خواهران منصوریان و شکست در پذیرش شکست

به گزارش برنا، شرح ماجرای رخ داده در دفتر فدراسیون ووشو، شکستن درب اتاق رئیس و خودزنی با چاقوی میوه‌خوری! اینها بخشی از اتفاقاتی است که طبق بیانیه رسمی فدراسیون ووشو از سوی خواهران منصوریان رقم خورده است. اتفاقاتی ناباورانه و دور از شأن و انتظاری که تعجب بسیاری از اهالی ورزش را به همراه داشته است.

برای خیلی‌ها این سوال به وجود آمده که چگونه می‌توان افتخارات پرشمار الهه، شهربانو و سهیلا منصوریان را با حجم حاشیه‌ها و جنجال‌هایی که طی سال‌های اخیر به وجود آورده‌اند، در کنار هم قرار داد و به یک خانواده نسبت داد؟

ماجرا از جایی آغاز شد که سهیلا منصوریان در انتخابی تیم ملی ووشو زنان برای بازی‌های آسیایی ناگویا، برای دومین بار متوالی مقابل دیانا رحیمی شکست خورد و شانس حضور در این رویداد مهم را از دست داد. شکست در ورزش بخشی جدایی‌ناپذیر از رقابت است و همانطور که پیروزی شیرین است، باخت هم باید پذیرفته شود. نسلی می‌رود و نسل جدیدی از راه می‌رسد و این چرخه طبیعی ورزش است اما آنچه پس از این شکست رخ داد، بیش از خود نتیجه مسابقه خبرساز شد.

طبق اعلام فدراسیون ووشو، الهه و شهربانو منصوریان پس از پایان مسابقات با ایجاد تنش وارد دفتر ریاست فدراسیون شدند و اتفاقاتی را رقم زدند که حالا به یکی از جنجالی‌ترین پرونده‌های سال‌های اخیر ووشو تبدیل شده است. اتفاقی که اگر روایت فدراسیون را ملاک قرار دهیم، هیچ نسبتی با روح ورزش و جایگاه یک قهرمان ندارد.

این نخستین بار هم نیست که نام خواهران منصوریان به حاشیه و جنجال گره می‌خورد. اعتراض‌های گذشته، جنجال‌های فضای مجازی و تنش‌هایی که بار‌ها خبرساز شدند، همگی نشان می‌دهد این سه خواهر طی سال‌های اخیر بیشتر از آنکه به خاطر مدال‌هایشان در کانون توجه باشند، به خاطر حواشی دیده شده‌اند.

با این حال برخورد فدراسیون در قبال آنها با مدارا همراه بوده است. سهیلا منصوریان در حالی فرصت حضور در انتخابی بازی‌های آسیایی را به دست آورد که پیش از این با محرومیت مواجه شده بود اما پس از عذرخواهی، کمیته استیناف بار دیگر شرایط بازگشت او را فراهم کرد.

الهه منصوریان نیز سال گذشته با وجود افتخارات فراوانی که در دوران سرمربیگری تیم ملی ساندا زنان به دست آورده بود، با حاشیه از این سمت جدا شد. بسیاری انتظار داشتند یکی از چهره‌های شاخص ووشوی ایران، پایان آرام‌تر و در شأن‌تری را تجربه کند و به جای ورود به حواشی، تجربیات خود را در اختیار نسل جدید قرار دهد.

نکته نگران‌کننده‌تر اما رفتار‌هایی است که در تصاویر دوربین‌های مداربسته فدراسیون نیز نشان داده شد. تصاویری که نشان می‌دهد خواهران منصوریان با حالتی تهاجمی وارد دفتر ریاست شده و حتی با ضربه زدن به دوربین و پوشاندن آن، تلاش کرده‌اند مانع ثبت کامل اتفاقات شوند. چنین رفتارهایی، فارغ از هر اختلاف و اعتراضی، با شان ورزشکارانی که سال‌ها پیراهن تیم ملی را بر تن داشته‌اند، همخوانی ندارد.

هیچکس نمی‌تواند نقش خواهران منصوریان در موفقیت ووشوی زنان ایران را انکار کند. آنها سال‌ها برای این رشته افتخارآفرینی کرده‌اند و نامشان در تاریخ ووشوی ایران ثبت شده است. اما واقعیت این است که مدال‌ها نمی‌توانند توجیه‌کننده هر رفتاری باشند.

حالا بیش از هر زمان دیگری این سوال مطرح است که چرا خواهران منصوریان حاضر نیستند شکست را بپذیرند و چرا هر بار به جای احترام به نتیجه و ادامه مسیر، راه حاشیه را انتخاب می‌کنند؟ این مسیر در نهایت بیش از هر کس، به میراث ورزشی خود آنها آسیب می‌زند.

انتهای پیام/