تایکا وایتیتی و هزار کبوتر «Place to Be» را به جشنواره ونیز میبرند
به گزارش خبرنگار گروه فرهنگ و هنر برنا؛ کورنل موندروتسو، کارگردان مجارستانی، پس از تجربه همکاری با الن برستین در فیلم «تکههای یک زن» در سال ۲۰۲۰، بار دیگر با این بازیگر برنده اسکار همکاری کرده است؛ اینبار در فیلمی متفاوت که یک داستان عاشقانه نامتعارف را در کنار حضور تایکا وایتیتی و گروهی از کبوترها روایت میکند.
فیلم «Place to Be» به کارگردانی موندروتسو روز چهارشنبه در جشنواره فیلم ونیز به نمایش درمیآید و نخستین بازگشت این فیلمساز به ونیز پس از «تکههای یک زن» است.
این در حالی است که الن برستین نیز در این دوره از جشنواره، شیر طلایی افتخاری یک عمر دستاورد هنری را دریافت میکند.
موندروتسو درباره نخستین همکاری خود با برستین در «تکههای یک زن» میگوید او تنها دو سه روز سر صحنه حضور داشت، اما همان زمان کارگردان را تحت تاثیر قرار داد.
او میگوید: «البته فیلمهای الن را دوست دارم، اما کار کردن با او چیزی فراتر بود. احساس میکردم کنار یک استاد هستم.»
به گفته موندروتسو، سابقه طولانی برستین در فیلمهای ترسناک و درامهای جدی باعث شد او بخواهد اینبار نقش متفاوتی برای این بازیگر خلق کند.
او توضیح میدهد: «همیشه میخواستم برای او یک داستان عاشقانه بسازم، چون کارنامهاش بیشتر حالوهوایی تاریک دارد. میخواستم یک فیلم نسبتا سبک برای او بسازم و این موضوع برای من هم مهم و خاص بود، چون خودم هم بهراحتی میتوانم سراغ فضاهای تاریک بروم.»
داستان زنی که یک کبوتر زندگیاش را تغییر میدهد
«Place to Be» داستان بروک، زنی بیوه با بازی الن برستین، است که فرزندانش تلاش میکنند او را به خانه سالمندان بفرستند. زندگی او زمانی تغییر میکند که یک کبوتر از پنجره وارد خانهاش میشود و حاضر نیست آنجا را ترک کند.
بروک برای بازگرداندن پرنده به صاحبش راهی سفری جادهای در سراسر کشور میشود و در این مسیر با نلسون، مردی مطلقه با بازی تایکا وایتیتی، آشنا میشود. رابطه این دو ابتدا اتفاقی و غیرمنتظره است اما به تدریج میان آنها دوستی شکل میگیرد؛ دوستیای که کبوتر نیز بخشی از آن است.
موندروتسو این فیلم را نوعی «فیلم جادهای شهری» توصیف کرده و معتقد است داستان آن درباره این است که برای آغاز فصل تازهای از زندگی هیچوقت دیر نیست.
ایده اصلی فیلم نیز از تجربهای واقعی شکل گرفته است.
موندروتسو زمانی که در یک مسابقه کبوتررانی شرکت کرده بود، با این ورزش قدیمی آشنا شد؛ مسابقهای که در آن کبوترهای آموزشدیده به نقطهای دور منتقل و سپس آزاد میشوند تا به خانه بازگردند.
او میگوید: «خیلی زیبا بود. شبیه چیزی فراموششده بود، چون کبوترها در گذشته اهمیت زیادی داشتند؛ این همان پرنده پیامرسانی است که حتی در کتاب مقدس هم از آن یاد شده است.»
کارگردان همچنین کبوتر را استعارهای از ستارههای سالخورده میداند؛ کسانی که شاید جایگاه سابق خود را از دست داده باشند، اما همچنان همان کیفیت و توانایی را حفظ کردهاند.
چرا تایکا وایتیتی؟
پس از قطعی شدن حضور الن برستین، موندروتسو به دنبال بازیگری بود که بتواند در مقابل این بازیگر باسابقه قرار بگیرد. او میخواست بازیگر مقابل برستین، شخصیتی قوی و در عین حال متفاوت داشته باشد. در نهایت انتخاب او تایکا وایتیتی بود.
موندروتسو درباره این انتخاب میگوید: «به کسی نیاز داشتم که شخصیت بسیار قدرتمندی داشته باشد و به نوعی فقط یک بازیگر نباشد. به یک آدم واقعی با کیفیتی واقعی نیاز داشتم. بعد تایکا به ذهنم رسید.»
او وایتیتی را به رابین ویلیامز تشبیه میکند و میگوید: «تایکا چیزی شبیه رابین ویلیامز دارد؛ مثل یک دلقک غمگین. کسی که پشت این ظاهر شاد، میتوانید عمق و پیچیدگی واقعی او را احساس کنید.»
به گفته موندروتسو، نخستین دیدار برستین و وایتیتی نیز به سرعت نتیجه داد: «بلافاصله عشق بزرگی شکل گرفت. خیلی با هم ارتباط برقرار کردند و شیمی میانشان فوقالعاده بود.»
موری بارتلت و پاملا اندرسون نیز در این فیلم نقش فرزندان برستین را بازی میکنند؛ انتخابی که به گفته کارگردان به دلیل شباهت ظاهری این سه بازیگر، باورپذیری خانواده را بیشتر کرده است.
۱۷ کبوتر برای نقش یک کبوتر
اما شاید یکی از متفاوتترین بازیگران «Place to Be» کبوتر فیلم باشد. موندروتسو تاکید داشته که تا حد امکان از کبوترهای واقعی استفاده شود و فیلم کمترین وابستگی را به جلوههای ویژه رایانهای داشته باشد.
در مجموع ۱۷ کبوتر نقش پرندهای را بازی کردند که شخصیت برستین نام «مزاحم» (Intruder) را روی آن میگذارد.
موندروتسو با خنده میگوید: «الن عاشق دستکم پنج تا از آنها شد. تجربه واقعا زیبایی بود و به شما نشان میدهد که چقدر میتوان با حیوانات ارتباط نزدیکی برقرار کرد.»
برای فیلمبرداری صحنههایی که در آنها تعداد زیادی کبوتر دیده میشوند، حدود هزار کبوتر مورد استفاده قرار گرفتند. فیلم در سیدنی استرالیا و نیویورک ساخته شده و مربیان حرفهای کبوتر نیز در طول فیلمبرداری در صحنه حضور داشتند.
موندروتسو با اشاره به یکی از نکاتی که به آن افتخار میکند، میگوید: «بخشی از داستان که واقعا به آن افتخار میکنم این است که حتی یک کبوتر را هم از دست ندادیم.»
فیلمی درباره شروع دوباره
موندروتسو امیدوار است «Place to Be» در نهایت برای مخاطبان فیلمی درباره امید باشد؛ داستانی که نشان میدهد حتی در سالهای پایانی زندگی نیز امکان شروع دوباره وجود دارد.
او میگوید: «از نگاه بروک، او میخواهد به این پرنده کوچک کمک کند، اما در مقطعی این پرنده است که به او کمک میکند. درباره شخصیت نلسون هم همینطور است. این پرنده کوچک به نوعی به زندگی هر دوی آنها کمک میکند.»
انتهای پیام/
