آی عشق، رنگ سرخ چهره ات پیدا نیست
به گزارش سرویس ورزشی برنا روایت ساده حادثه این بود: بازیکنان پرسپولیس در اعتراض به پرداخت نشدن پول، تمرین را تعطیل کردند.
گزاره، کامل است و رسا. بی نیاز به هیچ توضیح اضافه. جمله ای پرمعنا، روشن و البته بیداری بخش. جمله ای که بیش از آن که خطابش به مسوولان باشگاه باشد، مخاطبش سکوهاست. بیش از آن که اعتراض باشد اعتراف است. نه فقط اعتراض به خزانه خالی پرسپولیس که بیش، اعترافی به قلب تهی پرسپولیس. خزانه ای که شاید با اسکناس پر شود اما قلبش با این نوستاره ها خالی خواهد ماند.
آری، این قلب خالی پرسپولیس است که عریان شده. قلبی بی عشق، بی هویت و بی اصالت انگار خالی از مردانی مرد که به تاریخ پیوسته اند. که خنده هایشان برای دیگران بود و اشک هایشان برای خویش. گل هایشان برای دیگران بود و خارهایشان برای خویش. که اگر دردی بود در خانه می ماند. در همان رختکن. که خانه حرمت داشت. نداری اش بر سر بازار جار نمی شد. نقل محافل نمی شد. آینه دق هوادار نمی شد. می ماند برای همان ها که ادعای خون سرخ داشتند که پرسپولیس «خانه» بود برایشان. حالا اما خانه، دکانی است دو نبش. سودش که به راه باشد و کاسبی اش پررونق، سرخپوشان عاشق اند. دخل دکان اما از رمق که بیفتد، عاشقان بدجوری فارغ اند. آنگاه می شود کرکره حجره را پایین کشید. اعتصاب کرد. تن به تمرین نداد. تحریم کرد. لُغُز خواند و همه چیز را تعطیل کرد. آری، پول را باید داد. حساب را باید پرداخت. اما چه کسی حساب هوادار را تسویه می کند. حساب جماعتی را که با پرسپولیس زندگی می کند. بالا می رود، پایین می آید. بیمار می شود. احیا می شود. اشک می شود، لبخند می شود. می برد، می بازد. در یک کلام نبضش با پرسپولیس می زند. خزانه خالی از عشق او را چه کسی پر می کند؟
این خبر، کهنه می شود دیر یا زود. پول می رسد دیر یا زود. اعتصاب شکسته می شود دیر یا زود. آن چه اما تازه می ماند زخمی است سرخ روی صورت پرسپولیس. تا روزی که این کاسبان، فراموش کارند. تا از خاطر می برند چگونه و از کدام راه، از کوچه های خاکی ایران شهر به فرش قرمز شهرت رسیدند. از بوشهر و قائمشهر و ساری و اصفهان و انزلی و هرجا به دروازه های طلایی دیار خوشبختی.
از ناشناسی به سرشناسی. از شانه های پرسپولیس بالا آمدند و به آسمان رویاهای ندیده خود رسیدند. روایت ساده حادثه این بود: بازیکنان پرسپولیس در اعتراض به بی پولی، عشق را تعطیل کردند!
