کلید صندوق روزی در سرانگشت نیت های دلمان
نام مبارك او محمد بود. لقب آن حضرت باقر یا باقرالعلوم است ,از آن جهت که دریاى دانش را شكافت و اسرار علوم را آشكارا ساخت .
شاكر و صابر و هادى القاب دیگر حضرت هستند و هریك بازگو کننده صفتى از صفات آن امام بزرگوار،كنیه او ابوجعفر بوده. مادرش فاطمه، دختر امام حسن مجتبى ( ع )است و
امام زین العابدین ،على بن الحسین ( ع ) پدر ایشان بود.
تولد حضرت امام محمد باقر ( ع ) را به روز جمعه سوم ماه صفر سال 57 هجرى نوشته اند. دوران امامت امام محمد باقر ( ع ) از سال 95 هجرى آغاز شد و تا سال 114 ادامه یافت.گفتار هایی از این بزرگوار را در ادامه می خوانید.
*"چه بسا شخص حریص بر امری از امور دنیا، که بدان دست یافته و باعث نافرجامی و بدبختی او گردیده است، و چه بسا کسی که برای امری از امور آخرت کراهت داشته و بدان رسیده، ولی به وسیله آن سعادتمند گردیده است"
بی خبریم از حکمت هایت خدایا !
و در این بی خبری اصرار می ورزیم
بر آنچه اجابت نمی کنی
حاجت روا که شدیم
جز پشیمانی حاصلی نمی بینیم
*" اگر مورد ستم واقع شدی ستم مکن، اگر به تو خیانت کردند خیانت مکن، اگر تکذیبت کردند خشمگین مشو، اگر مدحت کنند شاد مشو، و اگر نکوهشت کنند، بیتابی مکن."
مهربانی می بینیم و نامهربانی عادت مان شده
خیانت می کنیم و خیانت می بینیم
به مدحی شاد می شویم و
به سخنی خشمگین
حکایت دردناکی است روزگارمان
*"سه چیز از خصلت های نیک دنیا و آخرت است: از کسی که به تو ستم کرده است گذشت کنی، به کسی که از تو بریده است بپیوندی، و هنگامی که با تو به نادانی رفتار شود، بردباری کنی."
از ازل بخشیده ای و تا ابد نیز هم
می گذری از خطاهای پی در پی مان
از تو دور می شویم و بیشتر نزدیک می شوی
بردباری در ذات توست
و صد حیف
که ما آدمیان بهره ای از آن نبرده ایم
*"خداوند دوست ندارد که مردم در خواهش از یکدیگر اصرار ورزند، ولی اصرار در خواهش از خودش را دوست دارد."
دوست نمی داری به کسی جز تو
چشم امید داشته باشیم
اما چنگ های مان به ریسمان اجابتت
لبخند را بروی لب های آسمانیت می نشاند خدایا!
*" هر که خوش نیت باشد، روزی اش افزایش مییابد."
نیت های دل مان
کلید صندوق روزی هستند
هر چه بیشتر خیر بخواهی
روزی ات افزون تر
*" خداوند بنده مؤمنش را با بلا مورد لطف قرار میدهد، چنانکه سفر کرده ای برای خانواده خود هدیه میفرستد، و او را از دنیا پرهیز میدهد، چنانکه طبیب مریض را پرهیز میدهد."
به بلاهای روزگار، نوازش مان می کنی
و نمی دانیم
ناله می کنیم
شکوه می شود کارمان
اما تو دست های نوازش ات را بر نمی داری از بودن مان
چنانکه مهربانی مادر
چنانکه شفقت پدر
بر فرزندش
***
