برای مردهایی که اگر در منزل کار کنند از ابهت و جلالشان کم می‌شود!

درست است كه كارِ خانه‌دارى عملاً بر عهده زن‌هاست و در این باره حرفى هم ندارند، ولى باید توجه داشت كه اداره یك منزل، كار آسانى نیست.

حضرت آیت الله امینی در کتابی با عنوان "همسرداری" درباره كمك مرد در كارهاى خانه می‌گویند: یك بانوى خانه‌دار اگر تمام شبانه روز را در منزل كار كند، باز هم مقدارى از كارها لنگ می‌‌ماند. مخصوصاً در مواقع غیر عادى مانند مهمان دارى، كه كارها روى هم متراكم می‌‌‌‌‌گردند و كدبانوى خانه را خسته و وامانده می‌‌‌‌‌سازند. بانوى خانه در انجام كارهاى خانه حرفى ندارد، ولى از شوهرش این انتظار را دارد كه گاه گاهى او را كمك كند.

وقتى شوهر وارد خانه می‌‌‌‌‌شود و می‌‌‌‌‌بیند كه كارها از چپ و راست، همسرش را احاطه كرده، سزاوار نیست برود در گوشه اى استراحت كند و تازه انتظارش هم این باشد كه فوراً چاى و ناهار او را حاضر كند، بلكه مقتضاى محبت و صفاى خانوادگى این است كه در چنین هنگامی‌، به یارى همسرش بشتابد و هر كارى را كه از عهده اش برمی‌‌‌‌‌آید، انجام دهد. به ویژه اگر همسر انسان در خارج یا داخل خانه شاغل باشد. كمال بى‌‌انصافى است كه همسر، هم در خارج كار كند، هم وقتى به منزل می‌‌‌‌‌آید به امور خانه‌دارى و طبخ غذا بپردازد، ولى شوهرش، نه تنها دست به سیاه و سفید نزند، بلكه در چنین شرایطى انتظار بى‌جا نیز داشته باشد.

مردانگى مرد به این نیست كه وقتى وارد خانه شد، تنها امر و نهى كند. خانه ستاد فرماندهى نیست، بلكه كانون صفا و محبت و محل همكارى و تشریك مساعى است. پیش خود نگو: اگر در منزل كار كنم از ابّهت و جلالم كاسته می‌‌‌‌‌شود و موقعیتم متزلزل می‌‌‌‌‌گردد. ابداً چنین نیست، بلكه در نظر همسرت مردى با صفا و در نظر دیگران دل سوز و مهربان معرفى می‌‌‌‌‌شوى.

پیغمبر اسلام (ص) با آن عظمت و جلال در منزل كار می‌‌‌‌‌كرد.

یکی از همسران پیغمبر می‌‌‌‌‌گوید: وقتى خلوت می‌‌‌‌‌شد رسول خدا لباسش را می‌‌‌‌‌دوخت و كفشش را وصله می‌‌‌‌‌كرد و مانند سایر مردها در منزل كار می‌‌‌‌‌كرد.

هم چنین على بن ابى طالب و سایر امامان نیز در امور خانه دارى به همسرانشان كمك می‌‌‌‌‌كردند.