مجسمههای رمزآلودی که راه میروند
به گزارش سرویس دانش و فناوری برنا، جزیره «ایستر» که در روز عید پاک 1722 به طور تصادفی توسط اروپاییان کشف شد، دورترین جزیره در جهان است. این جزیره امروزه با نام راپانویی (Rapa Nui) شناخته میشود.
887 مجسمه سنگی از عجایب و رمز و رازهای این جزیره کوچک واقع در اقیانوس آرام محسوب میشوند. همگی این مجسمهها پشت به دریا دارند و درمانده و سرگردان چشم به این جزیره دوختهاند.
اهالی جزیره، آنان را «موآی» مینامند. هرکدام از این مجسمههای بزرگ حدود 10 متر طول و 80 تن وزن دارند. اهالی جزیره، مجسمهها را روی سنگ تراشیده و بدون استفاده از حیوانات و یا چرخ، آنها را به مکان اصلیشان در اطراف جزیره منتقل کردهاند. این مجسمهها چگونه ایجاد شدند؟ چگونه به جای خود منتقل شدند؟
اهالی «راپانویی» برای ساخت وسایل برای انتقال این مجسمههای سنگی شروع به بریدن درختان جنگلی نخل کردند و در نتیجه این بهشت گرمسیر تبدیل به یک منطقه زیستی خسارت دیده شد.
اما «تریهانت و کارل لیپو» 2 انسان شناس آمریکایی، تحقیقات علمی را در این منطقه آغاز کردند و نتایج مطالعات خود را در کتاب «مجسمههایی که راه رفتند؛ فاش کردن رمز و رازهای جزیره ایستر» منتشر کردند. این 2 محقق با پرداختن به شواهد علمی نشان دادند این منطقه بنایی است که پیروزی گروه کوچکی از مردم که تحت شرایط بد به تلاش و استقامت ادامه دادند را، جشن میگیرد.
این کتاب با کشف جزییاتی تازه در مورد تاریخ اولیه فرهنگ این منطقه آغاز میشود. برخلاف باور قبلی مردم که معتقد بودند اهالی این جزیره در سال 400 قبل از میلاد وارد این منطقه شدهاند، مشخص شد که تاریخ ورود آنان به سالها پیش، یعنی یک هزار و 200 سال قبل از میلاد باز میگردد. همچنین این 2 محقق دریافتند روند جنگل زدایی در این ناحیه یک روند تدریجی نبوده و اهالی جزیره به محض ورود شروع به بریدن درختان کردهاند.
بر اساس گزاش گاردین، برخلاف باور عمومی که معتقد بودند اهالی جزیره افرادی عصبی و غیرمسوول بودند، آنها از هوش زیادی برخوردار بوده و از محیط زیست خود به درستی مراقبت میکردند و از روشهای مهندسی برای افزایش پتانسیل محدود کشاورزی این ناحیه استفاده میکردهاند. این افراد متوحش نبودند و جنگلهای نخل را از بین نبردهاند.
نکته جالب این است که ساخت و انتقال مجسمههای سنگی بزرگ نیاز به نیروی انسانی زیاد و یا مصرف کردن منابع محدود جزیره نداشته است. در واقع ساخت مجسمهها مربوط به موفقیت جامعهشان بوده است.
یافتههای جالب این 2 محقق، ترکیبی از داستانهای نقل شده توسط اهالی جزیره برای نویسندگان و همچنین گفتههای مکتشفان اروپایی است. این کتاب نمونهای درخشان است که نشان میدهد شکاف زمان و مکان مانع ارتباط انسانهای قدیمی با انسانهای معاصر نمیشود. پس از گذشت سالیان دراز هنوز انسانهای معاصر درسهای ارزشمندی برای آموختن دارند.
