نسخه‌ای قدیمی از «لیلی و مجنون» + تصویر

به گزارش خبرنگار گروه فرهنگ و هنر برنا؛ منظومه‌ی «لیلی و مجنون» نظامی گنجوی مثنوی عاشقانه‌ای است که در قرن ششم قمری، در ۴۷۰۰ بیت سروده شده است.

این اثر که یکی از مهم‌ترین عاشقانه‌های منظوم پارسی است تاکنون به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی، آلمانی، ترکی، روسی و ارمنی برگردانده شده است.

«لیلی و مجنون» ریشه در داستان‌های فولکلور عربی دارد، برخی پیش از نظامی و بسیاری پس از او کوشیدند به نظمش آورند، اما شاهکار «نظامی» بی‌مانند است چنان‌که «هیلال» ادیب مصری در این‌باره می‌گوید: «تبدیل یک افسانه محلی به یک اثر بزرگ و گران‌بهای هنری تنها از عهده‌ی کسی مانند نظامی ساخته بود».

البته نظامی آن‌چنان اشتیاقی به نظم درآوردن این داستان نداشت تا این‌که شاه «شروان» نگارش آن را از او مطالبه کرد.

روایت نظامی از لیلی و مجنون

در روایت نظامی، لیلی و مجنون اشراف‌زاده هستند و در کودکی در مکتب‌خانه با هم آشنا می‌شوند. این در حالی است که در روایت‌های عربی آن‌دو در حال گوساله‌چرانی‌ یک‌دیگر را می‌بینند. نظامی گنجوی به این داستان رنگ‌وبویی کاملا ایرانی داده است. در روایت نظامی شخصیتی به‌نام نوفل وارد داستان می‌شود که حاضر است به‌خاطر عشق مجنون با افرادش به جنگ قبیله‌ی لیلی برود. این شخصیت را مصداق یک جوانمرد ایرانی خوانده‌اند. در این روایت عناصر ایرانی دیگری نیز دیده می‌شود.

پیش از نظامی از لیلی و مجنون در اشعار برخی بزرگان ادب فارسی یاد شده است. ناصرخسرو، منوچهری و مسعود سعد سلمان شعرای نام‌داری هستند که اشارتی به لیلی و مجنون کرده‌اند.

در ادامه کتاب «لیلی و مجنون» نظامی را که متعلق به دوره‌ی قاجار است می‌بینید. اثری که کاتب آن «محمد اسماعیل» است و در ارگ سلطنتی صفویان در قزوین قرار دارد.

انتهای پیام/