رونمایی از یک الگو برای بازیکنان ایرانی؛ به رضاییان احترام بگذارید!
علی رضایی/ سیر کاری و روند حرفهای رامین رضاییان مثل یک کتاب قطور است؛ هم فراز دارد و هم فرود؛ هم شیرینی دارد و هم تلخی؛ هم محبوبیت در آن وجود دارد و هم نفرت. حالا هم که این کتاب به صفحات پایانی رسیده، بوی یک پایان خوش در آن میآید.
تا چند سال قبل رضاییان موردی عجیب در فوتبال بود. همیشه دوست داشت در چشم باشد، با هم تیمیهایش رابطه خوبی نداشت، با هیچکس چندان صمیمی نمیشد و با توجه به حضورش در هر ۳ تیم استقلال، پرسپولیس و سپاهان نه بین همه محبوب و نه منفور بود اما جایگاهی که حالا بدست آورده رشکبرانگیز است و قابل تحسین چون او تا توانسته تلاش کرده و با وجود انتقاداتی که به رفتار وی در فضای مجازی وارد است، همیشه تمرکزش روی بازی بوده؛ ماحصلش هم شده کسب عنوان تاثیرگذارترین بازیکن فوتبال ایران در تاریخ جامهای جهانی. چه آمار و چه عملکرد.
رضاییان در این سالها به یک الگو برای تلاش متداوم تبدیل شده. اگر به او میگفتند خودنما و خودشیفته اما باید اعتراف کرد همین دو صفت نامطلوب او را به یک اوج شیرین هدایت کرده است. رامین رضاییان برای خودش بازی میکند اما ایکاش همه اینگونه برای خودشان بازی کنند چون تلاش برای خود، در نهایت یعنی تلاش برای یک تیم. یعنی همین که اگر ۱۰ نفر در تیم حال بردن نداشتند، با نگاه به یک نفر شور بگیرند و اصلا بخواهند مثل او باشند. یعنی یک نفر زورش را بزند که بهترین باشد و این تلاشش باعث شود تمام تیم بهترین شوند. یعنی آنقدر به خوب بودن خودش فکر کند که تمام منتقدانش ته دلشان هم که شده، تحسینش کنند؛ این میشود رامین رضاییان بودن. یعنی وادار کردن منتقدان به تحسین.
تعارف را کنار بگذارید؛ رامین رضاییان از همان بازیکنان است که بخاطرش هواداران یک تیم، تیم محبوبشان را تغییر میدهند. از همانها که دوست دارید همیشه در تیم مورد علاقهتان بازی کند. از معدود کسانی که نمیتوانید انکارش کنید؛ مخصوصا در دلتان. او شایسته تحسین است. شایسته روایت. شایسته تمجید و یک الگوی خوب برای پیشرفت داخل زمین چمن. به رامین احترام بگذارید.
انتهای پیام/
