بر باد رفته/ حسرت ستاره چهارم ۴۳ ساله شد

به گزارش سرویس ورزشی برنا، جام ملت های آسیا با همه خوب و بدهایش، با همه اشک ها و لبخندهایش، با همه بالا و پایین هایش برای ایران به اتمام رسید و انتظار ما برای قرار گرفتن بر فراز قاره کهن حداقل 43 ساله می شود و البته طلسم نرفتن ما به نیمه نهایی این مسابقات هم 15 ساله شد. جام شانزدهم هم در خاطره ها خواهد ماند. مطمئنا تا سال ها یادمان نمی رود گل زیبای سردار به قطر را، یادمان نمی رود اشک های او بعد از مصدومیتش را، یادمان نمی رود فریاد های کی روش بر سر قوچان نژاد را، یادمان نمی رود تنه غرور انگیز حقیقی به فوزی عایش را، یادمان نمی رود فداکاری های پورعلی گنجی و جهانبخش در مقابل عراق را، یادمان نمی رود مشت های گره کرده کی روش بعد از گل دوممان مقابل عراق را، یادمان نمی رود آن تیرک لعنتی را، یادمان نمی رود خنده ژکوند یونس محمود بعد از چیپ زدنش را، یادمان نمی رود لحظه گل شدن پنالتی سلام شاکر که آب سردی بود بر پیکره مان را، یادمان نمی رود گریه های بازیکنان نیمکت نشین مان را بعد از حذف، یادمان نمی رود تعریف و تمجید های گزارشگران خارجی در وصف هواداران با غیرتمان در سرزمین کانگوروها را. بله، این جام هم در یادها ماند. به تاریخ پیوست اما دردش تا سالیان سال با ما همراه خواهد بود. جامی که به نظر دست یافتنی بود. برق ستاره چهارم را می شد دید. اما ایران دوست داشتنی ما حذف شد. ایرانی که هجومی بازی نمی کرد. چشم نواز نبود. اما متحد بودنش، شخصیتش مثال زدنی بود. دیدنی بود و دوست داشتنی. اما حیف که نشد. بازهم کم آوردیم با مشارکت بنجامین ویلیامز. تلاش کردیم به بازی ها برگردیم. اما حیف کسی را نداشتیم تا از حقوقمان دفاع کند و سرمان را بریدند. AFC و فیفا به سمت عراق غش کردند و آرزوها بر باد رفتند.

حقیقتا در دور مقدماتی نمایش دلپذیری نداشتیم. در هر سه بازی ایران با ساختاری دفاعی به زمین آمد و با استفاده از ضد حملات و ضربات ایستگاهی به گل رسیدیم. اما اکثریت قریب به اتفاق مردم از نتایج حاصل شده راضی بودند. به این دلیل که ایران توانست بالاتر از 3 تیم عربی در صدر جدول قرار بگیرد و این به خودی خود شیرینی خاصی برای ما داشت. اول شدن در گروه نفرت خیلی خوب بود.ترکیب ایران نسبت به جام جهانی تغییر زیادی نکرد. ورود پور علی گنجی و وریا غفوری مهم ترین تغییر ترکیب تیم ملی بود. البته سردار آزمون هم از بازی دوم به عنوان یک مهره ثابت در ترکیب اصلی استفاده شد و حسابی هم خوش درخشید.ایران در مجموع این سه بازی 43 شوت زد که 15 تای آن درون چارچوب بود. ایران در هر سه دیدار درصد مالکیت توپ کمتری نسبت به حریفان داشت و سعی می کرد تا توپ را در اختیار حریفان قرار بدهد و فضا را از آن ها بگیرد. اتفاقا این تاکتیک تیم ملی در دور مقدماتی جواب داد و ایران در هر سه بازی به برتری رسید. بدون گل خورده و 4 گل زده.

یک چهارم نهایی: حذف تلخ به کمک بنجامین، علاء، مهرداد و دیگران

گل دقیقه 90 گوچی به امارات ما را صدرنشین گروه C کرد. همه خوشحال بودیم از اینکه به جای ژاپن با عراق بازی می کنیم. بازی با دشمن سابق و دوست فعلی فرا رسید. همه چیز خوب پیش می رفت. گل سردار خیالمان را از بابت صعود راحت کرده بود. تا اینکه شیرین کاری پولادی و سخت گیری ویلیامز کار دستمان داد و از دقیقه 43 باید با یک یار کمتر بازی می کردیم.با شروع نیمه دوم فشار عراق بیش تر شد و گل مساوی را دریافت کردیم. ویلیامز به راحتی می توانست احمد ابراهیم را از بازی اخراج کند اما انگار می خواست عقده های بچه های 98 را سر شاگردان کی روش خالی کند. کار به وقت اضافه کشیده شد. دو بار عراق از ما پیش افتاد اما ضربه سرهای پور علی گنجی و قوچان نژاد یوزها را در جام نگه داشت. روحیه بچه ها ستودنی بود. منتظر یک حماسه دیگر بودیم. حماسه ای که مقابل تیمی به بزرگی استرالیا در حال رقم خوردن نبود. اما جنگی نا برابر بود و این کار بچه ها را با ارزش تر می کرد. عراقی ها 12 نفر بودند و ما 10 نفر. اما نشد. حماسه ناقص ماند. کار به ضربات پنالتی کشیده شد. حاج صفی و امیری پنالتی های خود را خراب کردند و حقیقی هم در آن طرف به هیچ توپی نه نگفت. پنالتی سلام شاکر عراق را به نیمه نهایی فرستاد و رویا پردازی 80 میلیون ایرانی بر باد رفت.در حالی که همه ناراحت بودیم؛ خبرهای عجیبی از استرالیا به ایران مخابره شد. خبرهایی مبنی بر شکایت ایران از عراق به ای اف سی به دلیل استفاده از بازیکن دوپینگی. ایرانی ها مدعی شدند علا عبدالزهرا در زمان حضورش در تراکتورسازی دوپینگ کرده و فیفا هم از این مساله مطلع است. امیدواری به مردم بازگشت. اعلام شد نظر نهایی فردا صبح اعلام می شود.جمعه شب سوم بهمن ماه کم، شب زنده دار به خود ندید. خبرگزاری ها پر کلیک ترین ساعت های خود را پشت سر گذاشتند. همه منتظر رای نهایی بودند. پس از سه جلسه پی در پی در نهایت اعلام شد عراق راهی نیمه نهایی می شود و ایران به خانه بازمیگردد. هیچ محرومیتی هم برای علا عبدالزهرا اعلام نشد. یک دهن کجی بزرگ به ایران و ایرانی. با تمام وجود حس کردیم اگر رئیس فدراسیون کشورمان کمی به جای خنده های گاه و بیگاهش به فکر تصاحب یک کرسی در AFC بود این گونه سرمان را نمی بریدند. 

ایران در مجموع چهار بازی اش 61 شوت به سمت دروازه حریفان زد که 19 تای آن ها درون چارچوب بود.

بازیکنان ایران در مجموع 4 بازی 929 پاس برای هم ارسال کردند که نسبت به تیمهای صعود کرده به دور یک چهارم نهایی آمار پایینی به نظر می آمد.

ایران در مجموع بازی هایش 7 گل به ثمر رساند که 2 گل از آن ها در نیمه اول به ثمر رسید و مابقی در نیمه دوم و وقت های اضافه حاصل شد.

همچنین 3 بار هم در این جام دروازه ما باز شد که هر 3 گل را تیم عراق وارد دروازه حقیقی کرد و هر سه گل در نیمه دوم و وقت های اضافی وارد دروازه ما شد.

ایران 26 کرنر را در این جام بر روی دروازه حریفان ارسال کرد و چندین بار موفق شد دروازه حریفان را با خطر مواجه کند و حتی گاهی به گل هم رسید.

نقش آندو در این کرنرها غیر قابل انکار بود.آندو با 4 پاس گل بهترین پاسور و رضا قوچان نژاد و سردار آزمون با 2 گل، بهترین گلزنان ایران در جام ملت های امسال بودند.

در دور مقدماتی تنها مسابقه ای که 90 دقیقه گل نداشت؛ بازی ایران و امارات بود.ایران برای سومین دوره متوالی دور گروهی را با 3 برد متوالی به اتمام رساند و در هر سه دوره هم در مرحله یک چهارم نهایی حذف شد.

ایران بعد از 12 برد مقابل تیم های آسیایی در برابر عراق شکست خورد. دروازه علیرضا حقیقی بعد از 514 دقیقه در مقابل احمد یاسین و در بازی مقابل عراق گشوده شد. 

سردار آزمون و رضا قوچان نژاد با 2 گل بهترین گلزنان ایران در این جام بودند.
 
احسان حاج صفی، مسعود شجاعی و پورعلی گنجی هم دیگر گلزنان ایران در جام شانزدهم بودند. از بین این نفرات حاج صفی و پورعلی گنجی داخلی ها بودند و دیگر گلزنان در لیگ های خارج از کشور مشغول بازی کردن هستند.

امید ابراهیمی، کریم انصاری فر، محسن فروزان، علیرضا بیرانوند و رامین رضاییان بازیکنانی بودند که نتوانستند برای تیم ملی در استرالیا به میدان بروند.حقیقی، پور علی گنجی، نکونام و تیموریان بازیکنانی بودند که کی روش در تمام دقایق حضور خود در این جام از آن ها استفاده کرد.

جام 76 تنها دوره ای بود که ایران در مرحله مقدماتی گلی دریافت نکرد و همان سال هم قهرمان شد. در استرالیای 2015 هم این اتفاق برای تیم کی روش افتاد اما قهرمانی ای در کار نبود و ایران در دور دوم حذف شد. جام شانزدهم، سیزدهمین حضور ایران در جام ملت های آسیا بود. کره جنوبی هم به همراه ایران از این حیث بهترین آمار را دارند.

در دور مقدماتی تنها مسابقه ای که 90 دقیقه گل نداشت؛ بازی ایران و امارات بود. ایران بعد از 12 برد مقابل تیم های اسیایی در برابر عراق شکست خورد. ایران دومین تیم پرطرفدار جام شانزدهم بود.

همچنین بازی ایران و قطر ششمین بازی پرطرفدار جام به شمار می رفت. کارلوس کی روش با 61 سال مسن ترین مربی جام شانزدهم بود.بیش ترین برد، کم ترین باخت و کم ترین گل خورده دور مقدماتی را به طور مشترک تیم های ایران، ژاپن و کره جنوبی در اختیار گرفتند. پرگل ترین بازی جام بین دو تیم ایران و عراق و اردن و فلسطین رقم خورد.

هر دوی این بازی ها 6 گل داشت. این چهارمین دوره پیاپی بود که ایران در مرحله یک چهارم نهایی از گردونه مسابقات کنار می رود. بعد از سال 96 که به عراق باختیم؛ دیگر در جام ملتها به هیچ تیم عربی ای در جریان بازی نباختیم تا اینکه امسال دوباره مغلوب عراق شدیم و این رکورد بعد از 19 سال شکسته شد.

کی‌روش؛ لجباز دوست داشتنی

بدون شک آقای خاص فوتبال ایران در چند سال اخیر کسی نبود جز کارلوس کی روش. مرد 61 ساله و پرتغالی تیم ملی ما که تصمیمات عجیب و غریب از او کم ندیده ایم. تصمیماتی که فقط در قواره سرمربی ای در قواره کی روش برمی آمد. تیم کارلوس کی روش با تمام کم و کاستی هایش در مرحله یک چهارم نهایی از جام کنار رفت. کی روش با آن شخصیت پرتغالی و زبان بلیغش جوری حرف می زند که انگار در همه مسائل حق با اوست. زبان کی روش مخاطب خود را جادو می کند. کی روش توانست پس از سال ها ساختار دفاعی ایران را سر و سامان بدهد. توانست همبستگی را بین تمام بازیکنان ایران برقرار کند. توانست ما را بعد از 8 سال به جام جهانی ببرد و نتایج نسبتا قابل قبولی هم بگیرد.البته لجبازی های او در قبال بازیکنانی چون رحمتی و عقیلی گاهی اوقات کار دستمان داد. شاید اگر رحمتی در مقابل عراق در دروازه بود؛ الان ما در جام بودیم و عراق در خانه. کارلوس آبش با مربی های ایرانی ما هم داخل یک جوب نرفت. نه با نمازی، نه با صالح و نه با جادوگر.بعد از برزیل امید به ماندنش نبود. آفریقای جنوبی به شدت به دنبال او بود. با پولی هنگفت دست و پایش شل شد و در ایران ماند و سکان هدایت ایران در جام ملت ها را هم در دست گرفت.فدراسیون فوتبال نتوانست آماده سازی خوبی را برای او و تیمش مهیا کند و با دو بازی دوستانه و یک اردوی نصفه و نیمه به استرالیا رفتیم. در جام ملت ها نتیجه جالبی حاصل نشد ولی نحوه حذف ما و شخصیت دوست داشتنی اش، کم و کاستی های مربیگری اش را پوشاند و حالا او بین مردم فوتبالدوست ایران محبوب است. حتی با وجود باخت به عراق در یک چهارم جام ملت ها.

خنده، خنده و خنده. تنها واکنشی که رئیس فدراسیون فوتبال کشورمان به همه ناکامی هایش نشان می دهد. افتضاح تیم های ملی از نونهالان تا بزرگسالان در عرض یک سال گوشه کوچکی از عملکرد کفاشیان در فوتبال ایران بود. وقتی آقای رئیس در طول 7 سال ریاستش بر فوتبال ایران هیچ گونه تلاشی را برای بدست آوردن یک کرسی تاثیر گذار در AFC نمی کند، نتیجه اش می شود حق خوری مسئولین AFC در قبال پرونده دوپینگ علا عبدالزهرا. یا می شود انتخاب کردن داوری که با سرمربی تیم ملی مشکل دارد و برای بازی ایران و عراق انتخاب می شود با سوت های بودارش منجر به حذفمان می شود. حال چیزی که بر هیچ کس پوشیده نیست این است که همه از این خنده ها خسته شده اند. دیگر کسی دوست ندارد ایران به ویتنام و قرقیزستان و تایلند ببازد. دیگر کسی دوست ندارد همه جا حقمان خورده شود. فوتبال به یک هوای تازه در ریاستش نیاز دارد. و در آخر درد فوتبال ما با خنده درمان نمی شود، آقای کفاشیان!

/نوید استاد رحیمی/