«آواره»؛ روایت هادی آقابزرگی از کابوس تنهایی انسان معاصر
به گزارش خبرگزاری برنا از یزد، نمایش «آواره» از جمله آثار «ماتئی ویسنییک»، نمایشنامهنویس شناختهشده رومانیایی، است که در قالب یک مونولوگ، تصویری متفاوت و تکاندهنده از تنهایی، ترس و سرگشتگی انسان معاصر ارائه میدهد.
داستان نمایش از جایی آغاز میشود که مردی آواره، یک روز صبح با درد شدیدی در شقیقههایش از خواب بیدار میشود و خود را در شهری مییابد که هیچ انسانی در آن حضور ندارد؛ شهری که در ظاهر میتواند آرمانشهری باشد، اما در سکوت و خلأ خود به کابوسی دهشتناک تبدیل شده است.
او در ابتدا تلاش میکند زندگی عادی خود را ادامه دهد و اجازه ندهد این موقعیت عجیب و غیرقابلباور، نظم زندگیاش را برهم بزند؛ اما خیلی زود جستوجویش برای یافتن حتی یک انسان دیگر آغاز میشود.
مرد آواره برای پیدا کردن خانواده، دوستان و دیگر ساکنان شهر، هر راه ارتباطی را امتحان میکند؛ اما هیچ پاسخی دریافت نمیکند. روزها و ماهها در تنهایی میگذرد و او بهتدریج با حقیقتی هولناک روبهرو میشود؛ اینکه ظاهراً باید ادامه زندگی خود را در شهری بدون سکنه تجربه کند.
در این جهان خالی، مرز میان واقعیت و کابوس آرامآرام از بین میرود. شخصیت اصلی ناچار میشود تمام نقشهایی را که جامعه پیشتر بر عهده داشت، خودش ایفا کند؛ از شهردار و پاسبان گرفته تا پدر، مادر و حتی قانون.
او باید برای این شهر قانون بسازد، نظم ایجاد کند، زندگی را سامان دهد و در عین حال با تنهایی عمیقی دستوپنجه نرم کند که هر لحظه بیشتر او را در خود فرو میبرد.
هادی آقابزرگی، بازیگر و راوی این نمایش، در طول اجرا تلاش میکند مخاطب را با خود به این جهان ناامن و اندوهگین ببرد؛ جهانی که در آن نبودن آدمها، از حضورشان ترسناکتر است و سکوت شهر، به صدایی بلند برای یادآوری تنهایی انسان تبدیل میشود.
«آواره» در ادامه مسیر خود، مخاطب را با فروپاشی تدریجی شخصیت اصلی مواجه میکند؛ انسانی که ابتدا در جستوجوی دیگران است، اما در نهایت چارهای جز پذیرفتن تنهایی خود ندارد و همین تنهایی، او را تا مرز جنون پیش میبرد.
این نمایش در واقع تنها روایت یک مرد در شهری خالی نیست؛ «آواره» میتواند تصویری استعاری از انسان معاصر باشد؛ انسانی که حتی در میان انبوه آدمها نیز گاهی خود را تنها، بیپناه و بیپاسخ مییابد.
قدرت این اثر در همین نقطه شکل میگیرد؛ جایی که مخاطب ممکن است پس از تماشای نمایش، معنای «تنهایی» را نه به عنوان یک واژه، بلکه به عنوان تجربهای عمیق، ترسناک و متفاوت با خود از سالن بیرون ببرد.
نمایش «آواره» از ششم شهریورماه در پلاتو باران تالار مرکزی یزد روی صحنه رفته است و علاقهمندان به تئاتر میتوانند تا دهم شهریورماه به تماشای این اثر بنشینند.
اجرای «آواره» با محوریت یک مونولوگ روانشناختی و فضایی وهمآلود، فرصتی است برای مخاطب تا چند دقیقه از جهان روزمره فاصله بگیرد و وارد شهری شود که در آن یک انسان باید همزمان نقش تمام آدمهایی را بازی کند که دیگر وجود ندارند؛ شهری که شاید در ظاهر خالی از سکنه باشد، اما از پرسش درباره ترس، تنهایی، انسان و معنای زندگی لبریز است.
