رفتارشناسی تماشاچیان فوتبال/۵
زبان کلامی و بدنی تماشاچیان ورزشی منفی است/راههای تخلیه هیجانات را آموزش بدهیم
بسترها و زمینههای تخلیه هیجانی برای جوانان کم است و شاید این فرصتها در قرار گرفتن در اجتماعی بزرگ مثل استادیوم و چنین موقعیتهایی خلاصه شده است.
باشگاه جوانی برنا/دلیل پرخاشگری، سردادن شعارهای غیراخلاقی،هتاکی تماشاچیان فوتبال چیست؟ چطور میتوان این رفتارها را اصلاح کرد؟
سید حسین جزایری،کارشناس ارشد روانشناسی، مدرس دانشگاه آزاد: افراد با تفاوتها و توشه روانی متفاوت وارد استادیوم می شوند.اما نقطه مشترکی بین این افراد وجود دارد که آنها را با توجه به تفاوتهایشان دور هم جمع می کند و آن نقطه مشترک شاید این باشد که راههای تخلیه هیجانی در کشورمان کم است.
بسترها و زمینههای تخلیه هیجانی برای جوانان کم است و شاید این فرصتها در قرار گرفتن در اجتماعی بزرگ مثل استادیوم و چنین موقعیتهایی خلاصه شده است. این مساله بیشتر در مورد قشر جوان و نوجوان صادق است. هر اندازه سن بالاتر می رود افراد آرامتر می شوند. هیجانات منفی در سنین بالا کمتر بروز پیدا می کنند.
از طرف دیگر هنوز به فرزندانمان نیاموخته ایم که چطور هیجانات خود را به شکل مثبت بروز بدهند.برای مثال وقتی بازیکن مورد علاقهشان به حریف گل می زند برای نشان دادن خوشحالی و هیجان خود به او 2 تا فحش می دهند.این یعنی به آنان نیاموختهایم هیجانات خود را چطور از راه مثبت بروز بدهند؛از راه حرکات بدنی مثبت یا از راه به کاربردن الفاظ مثبت.
گاهی در مورد تماشاچیان می بینیم زبان بدنشان هم زبان منفی است؛ صندلیهای استادیوم را می شکنند یا به در و دیوار لگد می زنند یا گاهی روی دیوارها الفاظ زشتی مینویسند.
زبان کلامیشان هم زبان زشت و ناپسندی است. شاید افراد وقتی در خانه هستند چنین رفتارهایی از خود بروز ندهند،اما به محض قرار گرفتن در جمع، این رفتارها را نشان بدهند.
شاید علت این باشد که تعداد کارناوالهای شادی در کشورمان کم است وهیجانات افراد تخلیه نمی شود و در وجود آنها می ماند.از طرفی با این مشکل پیش رو هستیم و از طرفی افراد مهارت تخلیه هیجانات خود را ندارند.
سید حسین جزایری،کارشناس ارشد روانشناسی، مدرس دانشگاه آزاد: افراد با تفاوتها و توشه روانی متفاوت وارد استادیوم می شوند.اما نقطه مشترکی بین این افراد وجود دارد که آنها را با توجه به تفاوتهایشان دور هم جمع می کند و آن نقطه مشترک شاید این باشد که راههای تخلیه هیجانی در کشورمان کم است.
بسترها و زمینههای تخلیه هیجانی برای جوانان کم است و شاید این فرصتها در قرار گرفتن در اجتماعی بزرگ مثل استادیوم و چنین موقعیتهایی خلاصه شده است. این مساله بیشتر در مورد قشر جوان و نوجوان صادق است. هر اندازه سن بالاتر می رود افراد آرامتر می شوند. هیجانات منفی در سنین بالا کمتر بروز پیدا می کنند.
از طرف دیگر هنوز به فرزندانمان نیاموخته ایم که چطور هیجانات خود را به شکل مثبت بروز بدهند.برای مثال وقتی بازیکن مورد علاقهشان به حریف گل می زند برای نشان دادن خوشحالی و هیجان خود به او 2 تا فحش می دهند.این یعنی به آنان نیاموختهایم هیجانات خود را چطور از راه مثبت بروز بدهند؛از راه حرکات بدنی مثبت یا از راه به کاربردن الفاظ مثبت.
گاهی در مورد تماشاچیان می بینیم زبان بدنشان هم زبان منفی است؛ صندلیهای استادیوم را می شکنند یا به در و دیوار لگد می زنند یا گاهی روی دیوارها الفاظ زشتی مینویسند.
زبان کلامیشان هم زبان زشت و ناپسندی است. شاید افراد وقتی در خانه هستند چنین رفتارهایی از خود بروز ندهند،اما به محض قرار گرفتن در جمع، این رفتارها را نشان بدهند.
شاید علت این باشد که تعداد کارناوالهای شادی در کشورمان کم است وهیجانات افراد تخلیه نمی شود و در وجود آنها می ماند.از طرفی با این مشکل پیش رو هستیم و از طرفی افراد مهارت تخلیه هیجانات خود را ندارند.
نظر شما