همه جور چیزی در بازی هست

به گزارش خبرگزاری برنا، همانطور که کودکان بزرگ می شوند، بازی آنان نیز گسترش می یابد و دچار دگرگونی می شود. آنها در ابتدا به تنهایی بازی می کنند. سپس به بازی کردن مستقل اما در کنار کودکی دیگر، اقدام می کنند، و در حوالی سه سالگی به بازی دو یا سه نفری می پردازند.

بازی مشارکتی، متضمن مهارت اجتماعی به شدت پیچیده ای است که کودکان خردسال فاقد آن هستند. یادگیری منتظر ماندن، با دیگران سهیم شدن و نوبت گرفتن، قوانین و مقررات را رعایت کردن و بردن و باختن نیز مشکل است.

کودکان این کار را از حدود چهارسالگی آغاز می کنند، گرچه چند سالی طول می کشد تا با باخت در بازی های مسابقه ای و لذت بردن از دشواری های مربوط به رعایت قوانین بازی، کاملاً کنار بیایند. پاره ای اشخاص، بدون عبور از این مرحله، به بزرگسالی می رسند.
 
بازی همچنین مهارت هایی را که کودکان برای موفقیت، به آنها نیاز دارند، رشد می دهد.

مسابقه و بازی کودکان را تشویق می کند تا:

• حرف بزنند و بیان آنها با کلمات و آوردن آنها به روی کاغذ، آسان تر شود

• هرجا که بازی شامل شکل، صدا، جور کردن و خواندن واژه ها باشد، به مطالعه و خواندن می پردازند

• برای شمارش، از اعداد استفاده کنند، همچنین حساب امتیازات را نگاه می دارند

• چیزهایی بنویسند، نقاشی کنند، مهره هایی را جا به جا کنند و مهارت های کنترل با دست را یاد بگیرند

• اجتماعی شوند و واکنش نشان دهند، نیازها و احساس های دیگران را درک کنند

• هرجا که بازی مستلزم استفاده از حافظه باشد، باعث می شود آنها گوش بدهند و تمرکز کنند

• وقتی که دریابند در جایی از بازی نیاز است که کاری انجام دهند، به طرح ریزی نقشه و برنامه ریزی از قبل، بپردازند

• هرگاه مشکلی به وجود می آید، آن را حل کنند و به توافق برسند
 
• با روش ساختن موارد بعدی، پیامدها را بپذیرند