میزگرد "بایستههای ادبیات امروز انقلاب اسلامی"/۱
مومنی: ادبیات اگر مردمی نباشد ضرر میکند
رئیس حوزه هنری معتقد است مردمی بودن بزرگترین وجهه انقلاب اسلامی است و اگر ادبیات همگام با انقلاب و در کنار مردم پیش نرود، ضرر خواهد کرد.
به گزارش خبرنگار ادبیات برنا، میزگرد "بایستههای ادبیات امروز انقلاب اسلامی با نگاهی به فتنه 88 و حماسه 9 دی" عصر روز گذشته با حضور محسن مومنی رئیس حوزه هنری و جمعی از شاعران جوان در سالن شماره 2 تالار اندیشه حوزه هنری برگزار شد.
مومنی در ابتدای این میزگرد اظهار کرد: تمایل داشتیم که این نشست، پرشکوهتر برگزار شود، گرچه امروز هم به دلیل حضور شاعران جوان، پرشور است. اما امید است در آینده نیز به بهانه دیگری در خدمت شاعران جوان متعهد باشیم.
وی سپس به ادبیات پس از انقلاب اسلامی اشاره کرد و گفت: یکی از مهمترین ویژگیهای این دهه، بیرون آمدن ادبیات از انحصار عدهای خاص بود. این اتفاق نه فقط در ادبیات که در تمام رشتههای هنری افتاد. در آن زمان عدهای شاعر و نویسنده منزوی فعالیت داشتند و حرفشان حرف مردم نبود و از مردم نمیگفتند چون با جامعه ارتباطی نداشتند. اما بعد از انقلاب شاعران و نویسندگانی از دل مردم برآمدند.
مومنی افزود: در هیچ دورهای، ادبیات مثل امروز مورد توجه مردم نبوده است و اگر در آینده نیز به هر دلیلی، شاعر و نویسنده از مردم جدا شوند، باز همان جایگاه پیشین و منزوی را خواهد داشت.
رئیس حوزه هنری در ادامه گفت تاکید کرد: حضور شاعران و نویسندگان در کنار مردم پس از دفاع مقدس، در جنگ 33 روزه لبنان و بعد از آن در جنگ غزه نمود داشت و دیدیم که آنها با نوشتهها و اشعار خود مردم را همراهی کردند. صدا و سیما و مطبوعات را تغذیه کردند و در یک کلام به ادبیات آبرو بخشیدند. مردمی بودن بزرگترین دستاورد انقلاب اسلامی است و ما باید سعی کنیم این وجه را حفظ کنیم چراکه در غیر این صورت، ادبیات ضرر خواهد کرد.
مومنی در ادامه صحبتهای خود اخطاری هم به جریان روشنفکری داد و گفت: قشر روشنفکر نباید همچون پیش از انقلاب از مردم دور بیافتند بلکه باید در کنار مردم باشند، در غیر این صورت، هنر و ادبیات عقب میماند. البته باید توجه داشت که انقلاب در هر دورهای شاعران و نویسندگان و هنرمندان خود را پرورش میدهد و آینده آن قطعا روشن است اما باید به این هویت جمعی توجه کرد.
رئیس حوزه هنری در پایان صحبتهای خود با اشاره به عملکرد دانشگاهها در حوزه ادبیات انقلاب، تصریح کرد: دانشگاهها یکی از نهادهایی هستند که تاثیر بسیار زیادی بر جامعه دارند اما متاسفانه دیدیم که دانشگاههای ما همچون بسیاری از نویسندگان و شاعران که در دوره پس از انقلاب و به ویژه پس از جنگ و پذیرش قطعنامه، شکل انفعالی به خود گرفتند و در این باره سکوت کردند. دانشگاهها باید نظریه ادبیات و هنر انقلاب را تدوین میکردند که متاسفانه به دلیل همین غفلت، چنین اتفاقی نیافتد.
مومنی در ابتدای این میزگرد اظهار کرد: تمایل داشتیم که این نشست، پرشکوهتر برگزار شود، گرچه امروز هم به دلیل حضور شاعران جوان، پرشور است. اما امید است در آینده نیز به بهانه دیگری در خدمت شاعران جوان متعهد باشیم.
وی سپس به ادبیات پس از انقلاب اسلامی اشاره کرد و گفت: یکی از مهمترین ویژگیهای این دهه، بیرون آمدن ادبیات از انحصار عدهای خاص بود. این اتفاق نه فقط در ادبیات که در تمام رشتههای هنری افتاد. در آن زمان عدهای شاعر و نویسنده منزوی فعالیت داشتند و حرفشان حرف مردم نبود و از مردم نمیگفتند چون با جامعه ارتباطی نداشتند. اما بعد از انقلاب شاعران و نویسندگانی از دل مردم برآمدند.
مومنی افزود: در هیچ دورهای، ادبیات مثل امروز مورد توجه مردم نبوده است و اگر در آینده نیز به هر دلیلی، شاعر و نویسنده از مردم جدا شوند، باز همان جایگاه پیشین و منزوی را خواهد داشت.
رئیس حوزه هنری در ادامه گفت تاکید کرد: حضور شاعران و نویسندگان در کنار مردم پس از دفاع مقدس، در جنگ 33 روزه لبنان و بعد از آن در جنگ غزه نمود داشت و دیدیم که آنها با نوشتهها و اشعار خود مردم را همراهی کردند. صدا و سیما و مطبوعات را تغذیه کردند و در یک کلام به ادبیات آبرو بخشیدند. مردمی بودن بزرگترین دستاورد انقلاب اسلامی است و ما باید سعی کنیم این وجه را حفظ کنیم چراکه در غیر این صورت، ادبیات ضرر خواهد کرد.
مومنی در ادامه صحبتهای خود اخطاری هم به جریان روشنفکری داد و گفت: قشر روشنفکر نباید همچون پیش از انقلاب از مردم دور بیافتند بلکه باید در کنار مردم باشند، در غیر این صورت، هنر و ادبیات عقب میماند. البته باید توجه داشت که انقلاب در هر دورهای شاعران و نویسندگان و هنرمندان خود را پرورش میدهد و آینده آن قطعا روشن است اما باید به این هویت جمعی توجه کرد.
رئیس حوزه هنری در پایان صحبتهای خود با اشاره به عملکرد دانشگاهها در حوزه ادبیات انقلاب، تصریح کرد: دانشگاهها یکی از نهادهایی هستند که تاثیر بسیار زیادی بر جامعه دارند اما متاسفانه دیدیم که دانشگاههای ما همچون بسیاری از نویسندگان و شاعران که در دوره پس از انقلاب و به ویژه پس از جنگ و پذیرش قطعنامه، شکل انفعالی به خود گرفتند و در این باره سکوت کردند. دانشگاهها باید نظریه ادبیات و هنر انقلاب را تدوین میکردند که متاسفانه به دلیل همین غفلت، چنین اتفاقی نیافتد.
نظر شما
پیشنهاد سردبیر
پرونده ویژه
