هدیه درخواستی روزه داران بعد از یک ماه بندگی؛ «اَللّـهُمَّ اَرِنیِ الطَّلْعَةَ الرَّشیدَةَ»
باشگاه جوانی برنا/ «همان اول هم گفت روزه مال من است و هرکسی روزه بگیرد من جزایش را میدهم.نه! چیز دیگری گفت: هر کس روزه بگیرد من خودم جزای او هستم نه اینکه جزایش میدهم " أنا أُجزی به"» این را حاج محمد اسماعیل دولابی می گوید عارفی که حرف هایش در عمق دلت می نشیند...
و اما امروز...امروز مومنان هم شادند و هم حزین . سر دوراهی مانده اند رمضان می رود ماه میهمانی خدا می رود، دلشان گرفته است... اما از سوی دیگر دل شادند چرا که عید مومنان و روزه داران آمده عیدی که پاداش یک ماه عبادت و شست وشوی روح و جان در بهترین ماه خدا را در آن می گیرند...
قنوت نماز عید بندگی را می خوانند و در آن می گویند:«...اسئلك بحق هذا الیوم الذى جعلته للمسلمین عیدا و لمحمد صلى الله علیه وآله ذخرا و شرفا و كرامة و مزیدا ان تصلى على محمد وآل محمد وان تدخلنى فى كل خیرادخلت فیه محمدا وآل محمد... بارالها! به حق این روزى كه آن را براى مسلمانان عید و براى محمد(ص) ذخیره و شرافت و كرامت و فضیلت قرار دادى از تو مىخواهم كه برمحمد وآل محمد درود بفرستى و مرا درهرخیرى وارد كنى كه محمد و آل محمد را درآن وارد كردى»
برای آنهایی که یک ماه را روزه گرفتند امروز دنیا شاید زیباتر از روزهای قبل باشد مثل انسانی که دوباره متولد شده است و یک ماه ریاضت و سختی را با جان و دلش خریده و تلاش کرده در مسیری حرکت کند که به بی راه نرود و حال امید بسته به لطف و عنایت خدایی که عاشق «بک یاالله» های بنده اش است.
در کلام عارفان بزرگ عید فطر با مصداق های زیبایی بیان شده است به عنوان مثال عارف وارسته میرزا ملكى تبریزى درباره عید فطر می گوید: «عید فطر روزى است كه خداوند آن را از میان دیگر روزها برگزیده است و ویژه هدیه بخشیدن و جایزه دادن به بندگان خویش ساخته و آنان را اجازه داده است تا دراین روز نزد حضرت او گرد آیند و برخوان كرم او بنشینند وادب بندگى بجاى آرند، چشم امید به درگاه او دوزند واز خطاهاى خویش پوزش خواهند، نیازهاى خویش به نزد او آرند و آرزوهاى خویش از او خواهند ونیزآنان را وعده و مژده داده است كه هر نیازى به او آرند، برآورد و بیش ازآنچه چشم دارند به آنان ببخشند و ازمهربانى و بنده نوازى، بخشایش و كارسازى در حق آنان روا دارد كه گمان نیز نمىبرند.»
حاج محمد اسماعیل دولابی درباره نماز بندگی عید می گوید« روز عید رمضان، روزهداران راه میافتند و خود را رسوا میکنند. سر و صدا راه میاندازند و به سوی مصلی میروند. آنجا در نزد خدا اول افطار است و بعد نماز. بلکه اول ملاقات است که صور را میخورند؛ اما به ما گفتهاند اگر میهمان کسی شدید اول صاحبخانه را پیدا کنید جلدی سر سفره نروید اول او را سلام کن بعد هرچه گیرت آمد بخور...
امروز روز طلب کردن از خدای رمضان و صیام است. در ماه ضیافتش یاد گرفته ایم که بهترین ها را برای خود و دیگران طلب کنیم و حال در روز عید بندگی ها در میان دعاها از خدا بخواهید « اَللّـهُمَّ اَرِنیِ الطَّلْعَةَ الرَّشیدَةَ ، وَ الْغُرَّةَ الْحَمیدَةَ وَ اكْحُلْ ناظِری بِنَظْرَة منِّی اِلَیْهِ وَ عَجِّلْ فَرَجَهُ وَ سَهِّلْ مَخْرَجَهُ ، وَ اَوْسِعْ مَنْهَجَهُ وَ اسْلُكْ بی مَحَجَّتَهُ ...خدایا بنمایان به من آن جمال ارجمند و آن پیشانى نورانى پسندیده را و سرمه وصال دیدارش را به یك نگاه به دیده ام بكش و شتاب كن در ظهورش و آسان گردان خروجش را و وسیع گردان راهش را و مرا به راه او درآور...»
