دوست دارم روی سنگ فرش خیابان تئاتر اجرا کنم

باشگاه جوانی برنا/لیلا جنیدی متولد سال 1361 دانشجوی کارشناسی کارگردانی دانشگاه هنر، سال 72 در مدرسه بازیگری رسانه و هنر آموزش بازیگری و سال 79 کار در تئاتر را شروع کرد. او برای اولین بار در سال 1385 در جشنواره فجر، کارگردانی تئاتر "مردانی که شهید شدند" را برعهده داشت و همان سال این تئاتر را به جشنواره دانشجویی برد و تندیس بهترین کارگردانی را نیز از آن خود کرد. او امسال هم با 2 تئاتر "نقطه سر خط" و "سلول من تروریست نیست" که در هر دوی آنها بازیگری می‌کرد، در جشنواره تئاتر فجر حضور داشت با این کارگردان جوان درباره‌ کارهایش به گفت‌وگو نشستیم.

چگونه کارت را آغاز کردی؟
گروهی که با آن کار می‌کنم، به نوعی از سال 73 دور هم جمع شد و برای فعالیت ابتدای کار، کسی ما را جدی نمی‌گرفت و دانشگاه هم فضایی برای تمرین نمی‌داد. مجبور بودیم که در خانه تمرین کنیم و اگر پلاتویی هم برای تمرین می‌خواستند به ما بدهند، فقط به مدت 2 ساعت و آن هم در یک روز خاص بود.

اکنون هم برای فضای تمرین مشکل داری؟
نه. بعدها که کم کم فعالیت‌های‌مان را گسترش دادیم و در جشنواره‌های مختلف جایزه گرفتیم و حدود 6 سال از فعالیت حرفه‌ای‌مان گذشت، امسال اولین سالی بود که یک پلاتو در اختیار ما گذاشتند که از ساعت 2 بعداز ظهر تا 9 شب در آن بودیم و تمرین می‌کردیم. این شرایط بعد از سال‌ها مطرح شدن در جشنواره‌هایی مانند فجر حاصل شده بود.

اولین معلمت که بود؟
اولین معلمم، شهره لرستانی بود که از 12 سالگی یادگیری تئاتر را با او آغاز کردم.

کدام جایزه‌ات را بیشتر دوست داری؟
بهترین جایزه‌ای که گرفتم تندیس بهترین کارگردانی در جشنواره تئاتر دانشجویی سال 86 بود.

تئاتر دانشجویی نسبت به سال‌های گذشته چقدر پیشرفت کرده است؟
تئاتر دانشجویی نسبت به سال‌های گذشته بسیار پیشرفت کرده است. وقتی بولتن‌ها را نگاه می‌کنم، در مقایسه با سال های 81 و 82، افرادی که در جشنواره‌های دانشجویی حضور داشتند، بسیار مطرح شدند؛ به نوعی جشنواره تئاتر دانشجویی بسترساز رشد است و داوران و دبیران این جشنواره کارها را جدی می‌گیرند. در حال حاضر یک خانه تئاتر دانشگاهی و دبیرخانه ثابت داریم که در طول سال دایم کار می‌کنند تا سطح کیفی کار بالا برود.

روزی چند ساعت تمرین می‌کنی؟
برای یک اجرا در ابتدای کار تمرین، روزی 4 تا 5 ساعت و در روزهای نزدیک و مانده به صحنه رفتن روزی 5 تا 9 ساعت را تمرین می‌کنیم.

اجراهای گروه شما معمولا چند روزی است؟
گروه ما "کارگاه تئاتر خیابانی" نام دارد و به جز 2 ماه در هر سال تقریبا تمام ایام سال را تئاتر تولید می‌کنیم و معمولا اجراهای جشنواره ای 3 تا 4 روزه و اجراهای عمومی 15 تا 20 روزه است.

شغل بازیگری تئاتر را به جوان‌ها توصیه می‌کنی؟
اگر جوان‌ها تئاتر را دوست دارند، این هنر را به عنوان شغل خود انتخاب کنند؛ البته اولش اصلا خوب نیست، اما اگر راهش را پیدا کنند، شرایطش به لحاظ اقتصادی خوب است. مردهایی را می‌شناسم که فقط با پول تئاتر زندگی‌شان را می‌چرخانند؛ ولی سخت است.5 تا 6 سال اول کارم پولی دستم نیامد، اما حالا که در سال حدود 6 تئاتر تولید می‌کنیم، برای هر کدام حق‌الزحمه خود را می‌گیریم.

می‌‌توان از این راه پول درآورد؟
جوانان علاقمند اگر وارد فضای حرفه‌ای تئاتر شوند، می‌توانند از این راه پول دربیاورند، اما در این مسیر عده زیادی هم هستند که تئاتر را همان ابتدای کار بخاطر درآمد اندکش کنار می‌گذارند.

چگونه با اعضای گروه آشنا شدی؟
گروه ما کارگاه تئاتر خیابانی است، 6 جوان هستیم که سال 79 در ورامین هر کدام در یک گروه مجزا فعالیت می‌کردیم؛ اما در سال 82 به صورت اتفاقی برای اجرای یک تئاتر در مجموعه تئاتر شهر با هم همکار شدیم. از آن زمان گروه‌مان را تشکیل دادیم و فعالیت‌مان را آغاز کردیم. اولین کارهایمان با محوریت جنگ و آدم‌ها شروع شد.

اولین بار چه زمانی جدی گرفته شدید؟
سال 85 تئاتری را با عنوان "مردانی که شهید شدند" به روی صحنه بردم این کار درباره جنگ است و در آن، آدم‌ها وقتی کوچک هستند، ابتدا سر اسباب‌بازی‌ها با هم دعوا می‌کنند و کم کم که بزرگ می‌شوند، دعوایشان بر سر کره زمین می‌افتد. این کار تئاتر مورد توجه یک گروه لهستانی که به ایران آمده بودند، قرار گرفت. آنها از ما دعوت کردند به لهستان برویم و تئاترمان را در آنجا اجرا کنیم. وقتی کار ما مورد توجه آنها قرار گرفت، کم کم مسوولان تئاتر هم ما را جدی گرفتند گرچه ویزای یکی از بچه‌های گروه آن سال با تأخیر صادر شد و چون گروه کوچک بود، هیچ کدام نرفتیم.

نام اعضای گروه‌تان چیست؟
نام اعضای گروه امیرحسین شفیعی، روح الله ثنایی، علی عمرانی، راضیه ده‌پایینی، نگار جنیدی و آرش مومنی است.

بیشتر دوست داری روی سن اجرا کنی یا خیابانی کار کنی؟
حسی که در هنگام اجرا کردن یک تئاتر در خیابان دارم با حسی که روی سن به من دست می‌دهد، کاملا متفاوت است. برای مقایسه باید بگویم اجرای تئاتر در حیاط تالار وحدت، بسیار متفاوت از اجرای تئاتر روز سن آن است. ابتدا کار صحنه‌ای را خیلی دوست داشتم. ولی کم کم که تئاترهای خیابانی را اجرا کردم و دیدم که ارتباطم چقدر با مردم نزدیک‌ است، ارتباط بیشتری با آن برقرار کردم. در سالن اجرای تئاتر چراغ‌ها خاموش است و با مخاطبان فاصله زیادی داری، اما در تئاتر خیابانی به تماشاگران بسیار نزدیک هستی.

دوست داری روی سن کدام تئاتر در دنیا اجرا کنی؟
آرزویم این است هر کجا که باشم، روی سنگ فرش‌های خیابان تئاتر به اجرا ببرم.



***