استفاده از لغات عامیانه در مدح اهل بیت(ع) ناگوار است

به گزارش خبرنگار ادبیات برنا، نخستین نشست عطر حضور شعر امین با حضور محمدجواد محبت، مصطفی محدثی‌خراسانی، محمود رادفر، مرتضی امیری اسفندقه از شاعران متعهد كشور و برخی مداحان اهل بیت عصر روز گذشته هشتم اسفندماه در محل انجمن شعر امین برگزار شد.
 
در این نشست محمد جواد محبت، شاعر پیشکسوت و متعد کشور درباره اهمیت و ارزش مداحی گفت: مداحی نوعی ارائه هنر است و حرفه‌ای برای کسب درآمد نیست. در امر هنر، مداح نباید مقلد باشد. ابتکار، پایه اصلی مداحی است، این ویژگی باعث می‌شود که اهل آواز در ساخت موسیقی و آهنگ‌های خود از وی اقتباس کنند، گسترش این شیوه به نوعی حرمت دین را فزونی می‌بخشد و مداح را روسپید و پیروز از میدان به جایگاه قهرمانی هدایت می‌کند.
 
وی درباره مشکلات مداحی امروز گفت: بسیار مایه شرمساری است که برخی از مداحان به تقلید از آهنگ‌های آنسوی آبی و یا اصطلاحا لوس آنجلسی می‌پردازند. مداحان اهل بیت علاوه بر رعایت و احترام به ساحت اهل بیت در آهنگ سازی باید از روایات تاریخی و مستند، مانند تاریخ طبری نوشته محمد بن جریر طبری در مدح کمک گیرند، چرا که در غیر این صورت به گفته رسول خدا دچار گناه محض شده و موجبات افترا را فراهم کرده‌اند.
 
شاعر شعر "دوکاج" دستمزهای میلیونی مداحان را برای حضور در تعزیه امری ناثواب دانست و با اشاره به استفاده جوانان نوحه خوان از فولکور تهران اظهار کرد: متأسفانه این شیوه مداحی به شهرستان‌ها هم سرایت کرده، در حالی که سبک‌ها و شیوه‌های متفاوت و پرجنب و جوش و زنده‌ای به لهجه‌های گوناگون در شهری‌های دیگر ایران نظیر کردستان و خوزستان وجود دارد که بسیار زیبا است.
 
محبت در ادامه استفاده از لغات خودمانی و عامیانه برای یاد کردن از حضرت زینب(س) و امام حسین(ع) را ناگوار خواند و گفت: اهل بیت به سجع سخن می‌گفتند. سجع یکی از ویژگی‌های بارز شعر کلاسیک ایران نظیر گلستان سعدی به حساب می‌آید و نوعی بیان درخشان هنری است و با این شیوه امروزی مداحان فاصله فراوان دارد.
 
وی در پایان گفت: سوگ خوانان ما متاسفانه شاد خوانی نیاموختند از آقای ذبیح الله ترابی و یکی دو تن دیگر که بگذریم  بقیه عزیزان مهارتشان فقط در گرفتن اشک است.چند سال پیش در مسجد بلال دعوت داشتم، مجلس میلاد بانوی 2 عالم حضرت زهرا(س) بود. از تهران، قم و مشهد مداحان سرشناسی دعوت شده بودند که متأسفانه در این مراسم به جای اینکه مردم را به شادمانی وا دارند و دل ها را شگفته و تبسم را بر لب‌ها جاری سازند به نحوه تأسف آوری همه را به گریه انداختند. معتقدم کف‌زدن اصلاً‌ مطرح نیست، بلکه لحن شاد خود شادی آور است. سوگ خوانی باید در برابر شادخوانی و شادخوانی باید هم تراز سوگ خوانی پرورش یابد.