عکس روز

بدنسازی در زمین فوتبال!

استاد رفتارهای عجیب و غریب است. سیاهپوستی برخاسته از سرزمین فقر و عصیان و استعمار. یک غنایی اصیل که در دوران کودکی اش رنج هجران را خیلی زود چشید و هنوز در رحم مادر بود که مجبور به مهاجرت به سرزمین چکمه ای شد. اقامت در یکی از محله های زاغه نشین و تبهکاری دون پایه پالرمو راه و رسم عصیان را خیلی زود به او آموخت. او در کودکی همنشین خلافکاران بود و خیلی زود در منجلاب افتاد تا آنجا که اسیر یک بیماری سخت شد و تا آستانه مرگ پیش رفت یک خانواده اصیل ایتالیایی او را نجات داد. خانواده ای که شانس بزرگ زندگی آقای بااستعداد بود اما همنشینی با دون های اصیل اشرافی نیز نتواست خمیرمایه او را تغییر دهد. او با عصیان خو گرفته بود و این ویژگی در تار و پود او تنیده شده بود تا جایی که در مستطیل سبز نیز از آن دست نکشیده است. از درگیری های تمام نشدنی در اینتر و دست بردن به اسلحه گرم گرفته تا روزهای خاکستری اش در انگلیس و درگیری های فیزیکی. بالوتلی اما با تمام این دردسرهایش یک ستاره ویژه است. ستاره ای که نمی توان از او عبور کرد. مردی که فونداسیون آتزوری نوین را روی ساقهای طلایی او بنا کرده اند. بالوتلی ستاره اصلی تیم جوان شده پراندلی در دو سال اخیر بوده؛ از یورو 2012 گرفته تا همین جام کنفدراسیون ها. بالوتلی در نخستین بازی ایتالیا در برزیل همه کار کرد، از فریاد کشیدن و شکلک در آوردن گرفته تا کوبیدن استوک بر زمین و اعتراض به داور اما با همه این مصائب باز هم فرشته نجات ایتالیاشد. گل او ایتالیا را به یک پیروزی شیرین رساند اما او با یک شادی گل تکراری دوباره کاری کرد که برد ایتالیا لابلای عضله های تنومند اندامش گم شود! وقتی پیراهن درآورد و مثل ورزشکاران حرفه ای بدنسازی دوباره عضله هایش را به رخ کشید؛ گویی روی سن مسابقات جهانی پرورش اندام ایستاده! درست مثل روزی که دروازه آلمان های پرادعا را در نیمه نهایی یورو 2012 به آتش کشید. آقای عضله حالا با ایتالیا به قهرمانی فکر می کند. کسی چه می داند؛ شاید همین عضله های تنومند توانست جام جهانی پنجم را به آتزوری را هدیه کند.