بعد از مرگم اشک تمساح نریزید!/ برای گفتن همیشه وقت هست

باشگاه جوانی برنا/ "اندیشیدن را جدی بگیریم. اندیشیدن. آنچه ما کم داریم مردان و زنانی است که اندیشیدن را جدی گرفته باشند . اندیشیدن باید به مثابه یک کار مهم تلقی شود. بند زبان را ببندیم و بال اندیشه بگشاییم . نویسنده نباید فقط در بند گفتن باشد. برای گفتن همیشه وقت هست، اما برای اندیشیدن ممکن است دیر بشود. چرا یک نویسنده نباید مغز خود را برای اندیشیدن و برای تخیل تربیت کند؟"


این جملات بخشی از اولین فصل کتاب "نون نوشتن"محمود دولت آبادی هستند.

دولت آبادی در حین نوشتن کتاب کلیدر این کتاب را در خلوتی که تنها خودش در آن حاضر بوده است نوشته است.او در بخشی دیگر از کتاب در معرفی آن می گوید: ضروری است برای خواننده این یادداشت‌ها به تصریح بگویم که در زندگانی ادبی‌ام هیچ استادی نداشته‌ام و در آینده، به‌خصوص پس از مرگم هیچ‌یک از کسانی که امروزه به‌نحوی خود را کبّاده‌کش ادبیات معاصر حساب می‌آورند، حق ندارند برای من و در مرگ من اشک تمساح بریزند."

"نون نوشتن " همانطور که از نامش برمی آید شامل نکته‌هایی درباره نوشتن و البته تجربیات و خاطرات سال‌های نوشتن محمد دولت آبادی است که سال 88 توسط نشر چشمه وارد بازار شده است.

دولت‌آبادی سال 84 اعلام کرده بود تصمیم دارد تجربه‌های خود را از نوشتن گردآوری، ویرایش و منتشر کند. دولت آبادی گفته بود این کتاب شامل آن چیز‌هایی است که یک نویسنده تجربه می‌کند و به آن‌ها می‌رسد.

«ته ‌شب» اولین اثر این نویسنده ارزشمند است که در سال 1341 منتشر شد. «لایه‌های بیابانی»، «اوسنه‌ی باباسبحان»، «ققنوس»، «ادبار»، «پای گلدسته‌ی امامزاده»، «هجرت سلیمان«، »سفر»،‌ «گاواره‌بان»، «عقیل عقیل»، «آهوی بخت من گزل»، «کارنامه‌ی سپنج«، »باشبیرو»، «تنگنا»، «دیدار بلوچ»، «جای خالی سلوچ»، «روزگار سپری‌شده‌ی مردم سالخورده»، «کلیدر»، «سلوک»، «روز و شب یوسف» و «آن مادیان سرخ‌یال»، از آثار او هستند.استاد محمود دولت آبادی متولد سال 1319 در دولت‌آباد سبزوار است.


و این هم بخش‌هایی دیگر از کتاب:
"در واقع از چگونگی گذران زندگانی‌ام با همه دردها، رنج‌ها، ناکامی‌ها و مصائب آن احساس ندامت نمی‌کنم. چون ممکن است این یادداشت‌ها روزی در اختیار خوانندگان علاقه‌مند به ادبیات قرار بگیرد، لازم است مختصری درباره کلیدر، زمان نگارش و چگونگی آن همچنین دشواری‌هایی که در طول دوران نوشتن کلیدر برایم روی داده، بنویسم.


در واقع نداشتن استاد و راهنما و ابراز آن از طرف من، نه تنها افتخار نیست، بلکه بیان این نکته از طرف من اکنون نیز چون همیشه توأم با غبن و تأثر است. چون من در تمام عمرم به جست‌وجوی آموختن بوده‌ام و حتی به دیدن کسانی که فکر می‌کرده‌ام ممکن است بتوانند چیزی به من بیاموزند رفته‌ام. اما از ایشان و در ایشان چیزی به‌جز حقارت و خودپسندی و تنگ‌نظری نیافته‌ام. "


درست است که دولت آبادی از سال 84 در کار ویرایش و انتشار این کتاب بود اما این اثر همچنان و بعد از گذشت 2 سال همچنان طرفداران خود را حفظ کرده است و از پرفروش‌های پیشخوان کتاب فروشی‌ها در سال‌های 89 و 90 است.


"نون نوشتن"دولت آبادی قطعا می تواند حاوی دانستنی‌های و تجربه‌های ارزشمندی باشد که یکی از بزرگ‌ترین نویسندگان معاصر کشور در اختیار علاقه‌مندان نوشتن و نویسندگی قرار می دهد، تجربه‌هایی که حاصل سال‌ها کار و مشق نوشتن هستند و جز از راه تمرین و مشقت به دست نمی آیند.