مرگ ابلیس تا زمان تعیین شده/ خداوند تا چه زمانی به شیطان مهلت داده است؟

به گزارش خبرگزاری برنا، داستان خلقت حضرت آدم و حوا(ع) و توبه نکردن ابلیس در میان تمامی فرشته‌ها یکی از روایاتی است که در کتاب‌های آسمانی از آن سخن به میان آمده و توضیحاتی درباره آن داده شده است. یکی از قسمتهای این ماجرا، سجده کردن فرشته ها و ملائک به دستور خداوند بر حضرت آدم(ع) بوده است که در این ماجرا ابلیس از دستور خداوند ابا و خودداری کرده است. خداوند پس از این ماجرا به ابلیس تا زمان مشخصی وقت می‌دهد تا بر روی زمین برود و هرآنچه توان دارد به کار گیرد تا فرزندان آدم را اغوا کند.یکی از سوالاتی که ممکن است در ذهن خوانندگان این داستان قرآنی قرار بگیرد این که "خداوند متعال در پاسخ به مهلت خواستن شیطان چقدر به او مهلت داد؟" حضرت آیت الله مکارم شیرازی در پاسخ به این سوال اینگونه پاسخ گفته اند:

در قرآن و نهج البلاغه ، آمده است پس از آن که شیطان مهلت خواست خداوند به او مهلت داد تا «یوم الوقت المعلوم» امّا در این که منظور از «یوم الوقت المعلوم» چیست در میان مفسّران قرآن و نهج البلاغه گفتگوست.

بعضى گفته اند: منظور پایان جهان و برچیده شدن دوران تکلیف است. در این صورت تنها با مقدارى از درخواست ابلیس موافقت شده زیرا او درخواست حیات تا روز قیامت داشت ولى تا پایان دنیا موافقت شد.

احتمال دیگر این که منظور زمان معینى است که پایان عمر ابلیس است و تنها خدا مى‌داند و جز او از آن آگاه نیست؛ چرا که اگر آن زمان را آشکار مى‌ساخت ابلیس تشویق به گناه و سرکشى بیشتر مى‌شد.

بعضى نیز احتمال داده‌اند که منظور روز قیامت است، زیرا تعبیر به یوم معلوم در آیه پنجاه سوره واقعه درباره روز قیامت است که مى فرماید: «قُلْ اِنَّ الاَوَّلینَ وَ الآخِرینَ لَمَجْمُوعُونَ اِلى میقاتِ یَوْم مَعْلُوم».

ولى این احتمال بسیار بعید به نظر مى‌رسد زیرا بنابراین تفسیر، با تمام خواسته او موافقت شده، در حالى که ظاهر آیات قرآن این است که با درخواست او به طور کامل موافقت نشده است، اضافه بر این در آیه مورد بحث «یوم الوقت المعلوم» است و در سوره واقعه «یوم معلوم» مى‌باشد و این دو با هم متفاوت است، بنابراین تفسیر صحیح یکى از دو تفسیر اول و دوم است.

در حدیثى نیز آمده است که منظور از «یوم الوقت المعلوم» زمان قیام حضرت مهدى( عج) است که به عمر ابلیس پایان داده مى‌شود.

البته این سبب نخواهد شد که عوامل گناه به کلى از جهان ریشه کن شود و مسأله اطاعت و آزمایش الهى منتفى مى‌گردد؛ چرا که عامل اصلى که هواى نفس است به قوّت خود باقى است حتى عامل انحراف شیطان نیز هواى نفس اوست.