نوستالژی روز

دهم آذر 76 یك روز تاریخی برای ورزشگاه آزادی است. روزی كه آزادی میزبان یك جشن باشكوه ملی بود بدون آنكه مسابقه ای برگزار شود! آزادی روزهای تاریخی فراوانی را تجربه كرده اما این یكی از همه خاص تر و یگانه تر بوده. چرا كه میزبان، جشنی را میزبانی كرده كه برای نخستین بار در طول حیاتش مسابقه ورزشی در آن وجود خارجی نداشته است. آزادی شامگاه دهم آذر میزبان ستاره هایی بود كه به انتظار 20 ساله یك ملت پایان دادند و نخستین مسافران جام جهانی بعد از انقلاب لقب گرفتند. همان هایی كه در اوج نومیدی، ماموریتی غیرممكن را انجام دادند و با پرش از سد بلند و به ظاهر غیرقابل عبور كانگورها، به دروازه های بهشت رسیدند. بهشتی كه تا به آن روز برای فوتبال ایران بیشتر شبیه یك رویای دست نیافتنی بود. حماسه ملبورن آنقدر بزرگ و تاریخی بود فدراسیون فوتبال و سازمان تربیت بدنی وقت خرق عادت كرده، تابوها را بشكند و سور و سات یك استقبال درست و حسابی را بچیند. در روزهایی كه هنوز جشن یك واژه ممنوعه به شمار می رفت، موفقیت حاصله آنقدر بزرگ بود تا بتوان برای ساعتی تابوها و خط قرمزها را فراموش كرد و جشنی را برپا نمود كه نظیرش در روزها طولانی بعد از انقلاب نظیر نداشت. پرواز خسته كننده ملبورن كه به زمین نشست، هلی كوپتر آماده بود تا سفیران جهانی فوتبال را یكسره به آزادی ببرد تا در جشنی با حضور هواداران تاریخ را ورق بزنند. جشنی كه برای همیشه ثبت شد. از آن روز رویایی نزدیك به سه دهه سپری شده، خط قرمزهای كاذب و محدودیت های دست و پاگیر از بین رفته اند و پس از آزمون و خطاهای بسیار آموخته ایم كه چگونه جشن بگیریم، پایكوبی كنیم و انرژی خود را تخلیه كنیم. امروز برای ما روز دیگری است. روزی كه خاطرات آن جشن نوبرانه را برای ما تداعی خواهد كرد. جشنی كه باز هم بهانه آن فوتبال و جام جهانی است. پس لطفا به افتخار پدیدآورندگان این جشن یك كف مرتب بزنید!