعظم کیانافراز مدیر انتشارات افراز و یکی از این ناشران فعال تقدیر میکند.
بعد از اهدای لوح تقدیر خانه تئاتر به کیانافراز توسط حسین سناپور، بیانیه هیات داوران بخش پژوهش و ترجمه توسط بهرام جلالیپور قرائت شد.
سپس جایزه بخش کتاب پژوهشی ترجمه شده به کیهان بهمنی و کتاب پژوهشی تالیفی به نغمه ثمینی اهدا شد. نغمه ثمینی جایزهاش را به استاد خود، فریندخت زاهدی تقدیم کرد.
همچنین از آندارتیک خچومیان، فرامرز طالبی و محمود کیانوش به خاطر ترجمه و تالیفهای آنها در عرصه نمایش و نمایشنامهنویسی، تقدیر شد.
در ادامه این مراسم، ایرج راد مدیر عامل خانه تئاتر بیان کرد: اعضای کانون نمایشنامهنویسان تلاشهای فراوانی برای تئاتر انجام میدهند و همواره برای رشد نمایشنامههای ایرانی اهتمام زیادی دارند. این عزیزان همیشه این دغدغه را دارند که چرا آثار ایرانی اجرا نمیرود و بیشتر اجراها به آثار ترجمه شده اختصاص پیدا کرده است.
وی افزود: به همین دلیل در این دوره داوری برگزیدگان ادبیات نمایشی از بین آثار چاپ شده انجام شده تا از این نمایشنامهها به نوعی حمایت شود.
راد پس از صحبتهای خود برگزیدگان بخش ترجمه نمایشنامه را به شرح زیر اهدا کرد:
رتبه اول: شهرام زرگر برای ترجمه نمایشنامه "پزشک نازنین" نوشته نیل سایمون
رتبه دوم: حامد فولادوند برای ترجمه نمایشنامه "سوار بر سورتمه" نوشته یاسمینا رضا
رتبه سوم: شهلا حائری برای ترجمه نمایشنامه"منهای دو"
پس از اهدای جوایز این بخش یک فیلم کوتاه سه بعدی پخش شد و حاضران در سالن با عینکهای مخصوص این فیلم را تماشا کردند.
پس از پخش فیلم مراسم تقدیر از محسن یلفانی نمایشنامهنویس ساکن فرانسه انجام شد. وی یکی از نمایشنامه نویسان ایرانی است که در حال حاضر به زبان فرانسوی مینویسد و آثار او در این کشور اجرا میشود. به دلیل حضور او در خارج از کشور پیام وی توسط بهزاد فراهانی قرائت شد.
در ادامه کورش نریمانی از هیات داوران بخش نمایشنامهنویسی روی صحنه رفت و بیانیه این هیات را قرائت کرد. در قسمتی از این بیانه آمده است: "روا نیست که از بسیاری نمایشنامههای ما اندکی اجرا شوند و روا نیست از بسیاری نمایشنامههایمان اندکی چاپ شوند ولی ما همچنان امیدواریم، پس مینویسیم تا مردمان این سرزمین بهترینها را همیشه تماشا کنند."
سپس از عباس جوانمرد پیشکسوت عرصه تئاتر کشور دعوت شد تا به روی صحنه بیاید و جایزه برگزیدگان نمایشنامهنویسی را اهدا کند.
سه برگزیده این بخش بدون رتبهبندی اعلام شدند:
علیرضا نادری برای نمایشنامههای "این قصه را ایرانیان نبشتهاند" و "سعادت لرزان مردمان تیره روز"، حمید امجد برای نمایشنامه "پاتوغ اسماعیل آقا"، محمد چرمشیر برای نمایشنامه "روایت عاشقانهای از مرگ در ماه اردیبهشت".
جایزه محمد چرمشیر را محمد رحمانیان به نمایندگی از وی گرفت و گفت: دلیل عدم حضور امجد و چرمشیر این است که در این سالها آن قدر مورد اذیت قرار گرفتند که باور نمیکردند به آنها جایزه دهند.
وی ادامه داد: در این روزها یکی از دانشجویان ادبیات نمایشی یعنی شهید صانع ژاله را از دست دادیم و باید یادی از این عزیز بزرگ که شاید اگر زنده بود روزی یک نمایشنامهنویس بزرگ میشد بکنیم.
رحمانیان با انتقاد از مدیریت تئاتر کشور گفت: با برنامههایی که در تئاتر امروز کشور وجود دارد باید متاسف بود، چون برخی میخواهند نمایشنامه نویسی ایران را نابود کنند ولی این اتفاق رخ نخواهد داد. اگر آثار اجرایی همین تماشاخانه ایرانشهر تا سال آینده همگی خارجی است باید اعتراض کرد. هر چند ما به نمایشنامهنویسان بزرگ دنیا احترام می گذاریم ولی چرا نمایشنامههای ایرانی فراموش شدهاند؟
