کار مدیران را تئاتریها انجام میدهند و بودجه را مدیران میگیرند
به گزارش خبرنگار تئاتر برنا، حسن معجونی کارگردان نمایشهای ˝مرغ دریایی˝ و "دایی وانیا˝ در نشست خبری این نمایشها که عصر روز چهارشنبه در خانه هنرمندان برگزار شد، گفت: قرار ما در "گروه لیو" این است که برای پختگی و کار بهتر روز نمایشنامههای یک نمایشنامهنویس متمرکز شویم. تا به ابعاد و ویژگهای پنهان این آثار دست پیدا کنیم. چخوف را انتخاب کردیم چون به نظر من نمایشنامههای چخوف مطابقت زیادی با جامعه دارد و بنده نیز به چخوف علاقه زیادی دارم.
وی ادامه داد: البته برای مطابقتر شدن متن با شرایط روز نیز در گروه اقداماتی انجام دادیم. این کار ترجمه باید اتفاق میافتاد البته ترجمههای زیادی از آثار چخوف وجود دارد ولی ترجمههای خوبی نیستند و به جزء مواردی کمی که درست ترجمه شدهاند.
معجونی افزود: البته قرار بود "مرغ دریایی" آبان ماه در دانشکده سینما و تئاتر دانشگاه هنر اجرا شود چون با دانشجویان این داشکده کار شده ولی به دلیل مشکلات این دانشکده برای اجرا، قرار شد این نمایش را در کنار" دایی وانیا" اجرا کنیم.
وی خاطر نشان کرد: مشکلات به این جا ختم نشد و برنامه اجراهای ایرانشهر تغییر کرد. نمایشهای"عجایب المخلوقات" و "درس" نتوانستند در سالن سمندریان اجرا بروند و ما مجبور شدیم که دو نمایش خود را در دو سالن اجرا کنیم.
شرایط تئاتر ما استثنایی است
سرپرست گروه تئاتر "لیو" همچنین درباره فعالیت گروهی و برنامههای گسترده گروه "لیو" گفت: این که گروه را درک کردیم و کار گروهی را درک کردیم به دلیل هم فکری خودمان بود. هر چند شاید نگاهی به فعالیت گروههای حرفهای خارج از ایران داشتیم . البته شرایط تئاتر ما چون استثنائی است و نمیتوان با الگوهای حرفهای دیگر کشورها در تئاتر ایران کار کرد.
وی بیان کرد: جالب است که معاون هنری وزارت ارشاد دائما تاکید میکند که باید از گروههای تئاتری حمایت شود و یا آنها ستقرار پیدا کنند، ولی ما هیچ چیزی نمیبینیم و همه کارها را خود ما انجام میدهیم .
این کارگردان تئاتر همچنین گفت: نه تنها به ما کمکی نمیشود حتی برخی مدیران به چشم رقیب به ما نگاه میکنند. مثل اتفاقی که برای برنامههای مونولوگ ما اتفاق افتاد. جالب است ما حتی وظایف مدیران را انجام میدهیم در حالی که آن ها متولی تئاتر هستند و بودجه برای آن میگیرند و این تقسیم وظایف هم روند عجیبی است.
وی افزود: ما در تمام کارهایی که در سال 89 انجام دادیم تنها یک بار با مرکز هنرهای نمایشی همکاری کردیم و در همان یک مورد نیز با مشکلات متعددی مواجه شدیم. اگر میدانستیم که قرار است این بلا سر کار ما بیاید به هیچ وجه سمت مرکز هنرهای نمایشی نمی رفتم. چطور است مثلاً وقتی در شروع یک پروژه با مرکز هنرهای نمایشی به توافق مالی میرسیم دو سال بعد پرداخت میشود، و گاهی نصف همان رقم مورد توافق، حتی به دلیل شرایط اقتصادی و تورم همان پول کامل هم ارزشی ندارد چه برسد به نصف آن.
مدیریت تئاتری ما در بازبینی خلاصه شده است
این بازیگر تئاتر اظهار کرد: تمام سیستم مدیریت تئاتری ما تبدیل در بازبینی نمایشها خلاصه شده است و گویی وظیفه دیگری ندارد. به نظر من یکی از بزرگترین مشکلات ما همین شورای نظارت است که هر کاری میکنیم باز به آن برمیخوریم و جدیداً نیز بازبینیهای خود را چند باره و چند باره کرده است.
معجونی درباره دیگر فعالیتهای گروه "لیو" گفت: این روزها نام جشنواره خصوصی زیاد میشنویم ولی به جرات میتوانم بگویم تنها فستیوال تئاتری که کاملا خصوصی است، فستیوال مونولوگهای گروه "لیو" است که تمام هزینهها و مدیریت آن را گروه انجام داده است و از کسی پولی نگرفتیم.
وی ادامه داد: حتی ما اردبیهشت ماه سال 91 فستیوال مونولوگهای گروه "لیو" را بینالمللی میکنیم البته اگر برای ورود مهمانان خارجی بتوانیم شرایط لازم را فراهم کنیم.
معجونی همچنین درباره قیمتگذاری بلیت تئاتر گفت: به نظر افزایش قیمت بلیتها در ایرانشهر آن هم تا 20 هزار تومان به نفع تئاتر نیست، چون قشر اعظم جامعه نمیتواند از آن بهرمند شود. ما حتی با بلیت 10هزار تومان اجرای ویژه نیم بها برای دانشجویان میگذاریم چون میدانیم وضعیت اقتصادی دانشجویان خوب نیست که این رقم بلیتها را بپردازند.
کارگردان نمایشهای "مرغ دریایی و "دایی وانیا" در پاسخ به سوال خبرنگار تئاتر برنا درباره فعالیتهای شهرستانی گروه "لیو" گفت: چند سال پیش برای فعالیت در تئاتر شهرستان به مدیران مراجعه کردم ولی انگار نه انگار که پیشنهادی شده و باید به آن جواب داد، هر چند برخی گروههای خاص به تور اجراهای شهرستان میروند. چون مونولوگ کمترین هزینه را دارد، برای اجرای مونولوگ در شهرستانها برنامه داریم اما به دلیل این که تمام وقت ما درگیر کارهای تهران شدیم، نتوانستیم در سال 89 به شهرستانها برویم.
وی ادامه داد: باید اذعان داشت که تئاتر کار کردن در شهرستان بسیار سخت است و به همین دلیل همه در تهران متمرکز شدهایم. مشکل ما این است که ما تئاتر آماتور نداریم که اگر این چنین چیزی بود تئاتر حرفهای ما وضع بهتری داشت.
پیروز: منظور مدیران از تئاتر خصوصی رفع تکلیف است
همچنین در ادامه نشست ساسان پیروز یکی از کارگردانان گروه لیو درباره دلیل فعالیتهای این گروه در دانشگاهها و با دانشجویان غیر هنری گفت: ما بررسیهایی درباره مخاطبان تئاتر کردیم و یک پژوهش آماری را آماده کردیم در آن پژوهش به این نتیجه رسیدیم که دایره مخاطبان تئاتر بسیار محدود است. یعنی تعدادی مخاطب وجود دارد که تئاترها را میبیند و در کل تئاتر یک محفل شخصی شده است.
وی افزود: با این دید تصمیم گرفتیم دایره مردمی که درگیر تئاتر هستند را گسترده کنیم یکی از کارهایی که کردیم آموزش تئاتر در دانشگاههای غیر هنری و درگیر کردن آنها با خود مقوله تئاتر بود. در حوزه تبلیغات نیز ما این کار را انجام دادیم و به غیر هنریها توجه ویژهای داشتیم.
پیروز در پاسخ به سوال خبرنگاری درباره سالن اختصاصی برای گروه "لیو" گفت: این که گروه لیو به یک سالن اختصاصی برسد بستگی به سیاست گذاری های تئاتر کشور دارد و این که آیا بالاخره گروهها ساماندهی میشوند یا نه. این از تبعات بحث تئاتر خصوصی است، چیزی که از چندین سال پیش نهاد دولتی مرکز هنرهای نمایشی خود به آن ورود پیدا کرد و سخنگوی تئاتر خصوصی شد.
وی افزود: معتقدیم فعلاً بستر تئاتر خصوصی در کشور فراهم نیست. نهاد دولتی تئاتر وقتی از تئاتر خصوصی حرف میزند منظورش این است که رفع تکلیف کند و هزینههای تئاتر را بر دوش خود هنرمندان بگذارد. جالب است که یک نوع خصوصی سازی نیز وجود دارد که واگذاری همه چیز به نهادهایی ظاهرا خصوصی در حالی که در اصل دولتی هستند و تمام بودجه خود را از دولت میگیرند.
پیروز ادامه داد: واقعا گروه های تئاتری چگونه میتوانند در این عرصه نابرابر با نهادهای دولتی و ظاهراً خصوصی عرض اندام کنند و کار خود را جلو ببرند. این که میگویند تئاتر باید پول خودش را در بیاورد، این هنر را به سمتی می برد که تئاتر را گیشه محور کند و سطح کارها پایین بیاید. ما برای پول در آوردن که وارد تئاتر نشدیم چون راههای خیلی بهتری برای پول در آوردن وجود دارد.
وی بیان کرد: البته تمام این سیاستها مقطعی است و با عوض شدن مدیران نیز عوض میشود و ادامه پیدا نمیکند حتی ممکن است مدیر بعدی همین خصوصی سازی ظاهری را قبول نداشته باشد و همه چیز را عوض کند.
ساسان پیروز همچنین اظهار داشت: حمید شاه آبادی در طی مصاحبهای گفته که 300میلیارد ریال در سال 89 برای گروههای تئاتری بودجه صرف میشود و در مهر ماه گروهها در سالنها استقرار پیدا کنند ولی کدامیک از گروهها این مبالغ را دریافت کردهاند، چرا ما شاهد چیزی نیستیم؟
وی ادامه داد: درباره خود تعریف تئاتر خصوصی نیز با مدیران اختلاف نظر داریم و معتقدیم تا زمانی که آنها معادلات نگاه خود به هنرمندان را در قالب نگاه کارفرما به کارگر طراحی کنند هیچ اتفاقی نمیافتد چون تئاتر و در کل هنر این گونه شکل نمیگیرد.
پیروز همچنین درباره فعالیتهای گروه تئاتر "لیو" گفت: به نظر ما گروه تئاتری باید 12ماه سال فعالیت داشته باشد، نه این که سفارش گیرنده مرکز هنرهای نمایشی باشد که دو مورد در سال تئاتر اجرا کند. گروه تئاتر باید کار پژوهشی کند، آموزش داشته باشد، نشریه چاپ کند و ... وظیفه گروه تئاتر تنها اجرای یکی دو تئاتر در سال نیست.
وی در پایان درباره کمبود سالن تئاتر برای گروهها گفت: جالب است که در ازای هر سالنی که به تهران اضافه میشود یک سالن کم میشود، اگر ایرانشهر به مجموعه تئاتر اضافه شد، سالنهای تئاتر شهر کم شد، یا دیگر سالنها غیر فعال شدند، اداره تئاتر تبدیل به مکان ترین شده و یا تالار مولوی هم به سرنوشتی که همه می دانند منتهی شد. چندین سال است درباره تئاتر شهر 2 صحبت میشود ولی هنوز هم افتتاح نشده است.
