از حضور پرشور عمو پورنگ تا خداحافظی برخی خبرنگاران با اصفهان/ جشنواره کودک در روز دوم چه حال و هوایی داشت؟
تبسم کشاورز _ دومین روز سی‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان اصفهان در حالی سپری می‌شود که جشنواره نسبت به روز نخست، کم‌کم شمایل یک رویداد سینمایی را به خود می‌گیرد؛ دانش‌آموزان در گروه‌های مختلف وارد فضای جشنواره می‌شوند، فیلم‌ها را می‌بینند و درباره آن‌ها نظر می‌دهند و چهره‌های سینمایی هم با حضورشان به فضای جشنواره رنگ و لعاب بیشتری می‌دهند.
با این حال، هنوز نمی‌توان از یک جشنواره منسجم و بی‌حاشیه سخن گفت. یکی از نخستین مسائلی که در مواجهه میدانی با جشنواره خودنمایی می‌کند، محل برگزاری و دشواری رفت‌وآمد است.
در سال‌های گذشته، بخش مهمی از برنامه‌های جشنواره در سینماهایی برگزار می‌شد که دسترسی به آن‌ها از محل استقرار خبرنگاران و هنرمندان در هتل کوثر آسان‌تر بود. امسال اما بخش اصلی رویداد به سالن اجلاس منتقل شده است؛ فضایی که اگرچه امکانات و ظرفیت مناسبی دارد اما فاصله آن از مرکز شهر و محل استقرار اهالی رسانه، رفت‌وآمد را به یکی از مسائل جدی جشنواره تبدیل کرده است.
ون‌های تردد در ساعت‌های مشخصی حرکت می‌کنند و طبیعی است که برنامه کاری خبرنگار، هنرمند یا فیلمساز همیشه با همان ساعت‌ها هماهنگ نباشد. در چنین شرایطی، پیدا کردن وسیله نقلیه جایگزین نیز چندان ساده نیست و همین مسئله می‌تواند رفت‌وآمد میان محل اقامت و محل برگزاری را دشوار کند.
از سوی دیگر، حتی ورود به محوطه سالن اجلاس نیز برای تاکسی یا اسنپ با هماهنگی‌های متعدد همراه است و فاصله ورودی تا محل برگزاری برنامه‌ها نیز کم نیست. شاید به همین دلیل است که در این دوره، بیش از همیشه این پرسش مطرح می‌شود که آیا جشنواره توانسته محل برگزاری خود را با نیازهای واقعی مخاطبان، هنرمندان و رسانه‌ها هماهنگ کند؟
روز دوم؛ کمی شلوغ‌تر اما هنوز نه چندان منسجم
روز دوم نسبت به روز نخست، حال‌وهوای متفاوتی دارد. گروه‌های دانش‌آموزی دختر و پسر در جشنواره حضور دارند و شور و شوق آن‌ها، فضای محل برگزاری را زنده‌تر کرده است. برخی از آن‌ها در برنامه‌های داوری حضور دارند و با جدیت درباره فیلم‌ها صحبت می‌کنند.
گروه‌های مختلف رسانه‌ای نیز در بخش‌هایی از محوطه مستقر شده‌اند؛ میز و صندلی‌هایی برای گفت‌وگو با فیلمسازان و هنرمندان چیده شده و دوربین‌ها آماده ثبت گفت‌وگوها هستند. مجموعه این اتفاقات باعث شده جشنواره در روز دوم، نسبت به روز اول، بیشتر به یک رویداد در حال شکل‌گیری شبیه باشد.
با این حال، هنوز آن انسجامی که از یک جشنواره بین‌المللی انتظار می‌رود به‌طور کامل دیده نمی‌شود.
یکی از اتفاقات مورد توجه روز گذشته، حضور داریوش فرضیایی(عمو پورنگ) بود که با حضورش در جشنواره و استقبال دانش‌آموزان و خبرنگاران، فضای متفاوتی ایجاد کرد. تصاویر و ویدئوهای حضور او و استقبال مخاطبان نیز در فضای مجازی بازتاب زیادی داشت.
در کنار او، چهره‌هایی همچون علیرضا خمسه، منوچهر هادی و یکتا ناصر، یوسف تیموری و... نیز در جشنواره حضور داشتند. اکران فیلم «جاسوزنی» به کارگردانی منوچهر هادی نیز از دیگر برنامه‌هایی بود که باعث شد رفت‌وآمد و حضور مخاطبان در جشنواره بیشتر شود و نشست مرتبط با این فیلم نیز بر شلوغی روز دوم افزود.
تبلیغات پررنگ یک فیلم و پرسش‌هایی که مطرح شد
در میان اتفاقات روز گذشته، نحوه تبلیغات برخی آثار نیز مورد توجه قرار گرفت. از نخستین روز جشنواره، خودروها و ون‌هایی با تبلیغات انیمیشن «شوتینگا» به چشم می‌خورند و حضور پررنگ این تبلیغات در سطح شهر برای برخی از حاضران پرسش‌هایی ایجاد کرده است.
طبیعی است که تهیه‌کننده یک اثر می‌تواند با هزینه شخصی برای فیلم خود تبلیغ کند و این موضوع به خودی خود ایرادی ندارد؛ اما وقتی تبلیغات یک فیلم در مقایسه با سایر آثار بسیار بیشتر به چشم می‌آید، همین تفاوت می‌تواند محل بحث و پرسش قرار گیرد.
در کنار این موضوع، در حاشیه جشنواره نیز درباره نحوه اختصاص ظرفیت اقامت و حضور عوامل فیلم‌ها بحث‌هایی مطرح شده است. آنچه در میان برخی از حاضران شنیده می‌شود، تفاوت در تعداد افرادی است که از بعضی گروه‌ها در جشنواره حضور پیدا کرده‌اند؛ در حالی که گفته می‌شود برای برخی گروه‌ها محدودیت تعداد نفرات در نظر گرفته شده است.
البته این موضوع نیازمند بررسی دقیق‌تر و شنیدن توضیح مسئولان جشنواره و همچنین گروه‌های فیلمسازی است و نمی‌توان بر اساس شنیده‌ها درباره صحت یا نادرستی آن قضاوت کرد. آنچه فعلا وجود دارد، طرح یک پرسش در فضای جشنواره است؛ پرسشی که پاسخ روشن مسئولان می‌تواند به ابهام‌های ایجادشده پایان دهد.
داستان‌خوانی برای کودکان؛ اتفاقی ساده اما قابل توجه
در میان برنامه‌های جانبی جشنواره، داستان‌خوانی هنرمندان برای کودکان نیز اتفاق قابل توجهی است. در این بخش، هنرمندان مقابل دوربین می‌نشینند و کتاب‌های کودک را برای مخاطبان خردسال می‌خوانند.
این بخش شاید در مقایسه با اکران فیلم‌ها و نشست‌های تخصصی، اتفاق بزرگی به نظر نرسد اما از آن جهت که مستقیما با ادبیات کودک و ارتباط هنرمندان با مخاطب کودک پیوند می‌خورد، می‌تواند یکی از بخش‌های قابل توجه جشنواره باشد؛ بخشی که اجرای آن را گروه‌های حاضر در ستاد جشنواره دنبال می‌کنند.
چهره‌ها هستند، اما فیلم‌ها چطور؟
در کنار تمام این اتفاقات، همچنان مهم‌ترین پرسش جشنواره به خود فیلم‌ها بازمی‌گردد. در روز دوم نیز فیلم‌های کوتاه، مستند و بلند داستانی روی پرده رفتند اما آنچه از گفت‌وگو با برخی خبرنگاران، مخاطبان و حتی حاضران در جشنواره به گوش می‌رسد، این است که آثار نمایش‌داده‌شده هنوز نتوانسته‌اند آن‌طور که باید مخاطب را غافلگیر یا تحت تاثیر قرار دهند.
حضور چهره‌های شناخته‌شده به‌تنهایی نمی‌تواند ضعف‌های یک اثر را برطرف کند. مسئله‌ای که همچنان در سینمای کودک و نوجوان دیده می‌شود، ضعف در فیلمنامه و پیدا نکردن زبان موثر برای ارتباط واقعی با کودکان و نوجوانان است؛ مسئله‌ای که در دومین روز جشنواره نیز همچنان به چشم می‌آید.
پایان روز با یک اختتامیه
روز دوم جشنواره در نهایت با برگزاری اختتامیه بخش فیلم‌های کوتاهو پویانمایی و بخش بین‌الملل به پایان رسید؛ مراسمی که در حیاط هتل کوثر برگزار شد و هنرمندانی همچون عموهای فیتیله‌ای، علیرضا استادی، سهیل موفق، فرهاد توحیدی، سیاوش چراغی‌پور و سعید نجاتی در آن حضور داشتند.
اجرای موسیقی با حال‌وهوای موسیقی لرستان و گیلان نیز فضای متفاوتی به این مراسم داد و باعث شد پایان این بخش از جشنواره از فضای رسمی سالن‌ها فاصله بگیرد و حال‌وهوای صمیمی‌تری پیدا کند؛ اما همزمان با پایان این بخش، بخشی از خبرنگاران حاضر در جشنواره نیز باید اصفهان را ترک کنند تا گروه دوم رسانه‌ای جایگزین آن‌ها شود.
این تقسیم‌بندی شاید از نظر اجرایی امکان حضور تعداد بیشتری از خبرنگاران را فراهم کند، اما از منظر پوشش رسانه‌ای، یک پرسش مهم ایجاد می‌کند... آیا خبرنگاری که چند روز نخست جشنواره را از نزدیک دنبال کرده و با فضای آن آشنا شده، با تعویض گروه رسانه‌ای می‌تواند همان روایت را به گروه بعدی منتقل کند؟
جشنواره‌ای که هر روز اتفاقات، حاشیه‌ها و برنامه‌های تازه‌ای دارد، بیش از هر چیز به تداوم روایت نیازمند است. تقسیم حضور رسانه‌ها به دو گروه ممکن است باعث شود بخشی از اتفاقات برای گروه اول دیده شود و بخش دیگری تنها در روایت گروه دوم قرار بگیرد؛ اتفاقی که می‌تواند رصد یکپارچه جشنواره را دشوارتر کند.
حالا در پایان روز دوم، جشنواره نسبت به روز نخست جان بیشتری گرفته است اما همچنان میان یک رویداد شلوغ و یک جشنواره منسجم فاصله وجود دارد. روزهای باقی‌مانده مشخص می‌کنند که این جشنواره می‌تواند این فاصله را کمتر کند یا نه.
انتهای پیام/
