دنیای تصویر شماره ۱۹۹ منتشر شد
در تازهترین شماره دنیای تصویر علاوه بر آخرین اخبار سینمای ایران و جهان و همچنین جداول تولید و فروش فیلم ها می توانید پرونده ای خواندنی درباره فیلم ˝جایی˝، جدیدترین اثر سوفیا کاپولا به همراه مصاحبه ای با این فیلمساز را نیز بخوانید.
به گزارش سرویس فرهنگوهنر برنا، گزیده ای از مطالب این شماره دنیای تصویر عبارت است از "افت 5 میلیاردی فروش در پَس و حذف یارانه ها در پیش! (تحلیلی بر فروش سال 89)"، "خالق سبک تازه ای از کمدی (به بهانه ی درگذشت بلیک ادواردز)"، "پادشاه انگلیسی، پیشتاز نامزدهای جوایز گلدن گلاب"، "تونی اسکات-دنزل واشینگتن: زوج توقف ناپذیر"، "امپراتوری تبهکاران (سریال تلویزیونی مارتین اسکورسیزی)"، "از سوپرقهرمانان تا مبارزان و کابوی ها (آنچه که می خواهید درباره ی فیلم های پرسروصدای 2011 بدانید!)"،"من قطاری دیدم که سینما می برد! (قطارهای سینما)"، "بر پرده ی سینماها: عصر روز دهم، طبقه سوم، آدمکش، نفوذی، خواب های دنباله دار، دردسر بزرگ، خاطره، آناهیتا"، "بر صحنه تئاتر: آنفولانزای خوکی، حضرت والا، کافه مک ادم"، "یکی به ما شوک بدهد! (نقد فیلم آدمکش")، "آخرین تازه های 2010: قوی سیاه، وقایع نگاری نارنیا: سفر داون تریدر، هری پاتر و یادگاران مرگ: قسمت اول، مضحکه، عشق و دیگر داروها، توقف ناپذیر، واریته، توریست، راه جنگجو، گیرافتاده، سه روز بعدی، نیلوفر، افق، تندتر"، "جهل و جهالت (ریخت شناسی فیلمفارسی در نظام نگره ای سینمای ایران)"، "برداشت بلند: نوایی از جایی مرا می خواند (داستان تولید «جایی» اثر سوفیا کاپولا)"، "به سینمای اندیشه تعلق دارم (گفتگو با سوفیا کاپولا)".
همچنین "مباحث نظری: چه دریایی که خاموش است! (درس هایی که از سینما نیاموختیم 2: خاموشی دریا)"، "تکنولوژی صدا و تصویر: بی همگان به سر شود بی تکنولوژی به سر نمی شود! (نمایش خانگی و تکنولوژی های جدید های تک)"، "فرهنگ کارگردانان: گیلرمو دل تورو، لوک و ژان پی یر داردن، مارک دورنفورد-می، برونو دومون"، "101 فیلم چهار ستاره ی تاریخ سینما: کابوی نیمه شب، مَش، نقاشی دیواری آمریکایی"، "راهنمای کتاب: همزاد دوربین (برناردو برتولوچی: مصاحبه ها)، یونایتدِ نفرین شده، زندگینامه ی آیزایا برلین، سانست پارک"، "راهنمای آلبوم های موسیقی: پنجیا، خاطرم در آتش است، تمام تو"، "ریشه ها: رفتی و نمی شوی فراموش (هنر سیر و سفر در سینما 9)"، "ویژه نامه ی کودکان و نوجوانان: قصه ی قصه ها: فیلمی که به شما می چسبه! (نگاهی به فیلم هری پاتر و یادگاران مرگ: قسمت اول)"، "سرزمین عجایب: نگاه نکن، به سنگ تبدیل می شی ها! (درباره ی موجودی اساطیری به نام مدوسا)، "جزیره ی گنج: سینمادرمانی (درباره ی فیلم خواب های دنباله دار)"، "زمان بازی: گریم سالی بخیه دار! (شخصیت انیمیشن کابوس قبل از نیمه شب کریسمس)" و "زوم: اندر احوالات سیمرغ جشنواره" دیگر مطالب شماره 199 دنیای تصویر است.
همچنین در بخشی از یادداشت علی معلم سردبیر و مدیر مسوول این ماهنامه می خوانید: "حذف سینمای ایران از گفتمان جدی جامعه"/ به میمنت و مبارکی و به یُمن برخی مسائل ذی مدخل در حوزه ی سینما، می شود گفت سینمای متفاوت ایران عملا دو سه سالی است از جامعه عقب افتاده و در کوره راه های سرگرمی اخته راه گم کرده است. علت هم متأسفانه آنگونه که بعضی می گویند مبتنی بر یک عامل نیست. حوادث سریع و صریح اجتماعی-سیاسی، نظارت و ممیزی نامعقول و غیرقانونی، دخالت بیش از حد نهادهای غیرمرتبط با سینما در این حوزه، بی انگیزگی و افت انگیزه های فیلمسازان و تهیه کنندگان، جذب نیروهای حرفه ای به جریان فیلمسازی سفارشی در تلویزیون، رشد قارچ گونه ی شرکت های دلالی ویدئویی و ورودشان به جریان تولید، نفوذ سرمایه های ناپاک به جریان تولید، اغتشاش و ضعف جمعیت ها و صنوف اصلی سینما، حذف حمایت های فرهنگی از جریان تولید فیلم های اندیشمند، تسلط سینماداران بر تولیدکنندگان، انباشت جریانات انحصارطلب در جریان تولید و اکران و سینما و نمایش خانگی، کم سوادی و سیاسی کاری توأمان سینماگران و مدیریت نامنسجم در بخش فرهنگ و هنر، علل متفاوت این معضل امروز است. سینمای ایران در میانه ی راه سرگرم سازی اندیشمندانه و سفارشی سازی گیر افتاده و اکنون سرگرمی را تنها در دنباله رَوی از سهل ترین الگوها می بیند و در کار ساخت فیلم سفارشی هم آب بسیار می بندد.
وی می افزاید: اینگونه است که دیگر دست اندرکاران سینما، جایگاه برتر اجتماعی خود را ندارند، هنرپیشگان کافه چی و مغازه دار که صرفاً برای بازی به رقم چک شان نگاه می کنند، از نظر افتاده اند و فیلمسازان تهی از شخصیت هر چه هر که بخواهد می سازند و می گویند. سینمای ایران اگر به جایگاه شایسته ی خود در هرم اجتماعی نرسد، به زودی انکار خواهد شد.
"و جشنواره فجر که در راه است"/
در آستانه بیست و نهمین جشنواره فیلم فجر همچنان امیدوار به آینده ی سینمای ایران هستیم و هنوز چراغ سینمای ایران با جشنواره فجر روشن مانده است، هر چند آسمان کم فروغ سینما مدت هاست حضور ستاره های درخشان را به نظاره ننشسته است. شور و شوق روزهای نخستین دوره ی این جشنواره در سال های شصت، امروز به خاطراتی دور تبدیل شده، روزهای صف و انتظار برای تولد سینمای اندیشمند، دیدن عشاق سینه چاک سینما که ساعت ها انتظار و بحث و گفتگو، خسته شان نمی کرد، اشتیاقی که حتی با سینمای کم کنش تارکوفسکی هم کم نمی شد و با سینمای عارفانه آن روزها هم آرام و قرار نمی گرفت. آیا جشنواره باز هم می تواند مشتاقان سینما را از خانه های ماهواره زده و در خود فرومانده به صحنه ی اجتماع بکشد؟ کاش می دانستیم که سینما هنر تجمع است و ما امروز سخت منفردیم!
"نسل جوان و جشنواره"/
هر سال موقع برگزاری جشنواره ی فجر که می شود مطبوعات و اهل رسانه تنها به آدم های صاحب اسم و رسم کار دارند. اگر عده ای از نسل پیش فیلم داشتند که جشنواره خوب است اگر نه فقدان نام حال آنها را می گیرد. این در حالی است که در جشنواره های جهانی همه منتظر ظهور استعدادهای جدید در جریان فیلمسازی هستند و سعی می کنند آنها را کشف کنند. این اپیدمی نام ها (که برخی مواقع اثرشان بسیار ناامیدکننده هم از کار درمی آید) یک روزی باید برطرف شود. دوستان! همه ی کسانی که امروز نام های مشهوری هستند روزی با یک اثر خوب در جشنواره ای کشف شده اند. به عوض این تکرار «کسوت» و پیش و پس آن به جلو و آینده فکر کنید. این «سهراب»نوازی کار دست مان داده است!
"جانی دپ، ستاره ی آرام سینما"/
وقتی سال ها پیش مارلون براندو، جانی دپ را به عنوان یک بازیگر استثنایی به همگان معرفی کرد و او را استعداد آینده سینما دانست، می شد حدس زد که این غول بازیگری سینما، پربیراه نمی گوید. امروز و در گذر از سال ها جانی دپ آرام آرام و بدون حاشیه، به یک بازیگر موثر و محبوب تبدیل شده. آرامش شخصیتی، نگاه آرام و نافذ، طبیعت کودکانه و صلح طلب و زندگی بی جنجال این مرد خانواده دوست، هم در دل تماشاگران کودک و نوجوان راه یافته (با دزدان دریایی کارائیب، چارلی و کارخانه ی شکلات سازی و این اواخر آلیس در سرزمین عجایب) هم در دنیای بزرگسالان به جایگاه مفخم و صاحب سبکی دست یافته. این اواخر زوج مشترک او و آنجلینا جولی در فیلم توریست یکی از جذاب ترین ترکیب های سینمایی را به منصه ی ظهور رسانده است. اینکه یک بازیگر دوربین را خیره حضور خود کند، اتفاقی است که در جهان سینما، کم رخ می دهد. توریست هم در پختگی شخصیتی جانی دپ بازیگر و هم در شمایل مردم پسند او یک اتفاق خوش است. ادوارد دست قیچی آن روزها اکنون از مرز افسانه های پاک کودکی به جهان جذاب میانسالی رسیده است.
همچنین "مباحث نظری: چه دریایی که خاموش است! (درس هایی که از سینما نیاموختیم 2: خاموشی دریا)"، "تکنولوژی صدا و تصویر: بی همگان به سر شود بی تکنولوژی به سر نمی شود! (نمایش خانگی و تکنولوژی های جدید های تک)"، "فرهنگ کارگردانان: گیلرمو دل تورو، لوک و ژان پی یر داردن، مارک دورنفورد-می، برونو دومون"، "101 فیلم چهار ستاره ی تاریخ سینما: کابوی نیمه شب، مَش، نقاشی دیواری آمریکایی"، "راهنمای کتاب: همزاد دوربین (برناردو برتولوچی: مصاحبه ها)، یونایتدِ نفرین شده، زندگینامه ی آیزایا برلین، سانست پارک"، "راهنمای آلبوم های موسیقی: پنجیا، خاطرم در آتش است، تمام تو"، "ریشه ها: رفتی و نمی شوی فراموش (هنر سیر و سفر در سینما 9)"، "ویژه نامه ی کودکان و نوجوانان: قصه ی قصه ها: فیلمی که به شما می چسبه! (نگاهی به فیلم هری پاتر و یادگاران مرگ: قسمت اول)"، "سرزمین عجایب: نگاه نکن، به سنگ تبدیل می شی ها! (درباره ی موجودی اساطیری به نام مدوسا)، "جزیره ی گنج: سینمادرمانی (درباره ی فیلم خواب های دنباله دار)"، "زمان بازی: گریم سالی بخیه دار! (شخصیت انیمیشن کابوس قبل از نیمه شب کریسمس)" و "زوم: اندر احوالات سیمرغ جشنواره" دیگر مطالب شماره 199 دنیای تصویر است.
همچنین در بخشی از یادداشت علی معلم سردبیر و مدیر مسوول این ماهنامه می خوانید: "حذف سینمای ایران از گفتمان جدی جامعه"/ به میمنت و مبارکی و به یُمن برخی مسائل ذی مدخل در حوزه ی سینما، می شود گفت سینمای متفاوت ایران عملا دو سه سالی است از جامعه عقب افتاده و در کوره راه های سرگرمی اخته راه گم کرده است. علت هم متأسفانه آنگونه که بعضی می گویند مبتنی بر یک عامل نیست. حوادث سریع و صریح اجتماعی-سیاسی، نظارت و ممیزی نامعقول و غیرقانونی، دخالت بیش از حد نهادهای غیرمرتبط با سینما در این حوزه، بی انگیزگی و افت انگیزه های فیلمسازان و تهیه کنندگان، جذب نیروهای حرفه ای به جریان فیلمسازی سفارشی در تلویزیون، رشد قارچ گونه ی شرکت های دلالی ویدئویی و ورودشان به جریان تولید، نفوذ سرمایه های ناپاک به جریان تولید، اغتشاش و ضعف جمعیت ها و صنوف اصلی سینما، حذف حمایت های فرهنگی از جریان تولید فیلم های اندیشمند، تسلط سینماداران بر تولیدکنندگان، انباشت جریانات انحصارطلب در جریان تولید و اکران و سینما و نمایش خانگی، کم سوادی و سیاسی کاری توأمان سینماگران و مدیریت نامنسجم در بخش فرهنگ و هنر، علل متفاوت این معضل امروز است. سینمای ایران در میانه ی راه سرگرم سازی اندیشمندانه و سفارشی سازی گیر افتاده و اکنون سرگرمی را تنها در دنباله رَوی از سهل ترین الگوها می بیند و در کار ساخت فیلم سفارشی هم آب بسیار می بندد.
وی می افزاید: اینگونه است که دیگر دست اندرکاران سینما، جایگاه برتر اجتماعی خود را ندارند، هنرپیشگان کافه چی و مغازه دار که صرفاً برای بازی به رقم چک شان نگاه می کنند، از نظر افتاده اند و فیلمسازان تهی از شخصیت هر چه هر که بخواهد می سازند و می گویند. سینمای ایران اگر به جایگاه شایسته ی خود در هرم اجتماعی نرسد، به زودی انکار خواهد شد.
"و جشنواره فجر که در راه است"/
در آستانه بیست و نهمین جشنواره فیلم فجر همچنان امیدوار به آینده ی سینمای ایران هستیم و هنوز چراغ سینمای ایران با جشنواره فجر روشن مانده است، هر چند آسمان کم فروغ سینما مدت هاست حضور ستاره های درخشان را به نظاره ننشسته است. شور و شوق روزهای نخستین دوره ی این جشنواره در سال های شصت، امروز به خاطراتی دور تبدیل شده، روزهای صف و انتظار برای تولد سینمای اندیشمند، دیدن عشاق سینه چاک سینما که ساعت ها انتظار و بحث و گفتگو، خسته شان نمی کرد، اشتیاقی که حتی با سینمای کم کنش تارکوفسکی هم کم نمی شد و با سینمای عارفانه آن روزها هم آرام و قرار نمی گرفت. آیا جشنواره باز هم می تواند مشتاقان سینما را از خانه های ماهواره زده و در خود فرومانده به صحنه ی اجتماع بکشد؟ کاش می دانستیم که سینما هنر تجمع است و ما امروز سخت منفردیم!
"نسل جوان و جشنواره"/
هر سال موقع برگزاری جشنواره ی فجر که می شود مطبوعات و اهل رسانه تنها به آدم های صاحب اسم و رسم کار دارند. اگر عده ای از نسل پیش فیلم داشتند که جشنواره خوب است اگر نه فقدان نام حال آنها را می گیرد. این در حالی است که در جشنواره های جهانی همه منتظر ظهور استعدادهای جدید در جریان فیلمسازی هستند و سعی می کنند آنها را کشف کنند. این اپیدمی نام ها (که برخی مواقع اثرشان بسیار ناامیدکننده هم از کار درمی آید) یک روزی باید برطرف شود. دوستان! همه ی کسانی که امروز نام های مشهوری هستند روزی با یک اثر خوب در جشنواره ای کشف شده اند. به عوض این تکرار «کسوت» و پیش و پس آن به جلو و آینده فکر کنید. این «سهراب»نوازی کار دست مان داده است!
"جانی دپ، ستاره ی آرام سینما"/
وقتی سال ها پیش مارلون براندو، جانی دپ را به عنوان یک بازیگر استثنایی به همگان معرفی کرد و او را استعداد آینده سینما دانست، می شد حدس زد که این غول بازیگری سینما، پربیراه نمی گوید. امروز و در گذر از سال ها جانی دپ آرام آرام و بدون حاشیه، به یک بازیگر موثر و محبوب تبدیل شده. آرامش شخصیتی، نگاه آرام و نافذ، طبیعت کودکانه و صلح طلب و زندگی بی جنجال این مرد خانواده دوست، هم در دل تماشاگران کودک و نوجوان راه یافته (با دزدان دریایی کارائیب، چارلی و کارخانه ی شکلات سازی و این اواخر آلیس در سرزمین عجایب) هم در دنیای بزرگسالان به جایگاه مفخم و صاحب سبکی دست یافته. این اواخر زوج مشترک او و آنجلینا جولی در فیلم توریست یکی از جذاب ترین ترکیب های سینمایی را به منصه ی ظهور رسانده است. اینکه یک بازیگر دوربین را خیره حضور خود کند، اتفاقی است که در جهان سینما، کم رخ می دهد. توریست هم در پختگی شخصیتی جانی دپ بازیگر و هم در شمایل مردم پسند او یک اتفاق خوش است. ادوارد دست قیچی آن روزها اکنون از مرز افسانه های پاک کودکی به جهان جذاب میانسالی رسیده است.
نظر شما
پیشنهاد سردبیر
پرونده ویژه
