نیاز به صنعتی شدن در سینما احساس می شود
وقتی بحث استعدادهای جوان در عرصه هنر مطرح باشد، در این شکی نخواهد بود که در مملکتمان استعدادهای بی نظیری داریم.اما اینکه بروز این استعدادها چقدر طول می کشد و چگونه می توانند خود را شکوفا نمایند جای بحث های بسیاری دارد.اینکه چقدر طول می کشد یک استعداد خودش را نشان بدهد یک جریانی است که ما هیچ گونه معیاری برای اندازه گیری آن نداریم. ممکن است یک استعداد هیچ وقت کشف و دیده نشود و آن استعداد در رشته ای که بادی و شاید فرصت ورود پیدا نکند. اما اگر استعداد وارد زمینه کاری مربوط به خود شود قطعا می تواند خودش را نشان دهد و این بستگی دارد به اینکه شخص خودش را چگونه در جامعه عرضه کند و با انتخاب های درست در مسیر و جهت مثبت برای حرفه اش راهش را به جلو ببرد.این است که انقدر عوامل مختلف در این مساله وجود دارد که نمی توان فرمولی برای آن در نظر گرفت و برای آن ها همیشه فاکتورهایی وجود دارد که خارج از تلاش شخص است. چیزهایی مثل فاکتور شانس، مثلا اگر من می خواهم فیلمی بسازم و دنبال بازیگر هستم و آن را به صورت اتفاقی در خیابان پیدا می کنم و او هم در زمان کوتاهی ره صد ساله را طی می کند. قطعا برای این فرد فاکتور شانس اهمیت ویژه ای دارد. جوان ها باید موقعیت مخصوص به خودشان را بشناسند و با جهت گیری درست در آن مسیر حرکت کنند. افراد باید مسیر طبیعی خودشان را طی کنند و بتوانند به عنوان بازیگر یا طراح صحنه و هر رشته دیگر آماده باشند. هرکسی بایدآن تبحر و مهارت های اولیه را به صورت آکادمیک به دست بیاورند و حالا باید خودشان را در این مسیر قرار دهند تا وارد این جمع شوند. سینمای ایران صنعت بزرگی نیست و ما به عنوان صنعت نمی توانیم به آن نگاه کنیم و بسیار کوچک فعالیت می کند اگر چه در بین الملم وجهه خوبی دارد اما باز حالت صنعتی خودش را پیدا نکرده. ما در ایران مدیر برنامه برای هنرمندان نداریم . وقتی که نظم به وجود بیاید، رفتن این مسیر برای جوانان بسیار ساده تر پیش خواهد رفت.ما می بینیم در سینمای بالیوود یا هالیوود هر هنرمندی یک ای جنت ومدیر برنامه دارد اما این مساله در مملکت ما جا نیفتاده است. چون مسائل درست حرکت نمی کنند و مسائل دوستانه و شخصی حل می شود. اما اگر بخواهیم به سمت صنعت شدن پیش برویم و از طرفی بتوانیم استعدادهای هنرمندانمان را به ظهور برسانیم باید حرفه ای عمل کنیم و این هم کار ساده ای نخواهد بود.
