فریاد می زنند تا دولت را بترسانند

خبرگزاری برنا-محمد مبین:صدای بلند، رفتار تاریخی همه تندروهایی است که چون صاحب تفکرمتقن و منطق محکم نیستند، فریاد سر می‌دهند و با صدای بلند حرف می‌زنند.
این روزها صدای مخالفان دولت بلندتر شده‌ است، آنقدر بلند که دیگر گوش مردم را هم آزار می‎دهد. اگر چه منتقدان دولت با لحن ملایم از سر دلسوزی حرفی می‌زنند و نوشته‌ای می‎نویسند ولی مخالفان دولت که مجموع آرای آنها در همین انتخابات چند ماه پیش به 10 درصد هم نمی‎رسد چنان فریاد می‌زنند گواینکه ثروت و قدرت را یکجا از آنها گرفته‏اند و به کنج ضعف فرستاده‌اند.
تا همین چند ماه پیش که دولت سابق روی کار بود و انواع و اقسام مفاسد سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی رخ می‌نمود، همان روزهایی که اخلاق به ثمن بخس فروش می‌رفت، دقیقاً در روزهایی که مجلس تبدیل به سالن سینما شده بود و فیلم های خانوادگی برای تخریب مسوولان نمایش داده می شد، همان روزهایی که السابقون نظام و اهل بیت امام (ره) از گزند فریادها و نعره‌ها در امان نمی‌ماندند،در روزهای که دنیا رویش را از ما برمی‌گرداند و درهایش را به روی ما می بست،این جمعیتی که امروز دم از دین و اخلاق و عزت و شرف می‏زنند، مهر سکوت بر لباشان زده بودند و لام تا کام حرف نمی‎زدند.
امروز اما شرایط فرق کرده، هر کسی که روز 24 خرداد، به واسطه رای مردم، منفعتی شخصی و جناحی را از دست داده، صدای فریادش بلند تر شده است، آنقدر بلند که گوش مردم اذیت می‎شود، آنقدر بلند که انزجار و نفرت مردم از تند روی را روز بروز افزایش می‏دهد. نقد را که با فریاد نمی‎گویند، آنچه و آنکه منطق دارد نقدش با آرامش و روی خوش بر زبان جاری می‎شود اما وقتی منطقی در کار نباشد تهدید می‎کنند، فریاد می‎کشند و گریبان چاک می‎کنند تا شاید با صدای بلندشان بترسانند و به هدف نائل آیند.
دولت اما نمی‎‏ترسد، از صدای بلند نمی‏ترسد، نباید هم بترسد، دولتی که علی رغم این صداهاهی بلند و میان همه آن فریادها، تهمتها، افتراها، مقبول مردم شد و امروز پشتوانه به نام مردم دارد،نباید هم بترسد. شاید فقط دولت امروز نگران این حنجره‎هایی باشد که فریاد می‏کشند که نکند پاره شوند و این جماعت از درد گلو جان بدهند و گرنه دولتی با پشتوانه ملی، با فریاد کسانی که همه سابقه‌شان در انقلاب و جنگ نصف مدیران رده سومی دولت هم نمی‌شوند، نه می‎ترسد و نه باج می‏دهد.