امامی که جوانه امامتش بهاری‏‌ترین تصویر روزگار بود+صوت

سرویس قاب نقره برنا/ جوان بود و جوانه امامتش بهاری‏‌ترین تصویر روزگار، مولایی که در کودکی، اعجاز امامت را به تصویر کشید و بالیدن بی‏‌وقفه‌‏اش، خار چشم دشمنان شد.

چنان عطر و بوی آسمان داشت که زمین، مدهوش تماشایش بود.

چشمه چشمه حکمت و الهام از سینه‏‌اش می‏‌جوشید و هر چه ناپاکی را در زلال عصمتش می‏‌شست.

مناظره‏‌های جاهلان را عالمانه پاسخ می‏‌داد و سد انحرافی معتزله‏‌ها را به پایداری می‏‌شکست.

نقشه‏‌های دقیق مأمون را نقش بر آب و کاخ پوشالی اعتبارش را بر سرش خراب می‏‌کرد.

مأمون، سنگ بر سنگ کینه می‏‌نهاد و معتصم، آتش بر آتش انتقام.

حادثه‌‏ای در راه بود.

محرمی که نامحرم اسرار بود، آشنایی که با نور غریبه بود، حلقه اتصال توطئه‏‌ای شوم شد. در دستانش گدازه‏‌های آتش زبانه کشید، وقتی زهر را به جان آسمان می‏‌ریخت...


ای آسمان‏‌نشین!
غروب، در نفس گرم تو آرمیده است ای آسمان‏‌نشین! به زلالی آینه‏‌هایی که در غربت، به کام سنگ در می‌‏آیند! من در عجبم تو ای بغداد! چگونه تاوان این گناه را خواهی داد که آسمانِ غرق در اندوه، تو را نفرین می‌‏کند و کوچه‌‏های زخم دیده، بی‌‏لیاقتی تو را قه‌قهه می‏‌زنند.

مظلوم من! دل کدامین یاسمین، از غربتت به درد آمد که این‏ چنین، به خاکیان پشت کردی و آسمان نشینی را پیشه؟ یاسین من! مفسران نگاهت، قاصدک‏‌های پژمرده در باغ هستی‌‏اند.

ای دست‏هایت به نور بهشتی آغشته و آیه آیه رحمن در خونت جاری! چگونه می‏‌شود غربتت را در واژه‌‏ها به تصویر کشید؟ چگونه شامگاهان، در غربتت اشک بریزم؟
آسمان نشین من! تو نیستی اما ...