افزایش تعرفه گمرکی، راهکاری برای نجات صنعت چای

یکی از مسائلی که هر دولت در نظر دارد حمایت از مردم و تولید کننده است و سیاست هایی مانند تعرفه گمرکی یکی از ابزارهای دولت برای حمایت از تولیدکنندگان کشور به شمار می رود. زمانی که قیمت تمام شده تولید چای داخلی از قیمت عرضه محصول وارداتی بیشتر باشد ذهن به سمت دو مساله کشیده می شود که یا تعرفه لازم برای این کالا در نظر گرفته نشده و یا اینکه چای وارداتی کیفیت پایینی دارد که با این قیمت به کشور می رسد.

در چین ، ویتنام و هندوستان قیمت تمام شده محصول به دلیل نیروی انسانی ارزان قیمت، نسبت به برخی کشورها ارزانتر است، ولی این دولت است که باید در نظر گیرد یک صنعت، چه میزان تولید ، اشتغالزایی و کارآفرینی دارد و با توجه به آن، از تولیدکننده داخلی حمایت کند. در سالهای اخیر تمام کسانی که مایل به استفاده از چای با کیفیت بودند چای ایرانی تهیه می کرند، چون طعم و مزه آن را پذیرفته و از نوشیدن آن لذت می بردند، اما طی سالهای اخیر واردکنندگان با سیاست های غلط ذائقه مردم را به چای تغییر داده اند و این مسایل در کنار یکدیگر باعث شد صنعت چای به مرور از بین برود.
 
یکی از اشتباهات دولت ما این بود که هیچگاه توجه نکرد که آیا چای ایرانی از نظر قیمتی توان رقابت با چای وارداتی را دارد؟ و باید توجه می شد که چای وارداتی چه کیفیت و چه باقیمانده سمومی دارد و آیا نظارتی بر باقیمانده سموم صورت می گیرد یا خیر؟ زیرا نرخ چای تا یک سال و نیم پیش 5 تا 7 هزار تومان بود، اما خوشبختانه به دلیل افزایش قیمت دلار نرخ آنها هم تا کیلویی 18 هزار تومان رشد کرد و اکنون می شود گفت تولید چای تا حدی توجیه پیدا کرده است و زمانی که دلار 3 برابر شد بسیاری از تولید کنندگان امیدوار شدند که توان رقابت با محصولات وارداتی را دارند.
 
همچنین مرد دیگر اینکه یکی از هدفهای دولت ما ورود به سازمان تجارت جهانی بود که همه کشورهای پیشرفته عضو آن هستند و کشورها ، امتیازات خاصی را برای هم در نظر می گیرند که یکی از آنها نداشتن تعرفه گمرکی است و این کار برای کشوری مثل ایران که 11 اقلیم جو آب و هوایی در اختیار داشته و پتانسیل تولید 80 درصد از تنوع کشاورزی را دارد مضر است، چون مرزهای کشور برای واردات باز شد و در واقع دولت نتوانست از حقوق کشاورزان و تولیدکنندگان در این زمینه دفاع کند. به همین دلیل نخستین لازمه برای بهبود وضعیت، باور ظرفیتهای موجود و نیاز به خودکفلیی است و پس از آن باید به فکر صادرات بود.

تولید چای ما در گذشته 60 هزار تن بود، اما متاسفانه طی سالهای اخیر تولید آن به 25 هزار تن رسیده و به معنی این است که نصف باغ های چای نابود شدند و نصف دیگر هم بیمار هستند و تواند حرکت به جلو را ندارند.

مورد دیگر که باید ب آن توجه شود نظارت بر کیفیت واردات است. موسسه استاندارد، بهداشت، وزارت صنایع و معادن بر تولیدات داخلی نظارت دارند، اما این امر چندان برای محصولات وارداتی رخ نمی دهد، پس باید هم به نظارت و هم به تعرفه های گمرکی توجه بیشتری داشته باشیم.

همچنین برای رسیدن به مرز خودکفایی و حمایت از تولید داخل، باید در ابتدا از چایکارانی که همچنان به تولید ادامه می دهد حمایت کرد و با ایجاد بازار برای این قشر زحمت کش ثبات کاری را تضمین کنیم، پس از آن نیز باید برای احیای مجدد باغات نابود شده گام برداریم و با افزایش تعرفه های گمرکی پای محصولات خارجی را قطع کنیم و قطعا با حل مسایل مطرح شده چای ایرانی بار دیگر مورد استفاده خانوار ها قرار خواهد گرفت و آنگاه زمان صادرات و ارزآوری است. 

*زوبین امیری- چایکار و مدیرعامل چای زوبین