دنیای تصویر شماره ۲۰۱ منتشر شد

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر برنا، در تازه‌ترین شماره دنیای تصویر علاوه بر آخرین و کامل‌ترین جداول تولید و فروش سینمای ایران در سال 1389 و آخرین اخبار سینمای جهان، می‌توانید گزارش مفصلی از کلیه جوایز سینمایی جهان در سال گذشته را بخوانید. مرور فیلم های بیست و نهمین جشنواره فیلم فجر از نگاه نویسندگان و منتقدان دنیای تصویر، از دیگر بخش های این شماره است. همچنین می‌توانید در بخش گزارش ویژه دانستنی‌های بسیار خواندنی و جالبی از ناپدید شدن مخترع دوربین سینما گرفته تا حذف مافیا از پدرخوانده را بخوانید!
 
گزیده ای از مطالب این شماره از این قرار است:
تقدیم تاج و تخت اسکار به پادشاه (گزارش کامل اسکار 83 به همراه مروری بر چهار فیلم برتر اسکار : "سخنرانی پادشاه"، "شبکه اجتماعی"،  "شهامت" و "قوی سیاه")
خرس های آلمانی در دست ایرانیان (شصت ویکمین جشنواره ی فیلم برلین)
بی ‌ظم منظم: دست تو سفره، مشت تو صورت!
تازه های 2011: (عقاب، مکانیک، فقط باهاش برو، جاستین بیبر: هرگز نگو هرگز، حریم، من شماره چهارم هستم، نومئو و ژولیت، مامان بزرگ ها: پدر و پسر مثل هم، هم اتاقی، مراسم، زنبور سبز ، دوراهی، ناشناخته و...)
یک تَن و صَد خنجر ("جرم" کیمیایی)
اکشن، لای صخره، بی حرکت! («127 ساعت» تازه ترین فیلم دنی بویل چگونه ساخته شد؟)
فرار از گولاگ استالین (همه چیز درباره ی پیتر ویر و اثر جدیدش: "مسیر بازگشت") فرهنگ کارگردانان: میشائیل هانکه، هوشیائو شین، مری هارون، تاد هینز، اسپایک جونز.
101 فیلم چهار ستاره ی تاریخ سینما: کمدیِ غیرمحتمل (مأمور بانک)، دو ساعت سرگرمی ناب (مکانی در آفتاب)
بر صحنه ی تئاتر: درهای باز، درهای بسته (مروری بر چند اثر برگزیده ی جشنواره ی بیست ونهم تئاتر فجر)
زوم: اندر احوالات شلیک توپ سال تحویل با برنامه هفت!

همچنین در بخشی از یادداشت علی معلم به مناسبت دویستمین شماره دنیای تصویر و همچنین بخش‌هایی از یادداشت سردبیر آمده است: 

و سرانجام بهاری دیگر
از دویست رد شدیم در 201 تا سال نو را با 202 (که بزودی خواهد آمد) آغاز کنیم. بهاری دیگر در راه است. سر سفره های هفت سین به قرآن رجوع کنیم و غزلی از حافظ شیراز بخوانیم و به این امید باشیم که سال 90 سال وحدت و همدلی و هم پیمانی مهربانانه ی جامعه باشد برای زندگی بهتر و سینمای برتر، در پرتو حسن اخلاق و رعایت انصاف.
نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی

به دست آمده ها و از دست داده های
سینمای ایران در جشنواره ی 29 فیلم فجر
بیست ونهمین جشنواره ی فیلم فجر هر چه بود به گفته ی دوست و دشمن و منافق(!) خالی نبود. هر چه نبود تصویر شفافی بود از حقیقت سینمای ایران. همانطور که هست، همانطور که هستیم. و این خصلت این سال بود شاید. از این بابت باید شکرگزار بود که دوستان مسئول و برگزارکننده به هر شکلی توانستند روز روشنی بسازند که همه چیز عیان باشد و این خود هنری است. و اما دستاوردها و از دست داده های سینما و سینماگران در این دوره.

دستاوردها
اندکی تنوع به اضطرار موقعیت متلّون. امسال محصولات سینمای ایران همه بر گرده نوع خاصی از فیلمسازی نمی چرخید که خود موهبتی است. هم فیلم فلسفی داشتیم، هم اجتماعی تلخ نگر، هم امیدوار ساده دلانه، هم کمدی سرخوشانه، هم بفرموده داشتیم هم نفرموده! هم سیاه و سفید بود و هم زیادی رنگی و هم رنگ پریده. این خود مزیت سینمای ما در این جشنواره بود.

بازیگران فیلم های ایرانی پس از مدتی رکود، امسال رکورد زدند. ردیف کردن بازی های خوب در فیلم های ایرانی امسال کار را به ده مورد نامزدی جایزه هم می توانست بکشاند. و این فقط حرفه ای ها نبودند که خوب ظاهر شدند، جوان ها هم خوب به میان آمدند.

وجوه فنی و تکنیکی فیلم ها (به جز موسیقی) حداقل در آثار شاخص جشنواره، رشد داشت. هر چند که سرعت رساندن فیلم ها به نمایش، ضربات جبران ناپذیری به برخی آثار زده بود اما در مجموع سطح کیفی فیلمبرداری، تدوین، طراحی صحنه و لباس و کار صدا بالا آمده است. دوستان خسته نباشند!

توجه به ساختار فیلمنامه در سینمای ایران موقعیت بهتری پیدا کرده، فیلم خوب فقط از پیدا کردن ایده ی خوب نمی آید. ساختار کلی فیلمنامه ظاهرا اهمیت بیشتری پیدا کرده است. قابل توجه فیلمنامه نویسان خلاق. کارشان دیده می شود!

محدود شدن نظارت پرتکلف حداقل باعث بروز اشکالات ماهیتی سینمای نهان روشی شده بود که سال ها چوب هنرمندی بی هنرش را بر سر خلق می زد. هر چه راحت تر فریب فیلمساز و مخاطب کمتر. نزدیک  شدن به حقیقت وجودی افکار سینماگران موهبت است هر چند بعضاً تأسف برانگیز باشد!

روراستی مسئولان سینمایی (و در برخی موارد ناراستی کم شان) امسال ثمر داد.هر کس در جای خود ناچار شد بایستد و سعی کند با خلق حرف بزند. قهر راه حل مسئله نبود!
شکست سینمای دولتی و پیروزی سینمای مستقل طلیعه عصر نوینی برای دست اندرکاران سینمای ملی است اگر قدر دانسته شود.


از دست رفته ها
 فاعلیت در برخورد با مسائل و وجود قهرمان خوندار تقریباً نیست و نابود شده است. جز مورد عجیب کیمیایی (جرم) اغلب فیلم ها منفعل بودند حتی آثاری که به ظاهر قهرمان داشتند و این برای جامعه ی ما ناگوار است که از پرورش و ستایش قهرمان خالی شده است.

 خودزنی اجتماعی وفور پیدا کرده است، طبقه ی متوسط و پائین و بالای جامعه در آثار مطرح، دائم در معرض نقد بیهوده و فاقد شناخت قرار گرفته بودند. این همه تلخ نگری و چوب به خود زدن برای یک جامعه ی جوان مثل کشور ما زهر است.

 کثرت ایمان و اعتماد قلابی و نمایشی و قلّت اعتقاد گرمی بخش و دین حقیقی از نکات ناامیدکننده ی سینمای ایران در این جشنواره بود. به جز مورد عجیب مهرجویی (آسمان محبوب) که سبک سرخوشانه و متکی به معنویت ایرانی-اسلامی آن لمس شدنی بود، تزاید نمایش متظاهرانه افعال و اعمال معنوی نگران کننده است.

 شکست سینمای سیاست زده و نه سیاسی، راه را برای ورود به حوزه ملتهب و معنی دار این نوع از سینما اگر نه مسدود که پرسنگلاخ کرد.

 انحلال برخی سینماگران کارآزموده در آثار بیهوده و مغشوش و سردرگم، عمیقاً تأسف آور بود. کسانی که حسابی برایشان در بانک سینما باز شده بود، یا موجودی خود را به تاراج دادند و صفر شدند و یا بدهکار تاریخ سینما. و این تلخ بود.

 عدم وجود نظم و برنامه ریزی و قاطعیت مدیرانه امسال حیرت انگیز بود. با این همه بی نظمی برآمده از تک تک یاخته های سینماگران و مدیران چه باید کرد، خدا می داند.

 نگاه نو به رویدادهای انقلاب و دفاع هشت ساله مردم ایران فراموش شده، در همچنان بر پاشنه تکرار می چرخد.

 توجه به طبقات محروم جامعه در فیلم ها بسیار کم شده است. اغلب فیلم ها در محدوده ی طبقه ی مرفه و متوسط می چرخد و این خود ارتباط با مخاطبان مردمی را کاهش می دهد.