قاب روز

بازگشت کهنه سوار آرژانتینی
اینتر در طول دوران حیات خود همیشه به آرژانتینی ها تعلق خاطر ویژه ای داشته تا جایی که نراتزوری را پایگاه آلبی سلسته در قاره سبز می دانند. اما در طول این دوران پر فراز و نشیب، یکی از بقیه متمایزتر است. ستاره ای که هرگز شمایل و زرق و برق یک ستاره را ندارد اما آرامش، وقار و شخصیت والایش او را بالاتر از هر ایتالیایی بدل به اسطوره بی همتای اینتر کرده و این اتفاقی بی همتاست که او را از هر نظر بی نظیر و دست نیافتنی نشان می دهد. در سرزمینی که خود یکی از مدعیان فوتبال جهان است و پر از قیل و قال ستاره هاست، ظهور یک اسطوره در یکی از مهمترین باشگاههای ایتالیا و حتی قاره سبز، یک اتفاق بزرگ محسوب می شود. طعنه آمیز اینکه خاویر زانتی شاید در زادگاهش و میان ستاره های بزرگی چون مارادونا، بوروچاگا، کمپس، کانیگیا و... هرگز دیده نشود اما در ایتالیا یک اسطوره است. اسطوره ای دیرپا که از سال 1995 تاکنون پیراهن آبی و مشکی اینتر را بر تن کرده، قریب به 900 بازی برای نراتزوری انجام داده، بازوبند کاپیتانی را بر بازو بسته و اکنون در آستانه 40 سالگی دوباره بازگشته تا شمایل اسطوره وارش دست نیافتنی تر شود. 7 ماه پیش وقتی کاپیتان زانتی در بازی با پالرمو به شدت دچار آسیب دیدگی از ناحیه تاندون آشیل پای چپ شد، بلافاصله پای خود را به تیغ جراحان سپرد، کمتر کسی انتظار داشت تا صخره آرژانتینی بتواند این گردنه سخت عبور کرده و دوباره در میادین آفتابی شود اما تمدید قرارداد او از سوی باشگاه در میان آوار اخبار نومیدکننده خداحافظی اجباری اش از فوتبال، انگیزه مضاعفی برای کهنه سوار آرژانتینی بود تا بتواند از این مهلکه هم جان سالم به در ببرد. زانتی بعد از 8 ماه شب گذشته در بازی برابر لیورنو دوباره به میدان رفت تا به پیراهن اینتر سلامی دوباره بدهد. در شبی که اینتر 2 گل زد و بازی را برد، زانتی در دقیقه 81 به جای سفیر تایدر به میدان رفت تا کهنه سوار آرژانتینی دوباره رویت شود. کهنه سواری که به نظر می رسد به این زودی ها از حرکت نخواهد ایستاد.