ایده‌های بزرگی که نباید تلف شود

سرویس فرهنگ و هنر برنا/ شبکه آموزش در مدت یک و سال اندی که از آغاز نمایش برنامه هایش سپری می شود با فراز و نشیب هایی روبرو بوده است. یقینا شبکه ای که نام آموزش را یدک می کشد باید بتواند با همین رویکرد به فعالیت های خود ادامه دهد و این مطلب نگاهی ست گذرا به یکی از برنامه هایی که از این شبکه روی آنتن می رود و هرچند دارای ایده های بزرگ است اما در برخی موارد نیز با اشکالاتی همراه است.

«هفت و هفت دقیقه» عنوان برنامه ای است که از آبانماه سال 89 با اجرای امیر قمیشی و تهیه کنندگی مشترک خود وی و میثم تربتی و كارگردانی محمد تربتی هر روز به جز روزهای جمعه روی آنتن می رود. این برنامه دارای چندین آیتم است که هر روز موضوعی خاص را دنبال می کند و آیتم ها نیز بر اساس موضوع همان روز انتخاب می شوند.

به عنوان مثال این برنامه روزهای شنبه و دوشنبه به محوریت کتاب و ادبیات اختصاص دارد و در کنار آن به بحث سینمای اقتباسی و نمایش فیلم کوتاه نیز می پردازد. روز یکشنبه موضوع اصلی هفت و هفت دقیقه میز خبر و فن آوری است و در سه شنبه ها نیز درباره سینما و مسایل آموزشی سینما بحث می شود. موضوع اصلی برنامه در روز چهارشنبه شعر و روزهای پنجشنبه به موضوع ادبیات عامیانه پرداخته می شود.

این ها همه کلیتی که در 6 روز هفته از طریق برنامه «هفت و هفت دقیقه» بر روی آنتن شبکه آموزش می رود که البته در کنار آن بحث های مختلفی نظیر جریان‌های ادبی در قالب‌های كلاسیك، ترانه و...، كارگاه آموزش مهارت‌های نوشتاری و نگارشی،‌ كارگاه آموزش خبر،‌ كارگاه بررسی روانشناختی هنر و ادبیات، كارگاه شعر،‌ خط فاصله – دكه نشر تابستان،‌ جوانه خواهم زد،‌ اردوگاه،‌ پرانتز باز و دو نیمه سیب را با هدف ایجاد فضای آموزشی جدید روی آنتن می برد که ظاهرا قشر جوان و نوجوان بیشترین ببینندگان آن را تشکیل می دهند.

اما هفت و هفت دقیقه با همه جوانب مثبتی که دارد ایرادهایی را نیز شاهدیم که شاید فضای تیره و تار دکور برنامه و مسابقه پیام کوتاه آن بیش از همه به نظر بیایند.

برنامه «هفت و هفت دقیقه» در کار همه بار مثبتی که به جهت انتخاب رویکرد محتوایی برنامه های خود در اختیار مخاطبین قرار می دهد باید بتواند فضای بصری مناسبی را نیز ایجاد کند و فضای تیره و تار این برنامه با دکور مشکی در پشت و استفاده از رنگ های تیره خیلی نمی تواند مخاطب را درگیر خود کند. شاید توجیه سازندگان این برنامه این باشد که «هفت و هفت دقیقه» برنامه ای کاملا جدی است و به همین دلیل سعی شده است از دکور و رنگ بندی جدی در آن استفاده شود اما نباید فراموش کرد که عمده مخاطبان این برنامه نوجوانان و جوانان هستند و طبیعتا سلیقه بصری این قشر از نسل های بعدی کاملا متفاوت است و استفاده از رنگ های گیراتر می تواند به جذاب تر شدن برنامه کمک کند.

در کنار این موضوع یک آفتی که دامن اغلب برنامه های سیما را گرفته به نظر می رسد به جان «هفت و هفت دقیقه» هم افتاده باشد و آن هم افزایش آمار مخاطب به هر قیمتی است و نمونه این مثال طراحی سوالات بسیار ساده و حتی غیر قابل تصور در بخش مسابقه پیام کوتاه برنامه است که برخی از موارد به نظر می رسد سازندگان آن برای اینکه آمار مخاطبان خود و پیامک هایشان را بالا ببرند سوالاتی را طراحی می کنند که از فرط سادگی تحقیر کننده مخاطب به نظر می رسد.(برای سوالات پیام کوتاه برنامه را چند روز متوالی دنبال کنید).

اما جدای از این دو مورد «هفت و هفت دقیقه» برنامه ای است که برای مخاطب دستاورد به همراه دارد و مخاطبی که وقتش را پای تماشای یک قسمت از این برنامه زنده تلویزیونی صرف می کند می تواند در پایان برنامه نسبت به اطلاعاتی که داده شده راضی باشد و این موضوع اصل مهمی است که در «هفت و هفت دقیقه» رعایت می شود و امید آن می رود که ایده های بسیار خوبی که در مضمون و محتوا سازندگان این برنامه دارند در اجرا تلف نشود.