گفت و گویی با عضو ۲۱۸ سانتی متری تیم ملی بسکتبال
گول هیکلمان را نخورید/در حسرت یک سالن مجهز ماندهایم
بهتر است به دنبال آسمان و ریسمان بافتن نباشیم تا باختمان را توجیه کنیم. هر شب کابوس بازی با اردن را میبینم، اما ورزش است و اتفاقهای آن.
روزگاری پسر قدبلند در گرمای 50 درجه اهواز کفش اندازه پایش پیدا نمیکرد و گاهی مجبور بود پابرهنه روی زمین داغ قدم بگذارد! رویاهایی بزرگ داشت، اینکه روزی ورزشکار شود اما رفته رفته رویاهایش به حقیقت پیوست. بزرگتر که شد رویاهایش هم بزرگتر شد.
وقتی قهرمان ملی بسکتبال شد میگفت همیشه خواب حضور در NBA را میبیند و حالا همان پسر بلند قامت، امروز نه تنها به این لیگ بزرگ راه یافته، بلکه لقب پردرآمدترین ورزشکار ایران را با خود یدک میکشد. او برخلاف خیلی از فوتبالیستها هنوز گذشتهاش را فراموش نکرده است. حتی شماره پلاک خودرو و شماره تلفن همراهش هنوز هم برای اهواز است و عرقی خاص به دیار مادریاش دارد. حدادی از رسانههای ایران بسیار دلخور است و دلش پر از مقایسهها. زمانی که علی دایی به آلمان رفت تا مرزهای فوتبال ایران را وسعت ببخشد، تبدیل به مشهورترین چهره ورزشی ما شده بود؛ اما امروز حامد در حالی اولین ایرانی NBA لقب گرفته که مردم در کوچه و خیابان سراغ حامد حدادی را از او می گیرند! به هر حال این ها حکایت مردی است که پشت آن قامت 218 سانتی متری قلبی از طلا دارد.
بنابر گزارش همشهری 6 و 7؛حامد حدادی با همه دلخوریها و ناراحتیهایش از پنجم شدن در آسیا، با ما از همه جا گپ زد، گپی دوستانه و خواندنی.
فکر میکردید به فینال جام ملت ها نرسید؟
نه اصلا تصورش را هم نمیکردم. ما قهرمان دوره گذشته بودیم و تنها به فینال و صعود به المپیک میاندیشیدیم.
چه شد که به اردن باختید؟
راستش باخت ما توجیهی ندارد و تنها چیزی که میتوانم بگویم این است که از مردم کشورمان عذر میخواهم. بهتر است به دنبال آسمان و ریسمان بافتن نباشیم تا باختمان را توجیه کنیم. هر شب کابوس بازی با اردن را میبینم، اما ورزش است و اتفاقهای آن. باخت به اردن هم یک اتفاق بود که برایمان گران تمام شد.
المپیک را هم از دست دادید؟
حسرت المپیک بر دلم مانده و باید چهار سال دیگر منتظر بمانم تا بتوانم دوباره المپیک را تجربه کنم. به هر حال ما فقط شرمنده مردم هستیم اما از آنها میخواهیم به ما انگیزه بدهند تا بتوانیم باز هم برای ایران افتخار آفرینی کنیم و راهی المپیک و جام جهانی شویم.
اینکه می گفتند شب قبل از بازی با اردن درست استراحت نکرده بودید و دیر به هتل برگشتید، درست است؟
اصلا چنین چیزی نبود. ما بازیکنان حرفهای هستیم و میدانیم باید چگونه برای خودمان برنامهریزی کنیم. خانواده من پیش از شروع مسابقات قهرمانی آسیا و برای پیگیری دیدارهای تیم ملی به چین سفر کرده بودند. یک شب به خاطر کیفیت بد غذای هتل و با اجازه مسوولان تیم همراه خانوادهام برای صرف غذا بیرون رفتم. آن شب با افراد زیادی عکس یادگاری گرفتم. بعد از بازی با اردن برخی از این عکسها را منتشر کردند و گفتند؛ این عکسها مربوط به شب قبل از این بازی است و این گونه خواستند من و شرایط تیم را زیر سوال ببرند. در حالی که صمد نیکخواه بهرامی شاهد بود من ساعت 11:30 در اتاقم بودم.
بعضیها میگویند شما، صمد و مهدی کامرانی با هم مشکل دارید و برای همین هم آنها گفته بودند بهترین بازیکن آسیا را باید از فینال انتخاب کرد؟
نه. چنین چیزی هم درست نیست. اینکه میگویند من و صمد و مهدی با هم مشکل داشتیم اصلا صحت ندارد. ما با هم دوستیم و بعد از آنکه آن حرفها مطرح شد، خود صمد آمد و به من گفت که اصلا این حرفها را نزده و همه آنها را تکذیب کرد.
اگر قرار باشد به عملکرد خودتان در جام ملتها نمره بدهید، چه عددی را انتخاب می کنید؟
به نظرم من تجدیدی آوردم، اگرچه تمام تلاشم را کردم. حتی در بین پنج بازیکن برتر آسیا هم قرار گرفتم، اما به خاطر باخت به اردن نمی توانم خودم را ببخشم.
برای موفقیت در دوره بعدی بازیها چه باید بکنیم؟
باید 2 سال دیگر صددرصد ایران میزبان باشد، هر طور شده ما باید این کار را انجام دهیم. شما شک نکنید که قدرت ما در چنین شرایطی 2 برابر خواهد شد. از مسوولان خواهش میکنم شرایط را فراهم کنند تا ما ملی پوشان بسکتبال برای یکبار هم که شده در کشور خودمان به میدان برویم تا مردم ایران هم سهیم باشند و کمک کنند تیم دوباره قهرمان شود. خسته شدیم آنقدر گفتیم ما به یک سالن مجهز نیاز داریم. 10 سال است همین یک چیز را می خواهیم، اما همه فقط وعده و وعید می دهند و کسی نیست عمل کند.
الان که NBA تعطیل شده، با تیمی به توافق نرسیدید؟
هنوز نه، الان اکثر بازیکنان NBA به کشورهایشان بازگشته اند و در لیگ خودشان بازی می کنند. البته غیر از چند ستاره که آنها هم به چین و ترکیه رفته اند، بقیه بازیکنان تحت حمایت کشورهای خود هستند و من هم توقع داشتم باشگاه های ایرانی من را حمایت کنند تا بتوانم آمادگی ام را حفظ کنم. من اگر از باشگاه های کشورم حمایت نشوم از کجا باید حمایت شوم؟ البته به آنها هم حق می دهم، چرا که به دنبال نتیجه هستند و اگر من وسط کار بروم شاید ضربه بخورند.
از کشورهای دیگر پیشنهاد نداشتید؟
چند پیشنهاد از اروپا داشتم که اکثر آنها هم می خواستند من تا آخر مسابقات در کنارشان باشم. اما می دانید که این شدنی نیست و من به ممفیس متعهدم. از چینی ها هم پیشنهاد خوبی داشتم. با آنها ماهی 250 هزار دلار به توافق رسیدم، حتی قرارداد هم امضا کردیم اما فدراسیون قانونی را که آنجا گذاشته بود، تغییر داد و برای همین هم حضور من در آنجا منتفی شد و نتوانستم به چین هم بروم.
وقتی قهرمان ملی بسکتبال شد میگفت همیشه خواب حضور در NBA را میبیند و حالا همان پسر بلند قامت، امروز نه تنها به این لیگ بزرگ راه یافته، بلکه لقب پردرآمدترین ورزشکار ایران را با خود یدک میکشد. او برخلاف خیلی از فوتبالیستها هنوز گذشتهاش را فراموش نکرده است. حتی شماره پلاک خودرو و شماره تلفن همراهش هنوز هم برای اهواز است و عرقی خاص به دیار مادریاش دارد. حدادی از رسانههای ایران بسیار دلخور است و دلش پر از مقایسهها. زمانی که علی دایی به آلمان رفت تا مرزهای فوتبال ایران را وسعت ببخشد، تبدیل به مشهورترین چهره ورزشی ما شده بود؛ اما امروز حامد در حالی اولین ایرانی NBA لقب گرفته که مردم در کوچه و خیابان سراغ حامد حدادی را از او می گیرند! به هر حال این ها حکایت مردی است که پشت آن قامت 218 سانتی متری قلبی از طلا دارد.
بنابر گزارش همشهری 6 و 7؛حامد حدادی با همه دلخوریها و ناراحتیهایش از پنجم شدن در آسیا، با ما از همه جا گپ زد، گپی دوستانه و خواندنی.
فکر میکردید به فینال جام ملت ها نرسید؟
نه اصلا تصورش را هم نمیکردم. ما قهرمان دوره گذشته بودیم و تنها به فینال و صعود به المپیک میاندیشیدیم.
چه شد که به اردن باختید؟
راستش باخت ما توجیهی ندارد و تنها چیزی که میتوانم بگویم این است که از مردم کشورمان عذر میخواهم. بهتر است به دنبال آسمان و ریسمان بافتن نباشیم تا باختمان را توجیه کنیم. هر شب کابوس بازی با اردن را میبینم، اما ورزش است و اتفاقهای آن. باخت به اردن هم یک اتفاق بود که برایمان گران تمام شد.
المپیک را هم از دست دادید؟
حسرت المپیک بر دلم مانده و باید چهار سال دیگر منتظر بمانم تا بتوانم دوباره المپیک را تجربه کنم. به هر حال ما فقط شرمنده مردم هستیم اما از آنها میخواهیم به ما انگیزه بدهند تا بتوانیم باز هم برای ایران افتخار آفرینی کنیم و راهی المپیک و جام جهانی شویم.
اینکه می گفتند شب قبل از بازی با اردن درست استراحت نکرده بودید و دیر به هتل برگشتید، درست است؟
اصلا چنین چیزی نبود. ما بازیکنان حرفهای هستیم و میدانیم باید چگونه برای خودمان برنامهریزی کنیم. خانواده من پیش از شروع مسابقات قهرمانی آسیا و برای پیگیری دیدارهای تیم ملی به چین سفر کرده بودند. یک شب به خاطر کیفیت بد غذای هتل و با اجازه مسوولان تیم همراه خانوادهام برای صرف غذا بیرون رفتم. آن شب با افراد زیادی عکس یادگاری گرفتم. بعد از بازی با اردن برخی از این عکسها را منتشر کردند و گفتند؛ این عکسها مربوط به شب قبل از این بازی است و این گونه خواستند من و شرایط تیم را زیر سوال ببرند. در حالی که صمد نیکخواه بهرامی شاهد بود من ساعت 11:30 در اتاقم بودم.
بعضیها میگویند شما، صمد و مهدی کامرانی با هم مشکل دارید و برای همین هم آنها گفته بودند بهترین بازیکن آسیا را باید از فینال انتخاب کرد؟
نه. چنین چیزی هم درست نیست. اینکه میگویند من و صمد و مهدی با هم مشکل داشتیم اصلا صحت ندارد. ما با هم دوستیم و بعد از آنکه آن حرفها مطرح شد، خود صمد آمد و به من گفت که اصلا این حرفها را نزده و همه آنها را تکذیب کرد.
اگر قرار باشد به عملکرد خودتان در جام ملتها نمره بدهید، چه عددی را انتخاب می کنید؟
به نظرم من تجدیدی آوردم، اگرچه تمام تلاشم را کردم. حتی در بین پنج بازیکن برتر آسیا هم قرار گرفتم، اما به خاطر باخت به اردن نمی توانم خودم را ببخشم.
برای موفقیت در دوره بعدی بازیها چه باید بکنیم؟
باید 2 سال دیگر صددرصد ایران میزبان باشد، هر طور شده ما باید این کار را انجام دهیم. شما شک نکنید که قدرت ما در چنین شرایطی 2 برابر خواهد شد. از مسوولان خواهش میکنم شرایط را فراهم کنند تا ما ملی پوشان بسکتبال برای یکبار هم که شده در کشور خودمان به میدان برویم تا مردم ایران هم سهیم باشند و کمک کنند تیم دوباره قهرمان شود. خسته شدیم آنقدر گفتیم ما به یک سالن مجهز نیاز داریم. 10 سال است همین یک چیز را می خواهیم، اما همه فقط وعده و وعید می دهند و کسی نیست عمل کند.
الان که NBA تعطیل شده، با تیمی به توافق نرسیدید؟
هنوز نه، الان اکثر بازیکنان NBA به کشورهایشان بازگشته اند و در لیگ خودشان بازی می کنند. البته غیر از چند ستاره که آنها هم به چین و ترکیه رفته اند، بقیه بازیکنان تحت حمایت کشورهای خود هستند و من هم توقع داشتم باشگاه های ایرانی من را حمایت کنند تا بتوانم آمادگی ام را حفظ کنم. من اگر از باشگاه های کشورم حمایت نشوم از کجا باید حمایت شوم؟ البته به آنها هم حق می دهم، چرا که به دنبال نتیجه هستند و اگر من وسط کار بروم شاید ضربه بخورند.
از کشورهای دیگر پیشنهاد نداشتید؟
چند پیشنهاد از اروپا داشتم که اکثر آنها هم می خواستند من تا آخر مسابقات در کنارشان باشم. اما می دانید که این شدنی نیست و من به ممفیس متعهدم. از چینی ها هم پیشنهاد خوبی داشتم. با آنها ماهی 250 هزار دلار به توافق رسیدم، حتی قرارداد هم امضا کردیم اما فدراسیون قانونی را که آنجا گذاشته بود، تغییر داد و برای همین هم حضور من در آنجا منتفی شد و نتوانستم به چین هم بروم.
نظر شما
پیشنهاد سردبیر
پرونده ویژه
