حق یا باطل بودن دین از طریق جامعه شناسی ،آمار گیری تاریخ و ... اثبات نمی شود
راه صحیح دینشناسی آن است كه پژوهشگر از طریق عقل و با بحثهای كلی حكمت و كلام، جهان و انسان را بشناسد و نیاز جامعه بشری را برای تربیت، از راه ماورای طبیعت بررسی كند.
به گزارش سرویس قاب نقره برنا، حضرت آیت الله جوادی آملی درباره تشخیص حق و باطل دین گفتند: حق یا باطل بودن دین معین از طریق جامعه شناسی، آمار گیری تاریخ و جغرافیا اثبات نمیشود راه صحیح دینشناسی آن است كه پژوهشگر از طریق عقل و با بحثهای كلی حكمت و كلام، جهان و انسان را بشناسد و نیاز جامعه بشری را برای تربیت، از راه ماورای طبیعت بررسی كند. همچنین تجرد روح و جاودانه بودن
مطالعه دین از طریق جامعهشناسی، آمارگیری، تاریخ و جغرافیا نمیتواند حق یا باطل بودن دین معین را اثبات كند؛ زیرا راه صحیح دینشناسی، برهان عقلی است و دین نیز یك حقیقت فطری و عقلانی محض است. مبادی دیگر مانند تاریخ، جغرافیا، اقتصاد، سیاست و... در قبول یا نكول جامعه، نسبت به دینِ شخصی اثر دارد، نه برای اثبات حقّ یا باطل بودن دین معین.
توضیح آنكه راه صحیح دینشناسی آن است كه پژوهشگر از طریق عقل و با بحثهای كلی حكمت و كلام، جهان و انسان را بشناسد و نیاز جامعه بشری را برای تربیت، از راه ماورای طبیعت بررسی كند. همچنین تجرد روح و جاودانه بودن آن را بررسی كند و بداند كه دین، عهدهدار تغذیه جان ملكوتی انسان است و نیز انسان را از بیكران تا بیكران به فیض خدا مرتبط میكند تا بداند كه دنیای مطلوب در برابر آخرت محدود است و نیز بداند احكام دینی تأمینكننده نیازهای دنیایی او محدود است و آن بخشهایی را كه برای تأمین نیازهای نامحدود بشریت است و به جان ملكوتی انسان و آخرت او مرتبط است، از نظر دور ندارد.
پایگاه اطلاع رسانی اسراء در ادامه سخنان ایشان نوشت: اگر انسان از راه برهان عقلی محضْ دین را شناخت، میتواند تشخیص دهد كه كدام دین، حق یا باطل است و دیگر نمیگوید كه همه ادیان حقّ است یا هریك از ادیان، «فیالجمله» حق است یا حق مطلق نزد همگان است یا حقِّ مطلق نزد هیچكس نیست و هر كس گوشهای از حق را گفته است.
مطالعه دین از طریق جامعهشناسی، آمارگیری، تاریخ و جغرافیا نمیتواند حق یا باطل بودن دین معین را اثبات كند؛ زیرا راه صحیح دینشناسی، برهان عقلی است و دین نیز یك حقیقت فطری و عقلانی محض است. مبادی دیگر مانند تاریخ، جغرافیا، اقتصاد، سیاست و... در قبول یا نكول جامعه، نسبت به دینِ شخصی اثر دارد، نه برای اثبات حقّ یا باطل بودن دین معین.
توضیح آنكه راه صحیح دینشناسی آن است كه پژوهشگر از طریق عقل و با بحثهای كلی حكمت و كلام، جهان و انسان را بشناسد و نیاز جامعه بشری را برای تربیت، از راه ماورای طبیعت بررسی كند. همچنین تجرد روح و جاودانه بودن آن را بررسی كند و بداند كه دین، عهدهدار تغذیه جان ملكوتی انسان است و نیز انسان را از بیكران تا بیكران به فیض خدا مرتبط میكند تا بداند كه دنیای مطلوب در برابر آخرت محدود است و نیز بداند احكام دینی تأمینكننده نیازهای دنیایی او محدود است و آن بخشهایی را كه برای تأمین نیازهای نامحدود بشریت است و به جان ملكوتی انسان و آخرت او مرتبط است، از نظر دور ندارد.
پایگاه اطلاع رسانی اسراء در ادامه سخنان ایشان نوشت: اگر انسان از راه برهان عقلی محضْ دین را شناخت، میتواند تشخیص دهد كه كدام دین، حق یا باطل است و دیگر نمیگوید كه همه ادیان حقّ است یا هریك از ادیان، «فیالجمله» حق است یا حق مطلق نزد همگان است یا حقِّ مطلق نزد هیچكس نیست و هر كس گوشهای از حق را گفته است.
نظر شما