مایکل گمبون؛ بازیگری بزرگ که پشت نقاب شوخ‌طبعی پنهان می‌شد
به گزارش خبرنگار برنا؛ زندگینامه رسمی مایکل گمبون به قلم جاسپر ریس، تصویری از بازیگری ارائه می‌دهد که درخشش هنری‌اش با تناقض‌های شخصیتی، داستان‌سازی‌های عجیب و هراس از آشکار شدن ضعف‌هایش همراه بود.
مایکل گمبون، بازیگر بریتانیایی که برای ایفای نقش آلبوس دامبلدور در مجموعه فیلم‌های «هری پاتر» شهرت جهانی یافت، در زندگی حرفه‌ای و شخصی خود چهره‌های متفاوتی داشت؛ تناقض‌هایی که جاسپر ریس در کتاب «مایکل گمبون: زندگینامه رسمی» به بررسی آن‌ها پرداخته است.
ریس، روزنامه‌نگار باسابقه حوزه تئاتر و سرگرمی برای نگارش این کتاب از آرشیو خانوادگی گمبون و بیش از ۱۰۰ مصاحبه با همکاران و نزدیکان او استفاده کرده است. حاصل این پژوهش، روایتی از زندگی بازیگری است که مرز میان شوخ‌طبعی، اغراق و فریبکاری را بارها جابه‌جا می‌کرد.
گمبون فعالیت حرفه‌ای خود را در سال ۱۹۶۲ با بازی در نمایش «اتللو» آغاز کرد و یک سال بعد به گروه تئاتر ملی بریتانیا پیوست.
او در سال‌های ابتدایی فعالیتش بیشتر نقش‌های فرعی را برعهده می‌گرفت اما با بازی در آثاری چون «خیانت» نوشته هارولد پینتر و «زندگی گالیله» اثر برتولت برشت، جایگاه خود را در تئاتر تثبیت کرد.
ایفای نقش اصلی در مجموعه تلویزیونی «کارآگاه آوازخوان» در سال ۱۹۸۶ نیز شهرت او را فراتر از محافل تئاتری برد.
بااین‌حال، زندگی گمبون تنها به موفقیت‌های هنری محدود نمی‌شد. او بارها درباره گذشته خود داستان‌هایی اغراق‌آمیز یا ساختگی تعریف می‌کرد؛ از ادعای فعالیت به‌عنوان فیزیکدان هسته‌ای تا روایت‌هایی عجیب درباره زندگی شخصی‌اش. این رفتارها گاهی اطرافیانش را می‌خنداند اما در مواردی نیز به روابط حرفه‌ای او آسیب می‌زد.
ریس در بخش‌هایی از کتاب به شیطنت‌های گمبون هنگام اجرا، از جمله بداهه‌گویی‌هایی که تمرکز هم‌بازی‌هایش را برهم می‌زد، می‌پردازد. برخی همکارانش این رفتارها را سرگرم‌کننده می‌دانستند اما دیگران از تکرار آن‌ها خسته شده بودند.
نویسنده بدون صدور حکمی قطعی، روایت‌های متفاوت اطرافیان را کنار هم قرار می‌دهد تا پیچیدگی شخصیت بازیگر را نشان دهد.
یکی از تلخ‌ترین بخش‌های زندگی حرفه‌ای گمبون به سال‌های پایانی فعالیتش مربوط می‌شود؛ زمانی که به‌تدریج در به خاطر سپردن دیالوگ‌ها با مشکل روبه‌رو شد. برای کمک به او، از ابزارهای یادآوری دیالوگ استفاده می‌کردند؛ روشی که در سینما، به‌دلیل امکان ترکیب برداشت‌های مختلف، موثرتر از تئاتر بود. گمبون در سال‌های پایانی عمر به زوال عقل مبتلا شده بود، هرچند همواره این بیماری را انکار می‌کرد.
کتاب همچنین به علاقه او به خودروهای پرسرعت و مهارت‌های فنی‌اش می‌پردازد؛ ویژگی‌هایی که در کنار توانایی بازیگری، تصویری چندوجهی از او می‌سازند.
چالش اصلی ریس، توضیح راز بزرگی بازیگری گمبون است؛ رازی که حتی روایت همکاران و نقدهای ستایش‌آمیز نیز به‌طور کامل آشکارش نمی‌کنند. در نهایت، زندگینامه به تصویری یکدست از این بازیگر نمی‌رسد اما شاید همین تناقض‌ها و پرسش‌های بی‌پاسخ، گویاترین بخش روایت زندگی او باشند.
کتاب «مایکل گمبون: زندگینامه رسمی» نوشته جاسپر ریس از سوی انتشارات سنچری منتشر شده است.
انتهای پیام/
