کارایی و پویایی اصطلاحات جدید از زبان معیار بیشتر است

به گزارش خبرنگار برنا شاید تا به حال این جملات را شنیده و یا از جملاتی شبیه به آنها استفاده کرده اید:«با دوستم رفتیم تو یه مغازه ی شلوغ که عسل طبیعی میفروشه؛ نوبت ما که میشه طرف میگه:شمام عسل میخواین!؟ ،پـَـــ نــه پـَـــ  دوتا زنبوریم اومدیم استخدام شیم... »،«دختر خالم زنگ زده میگه مشخصات كامل لپتابتو بده كار دارم، میگم چیكار داری؟ میگه میخوام یه مدل بالاترشو بگیرم تا چشات در بیاد. فک و فامیله ما داریم؟»، «آقا ما چاله آب، شما سرزمین موج های آبی!».

فضای مجازی گفتمان و خصوصیات خاص خود را دارد و هر روز شکل جدیدی از این اصطلاحات در فضای مجازی به کار برده می شود و در مرحله بعدی این اصطلاحات به جامعه کشیده می شود.

به گزارش برنا،دکتر اسدی عضو هیات علمی دانشگاه طباطبایی در گفت و گو با خبرنگار برنا گفت:یک زبان معیار داریم که نشانگر سنت،فراغت و فرهیختگی ما است. در کنار این زبان، زبان کوچه‌بازاری وجود دارد؛زبان کوچه بازاری حاصل فقر فرهنگی است و از فرهیختگی نشات نمی‌گیرد.این زبان از سه دسته زبان خصوصی، مردمی و لاتی فراهم می شود.واژه ها و ساختارهای خصوصی که بین افراد خانواده و خویشان و یاران به کار می رود از جنس زبان کوچه بازاری است؛ در واقع زبان  کوچه بازاری زبان توده های خورده پای جامعه است.

این استاد دانشگاه علامه طباطبایی ادامه داد:اگر بخواهیم این دو گونه زبان-معیار و کوچه بازاری- را با هم مقایسه کنیم؛زبان کوچه بازاری بیشتر از گسترش معنای واژه های زبان معیار پیدا می شود؛مثلا لغتی در لغت نامه است و معنی اش نیاز به فکر و تفکر زیادی دارد و فرد این لغت را به‌ کار نبرده و معنی دیگری برای آن پیدا می کند.

وی تصریح کرد:زبان لاتی -زبان کوچه بازاری-ساخته و پرداخته لمپن ها و وازدگانی است که به دلایل اجتماعی از فرهنگ کشورشان بی نصیب هستند. در هر دو گروه بالا و پایین شهر هم زبان لاتی و زبان خصوصی به کار می رود و مخصوص به گروه خاصی نیست.هیچگونه از این سه گونه زبان که در زبان کوچه بازاری هستند؛ بی ریشه نیستند و ریشه در اعماق تاریخی زبان دارند. مثلا واژه گپ که بسیار واژه قدیمی است. برخی از زبان‌های کوچه بازاری ممکن است از زبان‌های خارجی گرفته بشوند. مثل کلمه هتل؛می گوییم فلانی با ما بیا برویم فلان جا؛هتلِ. 

این عضو هیات علمی دانشگاه طباطبایی افزود:به طور کلی کار زبان کوچه بازاری از دید روانشناسی،پنهان ساختن واقعیت تلخ زندگی و گاهی برجسته کردن آن به قصد دهن کجی است و افراد واژه کوچه بازاری لغتی را به کار می برند تا خود آن لغت برایشان دردسر ایجاد نکند. از بعد جامعه شناسی این زبان کوچه حکایت‌گر محرومیت فرهنگی است ولی کارایی و پویایی این زبان دست کمی از کارایی و پویایی زبان معیار ندارد و معنای ضمنی شان از معنای صریح آنها بیشتر است.
 
وی با برشمردن برخی از کلمات کوچه بازاری مانند«مفنگی،بامبول،بنجل،ددر» ادامه داد:زبان‌های کوچه بازاری در همه زبان ها وجود دارند و این کلمات تنها مخصوص ایرانی ها نیست بلکه در زبان انگلیسی، فرانسوی و اسپانیایی هم این اصطلاحات وجود دارند.